Waar is Hendrik Groen gebleven?

Na het overweldigend succes van de voorgaande twee dagboeken van Hendrik Groen kon het niet uitblijven. Twee weken geleden verscheen het derde deel. ‘Leven en laten leven’ door ‘Hendrik Groen’. Alleen is dat derde deel alweer niet geschreven door ‘Hendrik Groen’, maar eveneens door de veel jongere Peter de Smet.

Nou, ja. Een pseudoniem. Dat gebeurt wel vaker. Maar de lezer, die benieuwd was naar de nieuwe avonturen van Hendrik Groen komt, na de aanschaf van dit derde deel, bedrogen uit.

In ‘Leven en laten leven’, komt Hendrik Groen namelijk helemaal niet meer voor. Hoofdpersoon is de vijftigjarige Arthur Ophof die met geheel andere problemen te kampen heeft dan onze ouwe, trouwe Hendrik.

‘Verder meeliften op een vorig succes’. Zo heet dat in de commerciële wereld van de uitgeverij. Het is jammer, dat Meulenhoff zich voor dergelijke praktijken heeft laten lenen.

Dat neemt niet weg, dat de lezer, die genoten heeft van de schrijfstijl van Peter de Smet, opnieuw ruim aan z’n trekken komt in dit ‘derde’deel. Hoofdpersoon Arthur Ophof bezit weliswaar een iets cynischer gevoel voor humor dan Hendrik Groen maar grappig is hij zeker. Met zijn drie golfvrienden beleeft hij de maatschappij vanuit onverwachte invalshoeken. En zijn vrouw Afra draagt daar, in een paar cursief gedrukte hoofdstukken, flink aan bij.

Dat is eigenlijk nog het leukste aan het boek. Uit de, zogenaamd onafhankelijk van elkaar geschreven inbreng van Arthur en Afra (maar dus wel allebei geschreven door Peter de Smet) blijkt een buitengewoon subtiele visie op een uitgeblust huwelijk. Zo herkenbaar, dat sommige lezers daarin wellicht toch iets van hun eigen relatie zullen herkennen.

Begrafenis
Als hoofdpersoon Arthur ontslagen wordt bij een groothandel in wc-papier te Breukelen, besluit hij met behulp van zijn golfvrienden en een louche begrafenisondernemer zijn eigen begrafenis in scene te zetten. Om daarna in Italië in z’n eentje een nieuw leven op te bouwen.

Eigenlijk gaat het hele boek over die voorbereidingen en het wordt steeds spannender of het zal lukken. Zelf doorlezen is dus de boodschap. Want ik ga natuurlijk niks verklappen.

Wel gebeurt er op de laatste bladzijde, zoals dat nou eenmaal hoort bij spannende boeken, toch nog iets onverwachts.

Voor wie verder niks meer over Hendrik Groen wil weten, maar wel van dezelfde schrijfstijl wil blijven genieten, is ‘Leven en laten leven’ dus zeer wel aan te bevelen.

Julius Pasgeld
julius.pasgeld@deoud-hagenaar.email

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann