Clubmensen: zijn ze er nog wel?

De pagina van een echte clubman van de voetbalvereniging DUNO deed mij terugdenken aan de tijd van de oorlog en de oorlogsjaren. Mijn sportieve tijd tijdens de oorlog van plusminus 1943 tot einde oorlog, bestond uit voetballen op het grint van de speeltuin van het Oranjeplein. Met het gevolg dat je geen zolen meer onder je schoenen had. Voetballen bij een club was toen niet mogelijk. Want op het stuk gras naast de speeltuin was het verboden. Een zeer fanatiek persoon joeg je daar dan weg. Als 10-jarig jongetje werd ik lid van Zwart-Blauw aan de Fruitweg, onder leiding van ome Kees Borst.

Op mijn veertiende verjaardag verkaste ik naar v.v. Oranjeplein. Daar was het woord Gortmolen heilig, veel bestuursleden woonden daar, ook de kinderen die daar woonden, onder andere Henk Houwaart, die als 18-jarige naar ADO vertrok.

Ikzelf kwam als 16-jarige in het eerste te voetballen. In die tijd ontmoette ik de schone Corrie Hofman en heb daar vele jaren gewoond.

Harry de Hartog-beker
Mijn voetbaltijd in het eerste samen met Wim Kloor, Frans Rijntjes en onder andere Frits van Swinderen (helaas zijn ze er niet meer) was een groot succes. Onder andere het winnen van de Harry de Hartog-beker op het veld van Laakkwartier, de tegenstander was ADO. 3-2 werd het voor ons in de finale met zo’n plusminus 3.000 toeschouwers. In dat jaar werden wij ook nog kampioen van de vierde klasse, met als gevolg een rit met een fan. Plezier door de Schilderswijk. Wij dachten op de feestavond in de feestzaal een groot cadeau te krijgen: een werphengel met molen. Maar helaas werden het twee consumptiebonnen. Na mijn voetbaltijd ben ik jeugdvoorzitter, jeugdsecretaris en penningmeester geworden. In die jaren daarna geheel pro deo.

Klaas Nuninga
In die tijd begon ik met mijn vrouw bingo’s en loterijen te organiseren. Dit alles om met Klaas Nuninga van Ajax, die een bureau had dat Eurosport heette, te reizen naar Duitsland en Frankrijk, Club Brugge en Roda J.C. met verblijven in jeugdherbergen.

Ook was ik in die tijd nog jeugdtrainer, bijvoorbeeld op het Malieveld en de Houtzagerij. Hierbij een foto van het Oranjeplein, om een van die reizen te gaan ondernemen.

Tijdens deze tijd verkaste Oranjeplein naar een ander complex in de buurt van Wassenaar. Daar werkte ik als clubman om de bar en de dug out te metselen. Ook mocht ik de lijnen van het veld uitzetten. Dit alles pro deo. Dit had tot gevolg dat er een feestavond werd georganiseerd met uitreiking van vele bloemstukken. Helaas kwamen daar Aad en Corrie niet voor in aanmerking. Ach, je kent ze wel: die figuren die zich tijdens zulke gelegenheden op het voorste plan staan… Dit maak je ook mee als vrijwilliger.

Toch een leuke tijd gehad.

Nu slijten wij onze tijd bij een klein clubje in Rijswijk. Enige tijd geleden waren wij drie dagen bij een club aanwezig, die om een zeer duistere reden niet meer bestaat. En nu zeg ik het nog netjes. Waar ik zo af en toe op andere velden mensen ontmoette, die ik al weken niet meer op de sportvelden had gezien. Het antwoord was dan: ‘Ik heb al weken geen salaris meer gehad.’

Clubmensen: zijn ze er nog wel? Niks, geen stiekeme betalingen, maar gewoon clubliefde. Ik eindig, omdat mijn vrouw Corrie en ik het woord clubliefde hoog in het vaandel hebben staan.

Aad Tuit

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann