Zingen tijdens de Avondvierdaagse

Nog steeds wordt er in vele Nederlandse plaatsen de Avondvierdaagse gelopen. Meestal in de maand mei. Vier avonden wandelen met schoolklassen onder leiding van hun leraren in de omgeving van de organiserende gemeente. Nu is wandelen natuurlijk een gezonde bezigheid. Ik deed het zelf ook graag. Maar dan privé of in klein gezelschap, zoals het dauwtrappen op de vroege morgen van Hemelvaartsdag. Bij dag en dauw opstaan en op goed geluk de polder in en onderweg in kleine groepjes lekker met elkaar ouwehoeren.

Maar de Avondvierdaagse is goed georganiseerd met vaste routes, die iedere avond variëren. Daar was ik niet zo’n liefhebber van. Om in de avond verplicht met mijn leerlingetjes weer bezig te moeten zijn, had niet bepaald mijn voorkeur. Maar soms is er niet aan te ontkomen. Als wandelbegeleider was ik meer een oppasser en oppepper. Ik moest de boel bij elkaar en de moed erin zien te houden. Mijn school deed ieder jaar mee. Ik spreek nu over de jaren zestig. Gelukkig hoefde de leerkracht slechts één avond van de vier mee te lopen, dat scheelde weer. Hoe hield ik de moed erin, als na een kilometer de vermoeidheid toesloeg?

Potje met vet
Door te zingen natuurlijk. Dan bleven de kinderen in de maat lopen en konden ze niet gaan klieren. En wat zongen we? Heel simpele wijsjes, die iedereen mee kon zingen en eindeloos kon herhalen. Zoals het onverwoestbare Potje met vet: Eerste couplet. We hebben een potje met vet, we hebben een potje, potje, potje, potje, vet, al op de tafel gezet. Tarara. Tweede couplet. We hebben… Enzovoort, steeds dezelfde tekst. Ontelbare coupletten lang. Heerlijk! Dan tegen het einde van de wandeling: We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal, helemaal.De volgende teksten werden gescandeerd:Een twee in de maat, anders wordt de meester kwaad. Maar de meester wordt niet kwaad want we lopen in de maat.En: Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, zo gaat ie goed. Zo gaat ie beter. Alweer een kilometer!Alles in stevig marstempo. De jongens zongen graag het voor de meisjes discriminerende: De meisjes zijn niks, de meisjes zijn niks. Ze weten niet eens wat voetballen is. Ze hebben een keeper, die doet geen sodemieter. De bal die komt eraan en de keeper laat hem gaan!Of de dames hierop een zingend antwoord hadden, herinner ik mij niet meer. U wel? Dan mag u het mij laten weten. Damesvoetbal was toen nog niet uitgevonden. In ieder geval zorgde het zingen voor weinig of geen uitvallers.

O ja, op de laatste avond liep altijd het hoofd der school mee, om aan de finish met zijn echtgenote de bloemenhulde in ontvangst te nemen van de wethouder en belangstellende ouders. Maar dan lag ik al zalig op één oor, te dromen over… de Avondvierdaagse!

Barend Jan Donker
lindenf@planet.nl

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann