Peperzak

Enige tijd geleden las ik in het AD dat het stukje op de schop gaat, waar vroeger de bontzaak van Peperzak heeft gezeten. En mijn gedachte dwaalde terug naar de bontzaak, daar had mijn vader voor mams een lange nerts gekocht. De jas kostte een vermogen. Op een zekere dag zei mijn vader: “Kinderen, zondag gaan wij uit eten.” Wij begonnen allen te juichen. “Mag ik een vriendinnetje meenemen?”, vroeg ik. Ja, dat mocht.

De zondag was aangebroken en wij allen op zijn paasbest. Mijn moeder dacht: dat is een mooie gelegenheid om mijn bontjas aan te doen (dit speelt zich 55 jaar geleden af en er was nog geen Partij voor de Dieren). Ze was best ijdel, onze mams. En daar gingen wij op pad, gewoon met de benenwagen. Best een aardige tippel, zo van Morgenstond af. “Zijn wij er al?”, werd er menig keer gevraagd… “Ja, nog heel even”, zei pa. En ja, hoor. Wij stonden op de Rijswijkseweg, toen mijn vader stil bleef staan voor een gebouw met de letters op de gevel: H.T.O. “Wat betekent dat?”, vroeg ik. “Tehuis voor Onbehuisden”, antwoordde mijn vader. “Oh, wat zielig”, hoorde ik mijn broer zeggen. “Ja, zei mijn vader, “en hier gaan wij dineren!” Mijn moeder werd een paar tinten bleker en stamelde: “Ab, dat meen je toch niet!” Maar hij meende het wel. En zo liepen wij allen het H.T.O. binnen, moeders voorop die zich weer van de schok had hersteld. Ze stapte kaarsrecht als een koningin met haar nerts de zaal binnen, met hier en daar nog een knik naar de bewoners. Zelfs de kok en de baas van de H.T.O. kwamen ons verwelkomen, zulke uitgedoste mensen waren volgens mij nog nooit binnen geweest. Wat ik gegeten heb, weet ik niet meer, maar dat mijn vader overal maling had, was een ding wat zeker was. Zo zie je maar: muren worden gesloopt, maar het geeft herinneringen terug…

Marijke Mulder-van Dort
vandortmarijke@gmail.com

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann