Jopie werd bij ons liefderijk opgenomen

Ten tijde van mijn beroepsmatige leven op de Tarcisiusschool in de Kritzingerstraat van Den Haag zijn er mij door dankbare leerlingen verschillende keren (huis)dieren geschonken. Zo kreeg ik eens roodwangschildpadjes, die in een mini terrarium/aquarium hun korte leven mochten leiden. Bij een volgende gelegenheid kwamen er twee zebravinkjes in de klas te hangen.

Door de wisselende temperaturen en klimatologisch rampzalige omstandigheden, met nog een kolossale ouderwetse kolenkachel in het klaslokaal, moesten zij toch ook voortijdig het leven laten.

Wat wel een succesnummer werd waren de parkieten. Bij een nicht begonnen ze nogal in de weg te gaan staan in huis en ik kon die kooi in mijn klaslokaal plaatsen, waar de vogels naar hartelust tierelierden en nog meer leven in de brouwerij brachten.

Leerlingen mochten via mijn klassikale ministerie van landbouw en veeteelt meehelpen aan de verzorging van het gevogelte.

Die vogels hadden onderdak, maar zelf kon ik in Den Haag nergens terecht.

In januari 1966 kwam dan ook de sollicitatiecommissie uit Sassenheim op bezoek, maar mij werd wel door het begeleidende hoofd der school met klem verzocht om die parkieten niet in mijn toekomstige klaslokaal te zetten.

Gelukkig was er een brede gang met nissen en bovenop een kast bouwde ik een kooi van een kubieke meter.

Die kwam dan nog van pas als aanschouwelijk materiaal bij de rekenlessen.

Ook hier kwamen de klassikale medewerkers uit de agrarische sector ruimschoots aan bod bij de dagelijkse en wekelijkse verzorging.

Broedkastje
Er kwam zelfs een broedkastje aan te pas en er ontstond bij de leerlingen een wachtlijst om een opgroeiende jonge parkiet in ontvangst te mogen nemen en thuis te verzorgen. Een van de jonkies had ik indertijd zelf mee naar huis genomen en tam gemaakt en dat was Karel.

Parkietologie
Onze dochter heeft als baby door hem de liefde voor parkieten met de paplepel ingegoten gekregen.

Nu, een dikke veertig jaar later, is zij zodanig besmet met parkietologie, dat ze bezig is om uit een selectie van talloze foto’s van onze huidige parkiet ‘Jopie’ een collage voor aan de wand te maken.

Die Jopie was dak- en thuisloos geworden na het overlijden van zijn toenmalige bazin en werd bij ons liefderijk opgenomen, verder opgevoed en opgeleid.

Naast zijn variabele fluitrepertoire zegt hij allerlei teksten zoals: ‘lieverd’, ‘liefie’, ‘zozo’, ‘schatje’, ‘sorry’, ‘lekker geslapen’, ‘lekkere sla’, ‘lekkere kaas’, ‘kaas’, ‘kom maar’, ‘lieve Jopie’, ‘dag hoor’, ‘Jopie, Jopie’, ‘sjonge sjonge’, ‘psst’ en ‘ja’.

Hij gaat nu zelfs zo ver, dat hij zich ’s morgens, na eerst zachtjes te hebben gefloten, luidkeels meldt om water en sla te halen uit de keuken.

’s Avonds weet hij met fluitsignalen aan te geven, dat het gordijn dicht moet en hij letterlijk naar kooi wil.

Hans de Bruijn
brunobrac@live.nl

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann