Een echt ouderwets Haags uitje

Zat ik als jongste daadwerkelijk in de bakfiets op weg naar Scheveningen, of komt dat door de goed vertelde verhalen, waardoor de herinnering levendig wordt? Heb ik echt die ijsschotsen gezien op het strand?

Feit is dat een dagje uit voor ons zeldzaam was, vakantie was al helemaal uit den boze, niet in de laatste plaats vanwege de duiventil, waarvan de bewoners dagelijkse zorg behoefden.

Met zes kleine kinderen woonden we in een piepklein huis in de Blekerslaan in Den Haag. Dat wij eindelijk een huis kregen met een heus dakterras boven de uitbouw van de benedenburen, was luxe genoeg. De tuinen van de huizen aan de achtergelegen Stationsweg stonden vol prachtige bomen, we zaten in het paradijs.

Zingende glazenwasser
Toch was er een dag, wat een echt ouderwets Haags uitje was. Vader, in Den Haag bekend als de zingende glazenwasser, laadde de hele bende in de auto, een klein soort bestelwagentje met houten achterdeuren. Van veiligheidsgordels had nog niemand gehoord. De glazenwassersladders zullen vast nog op het dak gelegen hebben, evenals alle emmers nog achterin stonden. Vaders auto was immers tevens zijn pakhuis. Wie er meegingen weet ik ook niet meer, mijn oudste zus was op vrijersvoeten, maar van mijn zes jaar oudere zus heb ik er ooit een opstel over gevonden. Bovendien waren we de zoete inval, het zal vast een auto vol jeugd geweest zijn.

Kampement
We reden langs een redelijk rustige weg en vader zag in het hoge gras een echtpaar met een zoon in een rolstoel zitten. Een prachtig plekje, waar ik, nakomertje, nauwelijks boven het gras kon uitkijken. Op fatsoenlijke afstand maakten we kampement.

Moeder heb ik nooit meer zo heerlijk in het gras zien zitten en vader had bomen gezien met prachtige bloesem en ook in het veld stonden bloemen. U kunt wel raden wat vader deed.

De emmers kwamen goed van pas en tegen de warmte dekte vader de geplukte zomer, of misschien was het voorjaar, met een laken af.

Zwemmen
Mijn broer zwom herhaaldelijk onder een aangemeerde boot door, dat was een echte waterrat met wel twee zwemdiploma’s. Had je vroeger een diploma, diende je te stoppen zodat er geld was voor de volgende, bij uitzondering mocht hij doorgaan.

Een arm gezin, dat rijk was van liefde.

Na een paar uur kwam er politie op “de buren” aflopen en ook wij kwamen aan de beurt. Er stond een bordje “verboden toegang” op het veld. Dat het bordje kleiner was dan ik en dus volledig overwoekerd was, deed niet ter zake. Inpakken en wegwezen met een bekeuring van twaalf gulden vijftig. Zo kwam er een eind aan ons heerlijke dagje uit.

Zat er vaak een driftige vader te schelden achter het stuur?

Nee, hij bleef positief. De politie had al die bloemen niet gezien. Het was een koopje en dat dagje uit nam niemand ons meer af.

Zit het voor mij even tegen, hoor ik hem nog zeggen: “Toch maar mooi een lading bloemen voor maar twaalfvijftig.”

Joke Robijn-Bisschops
jokebis@casema.nl

Blekerslaan 4-68 (1966). Foto: Dienst voor de Stadsontwikkeling, collectie Haags Gemeentearchief

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann