Oude liefde roest niet

Juni 1961 trad ik als aankomende chauffeur van 21 jaar, in dienst bij één van de grotere verhuisbedrijven van Den Haag, P. Kalisvaart aan de Beeklaan 274-276. Destijds bestond het wagenpark uit negen voertuigen, een aanhangwagen en een platte oplegger. Een DAF 1500-trekker met oplegger, met vaste chauffeur Herman Verhaar, een DAF 2000 DO Leyland, bestuurd door Toon van Berkel en een DAF Perkins, serie 40-50, (op deze kon men de naam Kalisvaart afdekken) met Rinus Brouwer aan het stuur.

Vervolgens een DAF Leyland 1500 benzinemotor met een dubbele cabine en losse laadbak, die door Jan de Waal bestuurd werd. Dan twee Fords Thames Traders, alle bovengenoemde wagens waren voorzien van een aluminium bakopbouw van de carrosseriefabriek Deckers. Jan van Woensel bestuurde een Chevrolet Viking en een Opel Blitz werd of door Jan Heriks of door mij gereden. Beide vrachtwagens hadden een houten opbouw. Tenslotte was er een Volkswagen-bus, ook wel het kistenwagentje genoemd, die in de eerste plaats aan mij was toebedeeld.

Met de Volkswagen-bus werden niet alleen verhuiskisten vervoerd, maar hij werd ook voor andere doeleinden ingezet, zoals het transport van kleine groente- of aardappelschrap-machines voor de firma Eillert Machinebouw, die in die tijd gevestigd was aan het Haagse Callandplein. Een transportopdracht uitvoeren voor deze firma was op zichzelf al bijzonder. Je moest je ’s ochtends om acht uur melden, maar de machines stonden nooit klaar. Het gebeurde dikwijls, dat je pas uren later kon gaan rijden samen met een monteur van het bedrijf, bijvoorbeeld richting Harderwijk of verder naar Harlingen. Laat op de avond zette je eerst de monteur thuis af om vervolgens voor 23.00 uur de wagen in de garage aan de Beeklaan te zetten.

Bedrijven die P. Kalisvaart inhuurden, waren onder meer de firma Krul Patisserie aan het Noordeinde. Op hoogtijdagen werden eerst de filialen bevoorraad, daarna werden de paasstollen, kerstkransen en boterletters bij de particulieren bezorgd.

Voor de firma Holland Haag aan de Lutherse Burgwal, een groothandel in woningstoffering, werden de woonbeursgoederen naar de Jaarbeurs Hallen in Utrecht gereden. Ook reden wij voor de firma Pander in de Wagenstraat. Samen met een medewerker van dat bedrijf werden opruimingsgoederen bij de klanten bezorgd. Een leuk anekdote is dat tijdens het bezorgen in de Vogelwijk een klant haar vloerkleed, die zij in de uitverkoop had gekocht, weigerde aan te nemen. Met de reden dat het niet een wagen van Pander zelf was die het kleed kwam brengen, maar een verhuiswagen.

Ook werd er gereden voor de interieur- en standbouwer, de firma Arch uit Leidschendam. Dit Bedrijf werkte in opdracht van het cosmeticaconcern Indola te Rijswijk en reed goederen naar beurzen in Utrecht, Brussel en Parijs. Dit soort transporten werden meestal aan mij toebedeeld, hetzij met de Opel Blitz of een Ford Thames Trader.

Schilderijen van Van Gogh
Transporten werden vaak onderling overgedragen. Zo had P. Kalisvaart een overeenkomst met de firma Kiesewetter uit Den Helder, als ook met het gerenommeerde verhuisbedrijf van Van Kralingen bv. Toen en nu dé specialist in vervoeren van schilderijen en waardevolle goederen. Zo kreeg ik de opdracht schilderijen van Van Gogh bij het Kröller-Müller Museum in Otterlo op te halen en deze af te leveren bij het Haags Gemeentemuseum.

Dit gebeurde zonder dure of speciale verpakkingen, maar met glas of linnen verhuiskisten (groter formaat dan een boekenkist), met vloeipapier en pakdekens. De kisten had ik met bindtouw aan de wand van de laadbak gebonden. Per kist werden één of twee schilderijen met vloeipapier en dekens ingepakt en met de Opel Blitz bracht ik dit transport veilig naar Den Haag. Wel de achterdeuren van de laadbak op slot…

In die tijd waren er nog geen verzorgingshuizen en woonden bejaarde mannen en vrouwen vaak in particuliere pensions, waarvan de kamerhuren vrij hoog waren. Als men voor een nieuwe bewoner de verhuisgoederen naar binnen bracht, werd je met alle égards ontvangen. Maar als een bewoner vertrok, dan gebeurde het tegenovergestelde, en ging het soms gepaard met harde woorden van de hospita.

Het werk was zeer enerverend, je maakte lange werkdagen, een werkweek bedroeg 55 uur, verdeeld over vijf en een halve dag. Er waren weken bij dat ik twintig overuren maakte. En het werkboekje (rijtijden besluit) noemden wij het leugenaartje. Want we sjoemelden wat af. Op aandringen van mijn verloofde, nu al 53 jaar mijn echtgenote, besloot ik ander werk te zoeken. Zij kon er echt niet tegen dat ik dagen lang van huis was. En wat doe je als echt van iemand houdt, dan verruil je van werkgever. Daarna werd ik chauffeur en meubelbezorger bij het Meubelpaleis in de Haagse Boekhorststraat.

Het gerenommeerde verhuisbedrijf P. Kalisvaart bestaat nu niet meer. Deze werd door de firma K. Kiezewetter overgenomen, die ook 51 % van de aandelen in KHZ bezat (Koetsier, Hekman en Van Zutphen). Alle verhuisbedrijven hadden een zeer goede reputatie en daar paste de firma P. Kalisvaart prima bij. Uit de overnames ontstond de naam KHZ – internationale verhuizers.

A.E. Zuidwijk
azhistor@gmail.com

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann