Het Haagse dansen in de vijftiger jaren (deel 1)

Mijn toenmalige stiefvader, Henk Zwennes, achtte de tijd rijp toen ik veertien jaar werd om me mee te nemen naar sigarenmagazijn Knijff op de Stationsweg waar hij altijd zijn pijptabak en sigaren kocht. Op die leeftijd mocht je roken vond hij en we gingen over tot aanschaf van mijn eerste legale sigaretten, een pakje Dubec, want je moest met lichte tabak beginnen. Kon je later wel overgaan op Miss Blance, Three Castles, Golden Fiction e.d.

Zo was hij ook van mening dat wanneer je achttien jaar werd je naar een dansschool moest om je die vaardigheid eigen te maken welke volgens hem onontbeerlijk was in het sociaal-maatschappelijke verkeer. Hij zal daar later nog wel eens met enige spijt aan hebben teruggedacht…

Samen met twee vrienden, Cees van der Heuvel en Peter Eijkendal, togen wij naar dansschool Van der Meulen aan de Gedempte Gracht op de plaats waar nu het parkeerterrein van de Bijenkorf ligt. Herman en Truus van der Meulen waren net het vorige jaar (1950) wereldkampioen Professional Latin-American geworden, een ongelofelijke prestatie voor een Nederlands koppel! Wij zouden het overigens niet in ons hoofd gehaald hebben om Herman of Truus te zeggen, dat was in die tijd onmogelijk!

Al snel na de beginners- en vervolgcursus werd me door meneer Van der Meulen een partner voorgesteld die al enige ervaring had op het niveau B in de wedstrijdklasse. Met haar leerde ik in de eerste plaats dat ik nog héél veel moest leren! En liefst heel snel, want Miep was een ongeduldige tante, die wilde met een nieuwe partner weer terug naar haar oude niveau.

Peter had op een keer een zwartharig engeltje met blauwe ogen leren kennen die hem vertelde dat zij had ingeschreven op een beginnerscursus bij dansschool Kuijpers. Hij wist mij over te halen om samen ons daar ook voor in te schrijven met het non-argument dat ik dan een avond meer had om te oefenen… en kon hij zijn avances uitleven op ’t engeltje!

Toen ik aan meneer Kuijpers liet blijken de cursusprijs wat hoog te vinden, kregen we korting, want hij zat met een gebrek aan heren! Later, toen de aap uit de mouw kwam en bleek dat we helemaal geen beginners waren, mocht ik na de beginners ook bij de vervolgcursus blijven. Hij had daar hetzelfde probleem.

Voor mij was er nóg een leuke bijkomstigheid; meneer Kuijpers had een prachtig meisje van een andere cursusdag als assistente die in eerste instantie nogal verbaasd was dat die beginneling ineens zo goed met haar kon dansen. Om kort te gaan; we hebben een blauwe maandag wat kussen uitgewisseld voor ik de bons kreeg. Emmy Siero!

Met het engeltje van Peter is het nooit wat geworden.

Kuijpers
Door mijn diensttijd was het wedstrijddansen op een lager plan en het geduld van Miep opgeraakt. Ik werd voor de bewezen diensten bedankt en was dus partnerloos.

Joop Kuijpers had inmiddels zijn plicht bij de luchtmacht vervuld en de school van de oude Johan Kuijpers overgenomen. Hij startte een clubje met de bedoeling daar een wedstrijdklasse van te maken. Met o.a. de heer en mevrouw Hoogsteeder, eigenlijk een seniorenpaar, de gebroeders Broere, Charles Marchal, Ruud Laan en mij vroeg hij of ik met zijn verloofde Wil een koppel wilde vormen. Dat ging een tijd goed, behalve de Hoogsteeders maakte iedereen vorderingen en gingen we hier en daar aan wedstrijden mee doen.

Tot Henk Schouten op een zondagavondsoiree zijn zusje van twintig jaar meebracht die ook bij Kuijpers op een gevorderden cursus zat. U raadt het al; ik bracht diezelfde avond Greetje thuis en zij leerde verbazend snel heel goed dansen. Een natuurtalent!

Maar daar kwamen wat verwikkelingen uit voort die ik niet had voorzien…

Guus van Charante
guus.vancharante@gmail.com

Foto: Dansschool Van der Meulen zat op de plaats waar nu het parkeerterrein van de Bijenkorf ligt. Foto: Dienst Stedelijke Ontwikkeling (collectie Haags Gemeentearchief)

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann