De beschuitbus van bakker Hus

Afgelopen woensdag kreeg ik De Oud-Hagenaar in de bus en vandaag pas was er tijd hem eens rustig onder het genot van een bak koffie te lezen. Jouw stuk over Bakker Hus maakte oude herinneringen bij me wakker. Zelf woonden we aan de Van Pabstlaan in Voorburg, maar waren in Den Haag geboren, waar ook mijn ouders vandaan kwamen.

In de jaren 50 en 60 kwam bakker Hus bij ons aan de deur, in Voorburg, met zijn ongemoteriseerde houten Hus-handkar met… een grote mand en klepdeksel. In deze mand werden de bestellingen gelegd die hij aan de deur had opgenomen en onder de klepdeksel op het vak vooraan zaten de broodjes. De bakker, zo werd de man genoemd, was een mager mannetje met een Hus-pet en een bril op, die torsend doch vriendelijk zijn bakkerskar voortduwde. Het stuk lezend zie ik hem weer voor me. In de winter had hij altijd wollen handschoenen-zonder-vingers aan en hij klemde vaak de kom zelfgemaakte erwtensoep met beide handen en slurpte de soep gretig op. De soep kreeg hij altijd van mijn moeder, in plaats van de eeuwige koffie die hij altijd bij anderen kreeg. Het was een weldaad voor hem.

Er waren eens twee voorvallen die ik me kan herinneren; een bij onze buren en een bij ons. Het zal in de destijdse herfstmaanden geweest zijn toen bakker Hus de bestelling voor mijn moeder aan het zoeken was en tegelijkertijd met melkboer Barnhoorn (de Sierkan-melkboer), die bij onze buren stond, aan het praten was. Tot hij plotsklaps naar de buren snelde en de melkboer wegtrok of duwde en twee seconden later er een grote ruit naar beneden kwam. Hij had de melkboer gered. Het andere voorval gebeurde toen de bakker stond af te rekenen bij mijn moeder. Hij had zo’n grote leren portemonnee met vakken voor de bankbiljetten. Plots een windvlaag en de bankbiljetten vlogen alle kanten op, in de tuin, over straat en in de richting van het gemaal aan het eind van de straat. Mijn moeder en een van mijn broers renden de dwarrelende bankbiljetten achterna en ze grepen om zich heen. De bakker ging later trillend en nog confuus, maar erg dankbaar, bij mijn moeder aan de keukentafel zitten om bij te komen.

De plaatjes bij het Hus-beschuit spaarde ik ook, jammer dat ik die niet meer heb. Ook de Hus-beschuitbus had mijn moeder en die heeft ze lang gehad. Waar die gebleven is, is mij een raadsel.

Als ik zo’n beschuitbus tegenkom, wil ik hem graag hebben weer in bezit hebben.

Theo Zwaaf
tntzwaaf@casema.nl

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann