‘Nu ik het eindelijk weet, luistert niemand meer naar me’

Een half uur naar je bril zoeken die op je voorhoofd zit. Vier keer per nacht je bed uit voor een plas. Je mateloos ergeren aan die stompzinnige telefoondoosjes. Opnieuw werd ik overstroomd door veel herkenbare reacties op de twee vorige afleveringen over ‘De dagelijkse werkelijkheid van het ouder worden’.

Zomaar een greep. Zonder namen te noemen. Want je weet maar nooit of iemand gediend is met de publicatie van zijn of haar – al dan niet vermeende – tekortkomingen.

– ‘Ik ben 80 jaar. Dat is makkelijk op te schrijven en te onthouden. Een 8 en een 0. Maar laatst kreeg ik bij het overmaken van geld via internet te maken met een IBAN-nummer met middenin 00000000. Acht priegelnullen achter elkaar! Dus de loep er maar bijgehaald om te tellen hoeveel het er waren. En maar blijven volhouden, dat ouderen best wel achter de computer kunnen, maar daar te beroerd voor zijn!’

– ‘Spiegels lijken tegenwoordig wel geprogrammeerd met de opzettelijke bedoeling ons er zo afschrikwekkend mogelijk te laten uitzien.’

– ‘Sinds kort ben ik weduwnaar. Dus alleenstaand. Om met mijn vergeetachtigheid te kunnen omgaan, heb ik mij aangewend om minimaal drie keer per dag mijn agenda te raadplegen. Om te kijken wat ik moet doen of laten. Om te weten waar ik naar toe moet. En welke telefoongesprekken ik moet voeren.’

– ‘Ik kan nergens meer bij. Mijn etage is uit 1916. Alles is hoog. Bijna overal heb ik een stoof voor nodig om iets uit de kast te pakken. En instappen in lijn 12 bij de Agneskerk op de Beeklaan is ook heel moeilijk. Ik ben 86 jaar en gebruik geen medicijnen. Voel me kerngezond. Het is echter niet meer zoals een jaar of tien geleden. Maar ik mopper niet hoor!’

Waarschuwingen
Geen gemopper dus. Maar wat dan wel? Soms hadden uw inzendingen over de dagelijkse werkelijkheid van het ouder worden wel degelijk iets van het gesakker van mensen die de moderne tijd niet meer kunnen bijbenen.

Maar vaak zat er ook goede raad bij. Zo van: geniet van het jong zijn zolang het nog kan. Want voor je het weet, ben je oud en der dagen zat. Of sterker nog: waren het waarschuwingen dat er iets grondig en principieel mis is met de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. Zo zouden we met z’n allen de weg zijn ingeslagen naar een vrijwel onomkeerbaar proces van verwenning, verslapping en verval.

– ‘Ik ben niet voor niets 82 jaar geworden. Maar nu ik eindelijk een beetje geleerd heb hoe het leven in elkaar steekt, luistert er niemand meer naar me. Heb ik dan helemaal voor niks al die moeilijkheden overwonnen? En moet iedereen dat dan maar in z’n eentje blijven doen?’

– ‘Voor de jeugd van tegenwoordig is het vrijwel onmogelijk zich te ontwikkelen tot strijdbare en weerbare mensen met al die advertenties waardoor ze steeds afhankelijker worden van materiele zaken en steeds dieper wegzakken in de watten.’

– ‘In het huidige tijdsbestek schijnt de behoefte van mensen om met elkaar te praten op momenten dat ze elkaar níet zien, vrijwel onverzadigbaar. Terwijl diezelfde behoefte op momenten dat ze elkaar wél zien, de laatste tijd aanzienlijk lijkt afgenomen.’

– ‘We zijn in de huidige maatschappij met z’n allen op weg naar een vrijwel onomkeerbaar proces van verwenning, verslapping en verval.’

Alsjeblieft! Duidelijker kan het niet, dacht ik zo.

Maar zeiden onze ouders vijftig jaar geleden niet precies hetzelfde? En kregen zíj, op hun beurt, van hún ouders soms niet ook de nadelen ingegoten van zogenaamde genoegens van de vooruitgang, toen die zich voor het eerst massaal aandiende?

En? Heeft het iets geholpen?

Ja. Het is inderdaad ánders geworden. Iedere tijd kent z’n voordelen en z’n nadelen. Sommige dingen van vroeger waren écht wel vreselijk verkeerd. Maar sommige dingen van nu zijn ook écht wel heel erg verkeerd hoor.

Het lijkt echter, of de ouderen van nu een zwijgplicht opgelegd hebben gekregen als het gaat om hartige woordjes. En dat een nieuwe generatie het allemaal zélf wel kan uitzoeken, is bepaald nog niet overtuigend bewezen.

Ochtendrituelen en lijstjes
Gelukkig kreeg ik ook nog wat ‘gewone’ problemen binnen.

Uiterst herkenbare problemen die zich voordoen op de onvermijdelijke weg naar de ouderdom. Problemen die we uiteraard zo min mogelijk dienen te delen met de jeugd.

Maar die ons, als we ze meer met elkáár zouden delen, wat minder eenzaam en alleen zouden kunnen maken.

Daar gaat-ie weer:

– ‘Mijn ochtendritueel heeft te maken met het innemen van medicijnen. Het bestaat uit het op tafel uitstallen van vier groepjes medicijnen: één groepje van drie voor vroeg in de ochtend, één medicijn voor bij de lunch, zes medicijnen rond het avondmaal en nog één vlak voor het naar bed gaan. Gedurende de dag kijk ik regelmatig hoe laat het is. Om zodoende het inneemschema op tijd te kunnen toepassen. Of om, als ik het weer eens vergeten ben, het schema te kunnen aanpassen.’

– ‘Dit is mijn lijstje dat ik moet afwerken voor ik naar bed ga: zijn alle ramen dicht? Zit de voordeur op het nachtslot? Staat de thermostaat van de kachel op de nachtstand? Zijn alle lichten uit? Heb ik voeldoende brood uit de vriezer gehaald voor de volgende ochtend? Ligt mijn telefoon, mijn bril en mijn persoonlijke alarm op het nachtkastje? Heb ik mijn gebit uit gedaan? Moet de vaatwasser en/of de wasmachine worden aangezet?’

– ‘Laatst las ik in een advertentie voor een vakantie-tripje voor ouderen: ‘Volledig verzorgd avonturieren!’ En toen dacht ik: ‘Als ik dáár op inga is het voorgoed met me gedaan.’

– ‘Onlangs zat ik in de tuin een boek te lezen. Want erg veel nuttiger dingen lukken me niet meer. Toen hoorde ik mijn vrouw uit de serre roepen: ‘Eén minuut!’, ten teken, dat over één minuut het eten op tafel zou staan. En toen dacht ik: wie is er nou eigenlijk gelukkiger dan ik? Met dank aan allen die tot nog toe een reactie op deze serie over de dagelijkse werkelijkheid van het ouder worden leverden.’

Nog een laatste citaat:

– ‘Laat De Oud-Hagenaar een plek blijven waar de vlam van de anciënniteit nog lang en helder zal blijven branden.’

Reacties blijven uiteraard welkom: julius.pasgeld@deoud-hagenaar.email.

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann