Een echte man scheert zich iedere dag

De gewoonte om er iedere dag glad bij te lopen, lijkt een beetje verloren te gaan. Steeds meer jonge mannen laten vandaag de dag hun baard staan of vertonen iets dat daarop lijkt.

Een echte man. Dat was ik natuurlijk nog lang niet toen ik in 1958, op 15-jarige leeftijd, mijn eerste baardharen voor de spiegel ontdekte. Maar het begin was er in ieder geval. En als ik me iedere dag schoor, zo meende ik oprecht, zou dat het tempo waarin ik uiteindelijk in de grote mannenwereld zou worden opgenomen, zeker bespoedigen.

Daar was mijn vader het absoluut niet mee eens. ‘Je moet het natuurlijk zelf weten’, sprak hij. Want van mijn vader mocht ik alles altijd zelf weten. ‘Maar als jij je vanaf nu iedere dag gaat scheren, gaat je baard sneller groeien en zal jij je je hele leven lang iedere dag moeten scheren. Terwijl, als je je in het begin van de ontwikkeling van je baard alleen maar scheert als het écht nodig is, je je later slechts eens in de twee dagen behoeft te scheren’.

Eens in de twee dagen? Eens in de twee dagen? Nou kón ik me eindelijk eens scheren en me een beetje een man voelen en nou mocht het niet eens iedere dag! Toch heb ik me indertijd, om wat voor reden dan ook, aan de wijze raad van mijn vader gehouden. En zie: ik scheer me nu al mijn hele leven tot op de dag van vandaag maar ééns in de twee dagen. En wat heeft dát gescheeld! Ruim achttienhonderd uur! Achttienhonderd uur waarin ik me niet heb hoeven scheren. Maar waarin ik bijvoorbeeld lekker in het bad een boek heb kunnen lezen. Of tijdens het ontbijt wat uitgebreider de krant heb kunnen doornemen voordat ik naar m’n werk ging. En wat je al niet meer kunt doen in plaats van je te scheren.

Ik begon me te scheren met het elektrische twee-kops scheerapparaat van mijn vader. Daar kwam verder niks bij kijken. Geen water, geen scheerzeep, geen scheermesjes uit pakjes. En als je klaar was, klikte je het deksel van het scheerhoofd open en schudde de stoppels uit het reservoir in de prullenmand. Simple comme bonjour!

Dat mijn vader een elektrisch scheerapparaat bezat was trouwens geen wonder. De helft van alle Nederlanders had zo’n ding. Want het was lekker makkelijk. Bovendien behoorde mijn opa indertijd tot de allereerste honderd Nederlanders die zich elektrisch schoren. Met zo’n bruine Philipsstaaf met maar één scheerkop. Mijn vader had er dus een met twee scheerkoppen. Wat lag meer voor de hand dan dat ik, als teken van voortschrijdende gemakzucht en luxe, mezelf een scheerapparaat met drie koppen ging aanschaffen. Het mag een wonder heten, dat mijn zonen, die het regelmatig scheren trouwens lijken te hebben opgegeven, geen apparaten met vier scheerkoppen hebben. Want die bestaan al wel. De presentatie van een scheerapparaat met vijf en meer scheerkoppen zie ik met angst en beven tegemoet. Waar is het einde van onze gemakzucht en hang naar overbodige luxe?

Mijn vader viel op zeker moment, wegens een voor mij toen onbegrijpelijke reden, weer terug op een krabbertje. Dat was een handvat met bovenop een soort klemmetje waartussen je een plat scheermesje deed dat aan beide lange zijden scherp was. Als na een paar keer scheren de ene kant bot was geworden kon je de andere kant ook nog gebruiken.

Hebbeding
Pas nadat ik mij tien jaar lang (om de dag dus) elektrisch had geschoren vielen de schellen van mijn ogen. Een elektrisch scheerapparaat bleek slechts een hebbeding! Een statussymbool! Een voorwerp waar een mens z’n identiteit aan ontleend. Omdat het hem zelf ontbreekt aan karakter!

Eindelijk begreep ik mijn vader en ging op zoek naar een krabbertje. Tevergeefs. Krabbertjes met platte scheermesjes bleken vervangen door weggooikrabbertjes met een smal, vast mesje eraan. Eerst één mesje. Toen kwamen er krabbertjes met vlak onder elkaar twee smalle mesjes. En daarna, hoe raadt u het, drie, vier en vijf mesjes. Vaak met extra strips die de huid verzorgen of voorzien zijn van hydraterende gel.

Ruim een jaar schoor ik me met een weggooikrabbertje met twee mesjes. En om in mijn toenemende behoefte aan gemak te voorzien, schafte ik me daarna, alsof ik niets geleerd had van de voorgaande periode, een soort handvat aan met een batterijtje, een piepklein motortje en een knop voor micro-pulsering. Op dat handvat klikte ik dan eens per maand een nieuw weggooikrabbertje met maar liefst vijf mesjes onder elkaar. Hartstikke duur! Maar ik hoorde er tenminste weer bij!

En zo schoor ik mij – bij benadering – de afgelopen halve eeuw ruim 9.000 keer met 600 scheermesjes van vier euro per stuk. Tezamen 2.400 euro. Daar kwamen nog wat handvaten en batterijen bij van in totaal ongeveer 100 euro. Dus alles bij elkaar zo’n 2.500 euro.

Stilstaan bij de dingen
Totdat de afgelopen week het motortje in mijn laatst aangeschafte scheerhandvat er ineens de brui aangaf. De vier vorige keren dat dat gebeurde had ik gewoon, zonder er bij na te denken gelijk de volgende dag een nieuw handvat gekocht. Maar een mens wordt gaandeweg wat ouder en leert derhalve wat meer stil te staan bij de dingen om hem heen. Bovendien was ik deze keer vergeten om direct een nieuw handvat met motortje aan te schaffen, zodat ik me twee dagen later moest scheren met een niet-pulserend apparaat.

Wie schetst mijn verbazing dat het resultaat van die niet-pulserende scheerbeurt exact hetzelfde was als wanneer ik me wél trillend van mijn stoppels had weten te ontdoen. Nog niet van mijn verbazing bekomen bevestigde de volgende scheerbeurt mij opnieuw, dat mijn wangen net zo glad waren als wanneer ik mij wél pulserend had geschoren.

Een bezoek aan de drogist leerde me, dat gewone weggooischeermesjes (met twee mesjes onder elkaar en zonder trilmechaniek) gemiddeld zo’n 30 cent per stuk kosten.

Als ik me met 1.200 van die scheermesjes (1.200 in plaats van de in het vorige rekenvoorbeeld genoemde 600, want ze zijn wat sneller bot dan die dure op dat trilhandvat) de afgelopen eeuw ruim 9.000 keer had geschoren was ik een kleine 400 euro kwijt geweest.

Dezelfde perfecte, comfortabele en gladde scheerbeurten hadden me in de afgelopen halve eeuw dan geen 2.400 maar slechts 400 euro gekost. Tweeduizend euro teveel uitgegeven aan het scheren!

Slachtoffer van reclame en marktwerking? Gewoon dom geweest? Of was het omdat ik toen nog steeds niet wist dat je vanzelf wel een echte man wordt?

Mail het naar: julius.pasgeld@deoud-hagenaar.email.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann