Een reactie uit Australië

Zeker wel tien jaar geleden vertelde mijn broer Wim van de Zandt uit Den Haag dat hij graag een familiekroniek wilde schrijven en of ik en met vier andere broers en een zus ook een bijdragen wilde leveren om een boek te schrijven over onze lieve, maar toch wel bijzondere vader en moeder.

Nooit heb ik hierbij stil gestaan, totdat ik ineens deze week een prachtig exemplaar ontving, omwikkeld met De Oud-Hagenaar, ter bescherming van het boek.

Geweldig om dit foto-rijke boek met 308 bladzijden met al onze bijzondere jeugdbijdragen hierin verwerkt te zien. Een zeldzaam gebeuren dat dit prachtboek tot stand is gekomen. Ik weet dat hij hiervoor enorm zijn best heeft gedaan en alhoewel hij niet weet dat ik dit schrijf, vind ik dat dit toch zeker ook een plaats mag hebben in uw geweldig leuke krant. Het was nog wel een recente bijlage, van 9 januari 2018.

Ons gezin is verdeeld. Vijftig jaar geleden ben ik met twee broers vrouw en een kind naar Australië vertrokken. Ik kon lezen over wat een vrij leven wij hadden, met al onze acties als deugnieten – die onze vader en moeder allemaal moesten doorstaan in een toch wel moeilijke periode om een gezin van zes kinderen groot te brengen, net na de oorlog.

Tranen gelachen om alle verhalen, het is een boek met zo veel leuke en interessante foto’s en anekdotes. Maar het zal helaas bij mij verloren raken. Ik zal er voor zorgen dat mijn exemplaar aan the National Library of Australia wordt gegeven, omdat helaas dit boek bij mij op de plank komt te liggen, mede ook omdat vier van mijn kinderen geen van allen nog Nederlands kunnen lezen of praten.

Ik ben zelf eigenlijk geen lezer, maar ik kan dit toch wel enorm waarderen, het is bijzonder groot met een prachtige harde kaft en dik als een oud telefoonboek.

Waarschijnlijk kunt u vele verhalen van dit boek ook aan uw lezers kwijt, waarbij u vele van de Beeklaan een plezier doet.

Met plezier heb ik uw krant gelezen. Zelfs neef Wim Zweekhorst had bij u onder de ‘oproepjes en brieven’ een oproep gedaan voor bandleden voor zijn ‘Bill and his hawaiians band’, die ik daardoor van hier uit lekker in de maling heb kunnen nemen via de mail, door mijzelf aan te bieden door met een ‘grass skirt’ te kunnen dansen, terwijl ik tegelijk ook muziek kan spelen. Wat is het toch een kleine wereld?

En ook dat verhaal in de uitgave van 16 november 2017 met lezersreacties over uitgaan in Den Haag, waar ik een foto herkende van de crypte waar ik met de handbalvereniging Wings in 1962-1963 met heel veel plezier een ‘dans-schuifelende’ herinnering aan heb overgehouden.

Hans van de Zandt
admin@australianflag.biz

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann