Koe gered uit brandende wagon

De firma J. Buitelaar uit Den Haag moest in de vijftiger en zestiger jaren elke week tientallen spoorwagons met Deense koeien lossen op het spoorwegemplacement van het Haagse Hollands Spoor. In die wagons was het altijd lekker warm ’s winters: de beesten stonden redelijk dicht bij elkaar in de met zand en stro gevulde wagons. Deze Deense koeien waren bestemd voor het slachthuis van Den Haag. Het waren donkergekleurde beesten met een beetje een sloom uiterlijk. Het was dus zo dat ze nooit uit die wagons wilden. Maar met een paar man en een handje achter hun kont, dan ging het wel. Ze waren bang voor die plank die in de wagon lag om de afstand te overbruggen naar het perron, maar met stro op de plank ging het.

Toen Aad Buitelaar, Leen Straver en ik op een moment weer naar het Hollands Spoor moesten, had Piet (de boekhouder) ons ingeseind dat er weer koeien stonden. We gingen we met enkele veedrijvers naar de plaats van aankomst. We deden de deuren van de spoorwagens open en gingen de beesten laden in de veewagens van de firma J.B. Alles liep perfect, totdat we bij de vijfde wagon kwamen. Een veedrijver doet de wagondeur open en daar lagen dertien koeien heerlijk te herkauwen. Toen de koeien overeind moesten komen om de bloedcirculatie te activeren, gingen we ze in de veewagens laden.

Toen we bij de laatste vier koeien kwamen, kregen we deze met geen mogelijkheid uit de wagon, ook met man en macht niet.

Afijn, na een poosje tobben, wordt die ouwe veedrijver zo kwaad! We zeiden nog: “Rustig, Jan, rustig!” En wat doet hij? Hij pakt een paar ouwe kranten, hij loopt de wagon in en ligt ze onder het stro, snijdt de koeien los en steekt de kranten in de fik. In een mum van tijd vlogen de koeien de spoorwagon uit – tot grote hilariteit van de veedrijvers.

Toen moesten we daarna met z’n allen de wagon proberen te blussen met dik zand, totdat de brandweer kwam en de zaak overnam. Mensen hadden rook gezien en de brandweer gebeld.

Onze veedrijver Jan Bolle wordt gehuldigd door de Haagse Dierenbescherming: hij heeft dertien Deense koeien gered uit een brandende wagon op het Haagse Hollands Spoor. Hij krijgt een mooie oorkonde met een fles jenever… Hij had de wagon zelf in brand gestoken! Maar dat wisten de mensen van de dierenbescherming niet en Jan hield wijselijk zijn mond.

Dit verhaal ging langs de toenmalige veemarkten, tot hilariteit van de veedrijvers die toen nog bestonden.

Deze beroepsgroep kwam aan het einde van de zeventiger jaren aan zijn einde, toen de veemarkten moesten sluiten i.v.m. mond-en-klauwzeer en de gekke koeienziekte, helaas.

Dat de bescherming van dieren veel goeds doet, dat blijkt hier maar weer.

Petje af!

Piet van der Voort
vdvoortprins@hotmail.com

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann