Soms staat de tijd even stil

Zondag 18 november loop ik op de Nijkerklaan op weg naar het voetbalveld van Quick-Steps om een reünie bij te wonen van oudgedienden. Een reünie vanwege het 85-jarig bestaan van deze voetbalclub. Wanneer ik daar loop, overvalt mij een heftig nostalgisch gevoel.

Zeventig jaar geleden liep ik daar als klein jongetje door dezelfde straat naar het terrein om voor het eerst in verenigingsverband te gaan voetballen. In die tijd, 1948, mocht je niet voor je 10e jaar in clubverband spelen. Quick-Steps was een echte buurtvereniging. Lag tussen de huizen en scholen in en tevens de club die verbonden was met de rooms katholieke kerk van de Apeldoornselaan, Theresia van Lisieux genaamd. Een bijzondere ligging, omdat niet veel verenigingen zo midden in de wijk zijn gelegen en zodanig dat geen uitbreiding van velden mogelijk was.

In zeventig jaar is er veel, heel veel veranderd. Een geestelijk adviseur die destijds het bestuur bijstond in het bewaken van de religieuze normen en waarden van de rooms-katholieke vereniging bestaat al lang niet meer. Zelfs de kerk aan de Apeldoornselaan zal niet aan de sloophamer kunnen ontsnappen. Ook de letters R.K., die in het verleden bij de verenigingsnaam prijkten, zijn allang verdwenen.

Lopend over de Nijkerklaan vraag ik mij af waarom ik dit nostalgische gevoel mij overvalt. Ik waan me zeventig jaar terug in de tijd. Ik zoek naar een verklaring. Al vanaf 1935 speelt deze voetbalclub op deze locatie. Twee voetbalveldjes die nog exact op dezelfde plek liggen als zeventig jaar geleden. Maar vooral ook omdat de hele omgeving, huizen, scholen, plantsoenen nog steeds hetzelfde beeld geven als het beeld wat vanuit mijn jeugd op mijn netvlies is geprojecteerd. Nu realiseer ik mij hoe bijzonder het is dat een voetbalclub als Quick-Steps, terwijl alles uiterlijk maar ook maatschappelijk veranderd is, nog steeds springlevend is. Een teken dat zij, bestuurlijk, organisatorisch, wel met de tijd zijn meegegaan. Hoeveel dergelijke voetbalverenigingen bestaan er nog in Den Haag?

Zodra ik daar word verwelkomd, valt mij op dat de sfeer prettig en uitnodigend is. Buiten de ontmoeting met mijn oude voetbalvrienden heb ik nog enkele aangename gesprekken met bestuurleden, waarbij ik het gevoel krijg dat het plezier in voetbal bij hun voor de toekomst is gewaarborgd.

Na een aantal gezellige uren keer ik huiswaarts en kijk nog een keer om, knijp in mijn arm om te zien en te voelen dat ik niet gedroomd heb.

Joop van Sas
vansasj@hetnet.nl

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann