Margarethaland heeft plekje in m’n hart

Margarethaland wordt nu gerenoveerd, maar mijn man en ik hebben daar 38 jaar gewoond. Toen was de straat nog voor halverwege volgebouwd en was er een noodwinkel op Ursulaland. De boerderij in de verte en koeien voor de deur. Wij kwamen dus uit een benedenhuis met voor en achter een tuin waar we niet zo dol op waren, want het onkruid groeide welig.

Zodoende wilden we een etagewoning huren en toen wij met de motor voorbijreden zag het er van buiten zo vrolijk uit met rode en blauwe platen dat we er gelijk werk van hebben gemaakt en kwamen te wonen op nummer 96, op twee hoog. Drie kamers en gloednieuw.

Toen alles was volgebouwd, kregen de straten namen en het verhaal gaat dat er landen naar de dochters van de boer zijn genoemd, onder andere Hendrinaland, Catharinaland, Isabellaland, Suzannaland en Ursulaland. Het kan waar zijn, maar wel een leuke gedachte. Soms kwam de stier in de wei en dat ging meestal goed. De koeien wisten niet wat hen overkwam en na verloop van tijd werd er een kalfje geboren. Dat werd snel weggehaald bij de koe en – zo triest – de koe liep het kalf te zoeken. Ik werd er altijd naar van.

Sloot
Tot één keer de stier weer in de wei kwam en de koeien hem de sloot in hebben geduwd. Mensen belden naar de politie. Die kwam met materiaal om de stier eruit te halen. Maar toen was het nog niet afgelopen, de stier werd ten tweede male de sloot ingeduwd! Ze moesten hem allemaal niet!

Schaatsen
We hadden een keer een heel strenge winter en de slootjes voor de deur waren bevroren. Toen zijn mijn buren en ik gaan schaatsen voor de deur. Helemaal leuk. Mijn buurvrouw en ik met een slee naar de noodwinkel om boodschappen te doen. als echte buitenvrouwen.

Aan het eind van Margarethaland was een tuinbouwcomplex, zoiets van Arbeid Adelt. De naam weet ik niet meer. In die hoek was een vrouw die ooievaars voerde met vis. Dat wisten die vogels wel, ze kwamen steeds terug en werden ook eens gefotografeerd.

Musjes
Ook hadden we een ooievaarsechtpaar met vijf jongen in de wei. Er werden toen ook veel foto’s van gemaakt. Op mijn balkon kwamen veel musjes. Je begrijpt: ik strooide koekjes. Op een zeker moment had ik zestien musjes op de rand zitten. Wij gaven ze namen, zoals Jetje en Jopie.

Na jaren moesten er zo nodig aan de overkant huizen worden gebouwd, wat heel jammer was. Vaarwel koeien! Mijn man en ik werden ouder en met boodschappen twee hoog de trappen op, werd toch bezwaarlijk. We gingen kijken in Leidschendam naar bejaardenflats met lift. Vanaf vijftig jaar mocht je er wonen. Wij zijn toen gaan kijken op Duivenpad nummer zes, omdat we al snel de toezegging kregen om daar te wonen.

Wij waren gelijk verkocht. Eén hoog met uitzicht op een watertje en wei. Mijn man heeft dit nog zeven jaar mee mogen maken en was zwaar diabetespatient. Hij zei altijd: “Dit hadden we eerder moeten doen.” Hij is in 2005 overleden en ik woon van 1999 alweer achttien jaar hier.

Er is een prachtig park aangelegd en het water is in goede banen geleid. De honden worden uitgelaten en het is een lust voor het oog om joggers en fietsers voorbij te zien komen.

Maar Margarethaland heeft nog steeds een plekje in mijn hart.

M. Piekaar-Hoogendijk

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann