Mijn kerk, vroeger en nu

U bent vanaf 18 november a.s. welkom op het Internationale Whiskyfestival dat plaatsvindt in de Grote Kerk in Den Haag. U kunt er whisky kopen, proeven en keuren, terwijl u met een glas in de hand rondslentert onder glas-in-loodramen uit oude tijden.

Waarom krijg ik van dit bericht een nare smaak in m’n mond terwijl ik toch best een glaasje lust? Het ligt aan mezelf, Ik zie het verkeerd, dit is geen huis van de Heer met een dominee, maar een evenementenhall en de uitbater wordt afgerekend op de gerealiseerde bezettingsgraad.

Ik ben toe aan een frisse neus. Op weg naar Kijkduin passeer ik de Sacramentskerk aan de Sportlaan. Nog net op tijd, want de sloop start binnenkort: er komen twaalf villa’s. Altijd nog beter dan het flatgebouw dat de projectontwikkelaar er had gepland. Gelukkig beklommen Vogelwijkers de barricaden om dit onzalige plan tegen te houden.

Mijn eigen kerk, de Oranjekerk, op de grens van Spoorwijk en Laakkwartier. Hoe zou het daarmee gaan? Gedesoriënteerd wandel ik over de Gouverneurlaan. Hier was het toch ergens? Het is wel duidelijk dat ik het niet hoef te vragen aan de alleraardigste, gesluierde dame van bakkerij Marrakesh (hoek Van Zeggelenlaan) waar ik een cappuccino nuttig. Ook de passanten zullen me niet van dienst kunnen zijn. De winkels zijn hier Pools, Turks en Marokkaans. Een rood-wit-blauwe vlag voert me naar een viswinkel waar een oudere, autochtone dame me het slechte nieuws brengt: “De Oranjekerk, meneer, u bent hier zeker al een tijdje niet geweest, die is al langgeleden gesloopt, er staat nu een Albert Heijn.” Op de groenteafdeling verzink ik in melancholisch gepeins, hier moet het geweest zijn, hier ben ik gedoopt.

Is er dan nergens meer een echte kerk met mensen, een dominee, een orgel? Op zondagmorgen vervolg ik mijn tocht en jawel, hartje stad, het Bleijenburg. Achter een bescheiden voorgevel schuilt een imposant neogotisch kerkgebouw: de Deutsche Evangelische Kirche. Zwaar gezang en trage orgelklanken klinken me tegemoet als ik de deur voorzichtig open doe. ‘Het hijgend hert der jacht ontkomen’, maar dan in het Duits. Ik tel zo’n vijfentwintig kerkgangers, vakantietijd? Zonder iemand gesproken te hebben, weet ik dat het aardige mensen zijn.

Op naar de Kloosterkerk aan het Lange Voorhout. Ik tref het, de dienst is net afgelopen, er is koffie. Een dame bij de ingang legt uit: “De dienst duurt van 10 tot 11 uur, we nemen daarna graag de tijd voor wat onderling contact.” Daar mankeert het niet aan. ‘Tout Den Haag’ is hier aanwezig, echt ‘ons soort mensen’, geen allochtoon te bekennen. Je kan hier zomaar tegen een oud-burgemeester of hoger aanlopen, de conversatie is geanimeerd en beschaafd. Het komt vast omdat ik in de Oranjekerk gedoopt ben, dat ik me er toch niet thuis voel. Bij het weggaan raak ik voorzichtig de scheepsbel aan van Hr. Ms. de Ruyter die bij de ingang hangt. Karel Doorman, u weet wel, herinnering aan een koloniaal verleden.

De volgende zondag al vroeg bij de bushalte, met 45 op weg naar de Nieuwe Kerk aan het Spui. Eén wachtende voor me, een praatje. “Ik denk dat u naar de kerk gaat”, open ik. “Ja, dat klopt”, is zijn reactie terwijl hij me vriendelijk bij m’n schouder pakt. “U wist dat natuurlijk, omdat ik zwart ben en het zondagmorgen is.” We wensen elkaar een prettige dienst.

Voor mij is dat vandaag in de Nieuwe Kerk aan het Spui. Wat heet ‘nieuw’, de kerk is uit 1656, maar was toen nieuw ten opzichte van de Grote Kerk, ja, die van de whisky.

Vrolijk gezang, opgewekte muziek, bij de straat en kerkingang leden van het ‘welcome team’. Strandweer maar ruim driehonderd bezoekers bij de Redeemer International Church. De dienst is in het Engels en trekt een internationaal gezelschap. Alleen al de band telt vijf nationaliteiten, in de kerk is het een mengeling van expats, studenten, Hagenaars en Hagenezen. Jong en oud, zwart, bruin, wit, geel, veel gemende stellen. Baby’s en kleuters op de arm waarvoor er de kids ‘groups’ zijn. Geen dominee in toga, maar voorgangers (‘leaders’) in spijkerbroek, opgerolde mouwen, armen in de lucht. “You are welcome, whether you are a christian or sceptic.”

Ik geloof dat ik me hier thuis ga voelen en welkom ben. Met of zonder doopbewijs van de Oranjekerk.

Derk Izaks
dizaks@xs4all.nl

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann