Citroën Ami 6

Een Citroën icoon uit de jaren zestig. Wie kent hem niet? Met zijn opvallende achterruit die schuin het interieur in kwam. Je zou denken de opvolger van de Eend, maar dat bleek niet het geval te zijn. Meer een Eend-variant voor diegenen die wat meer luxe wilden.
Had op school een leraar, die er ook een had. Meneer Douw. Ik weet niet meer wat hij voor les gaf, maar later kocht hij een zandkleurige Fiat 1100D en dat kon ik zeer waarderen, toen al als liefhebber van het Italiaanse product. Als autogek kwam ik ook regelmatig bij de Haagse Citroën dealer Le Vélo met een showroom in de Zeestraat, waar ik mij achter het stuur van de Ami telkens weer realiseerde, dat ik het helemaal niks vond, net als de Eend. Stoelen waar ik niet lekker in zat. Veel te plat stuur en een hoop plastic en blik om mij heen.

Eerlijk is eerlijk, hij was luxer aangekleed dan de 2CV. Armsteunen en handgrepen aan de deuren, dat wel. Ook in de Ami opvallend veel opvallende Eend-elementen, zoals het verlichtingshendel links onder het stuur, waar je op moest drukken voor de claxon. Nou ja, claxon. Snelheidsmeterunit en het kleine ronde tweebaardige Ronis contactsleuteltje. Meer een auto van die tijd, met toch ook weer van die eigenzinnige karaktertrekken in het rijden met dat pak-draai-duw en trek versnellingshendel.

Maar laat ik eerlijk zijn, wat deze Ami had was karakter. Onderscheidend design, eigenzinnig interieur en exterieur en voor gezinnen iets geciviliseerder uitgevoerd dan de Eend. Ook in die tijd was het meer een auto waarmee je een statement wilde maken van zoals ‘ik hoor niet tot het establishment’. Een beetje D66 gedachte. Luxe was de Ami ook weer niet, maar wel met veel verbetringen ten opzichte van de Eend. Geen klapraampjes meer maar schuifraampjes. Volwassen handgrepen, zowel aan de binnen- als buitenkant. Ja en dat schuine achterraam was natuurlijk heel bijzonder. De Ford Anglia had hetzelfde, maar het was natuurlijk uniek. Het nam wat ruimte weg van de hoedenplank die in die tijd populair was, maar die achterruit werd nooit nat en gaf de auto iets extra’s. De Ami was ook leverbaar in een stationwagon uitvoering en die zag er ook heel elegant uit met die grote achterklep. Vloeiend optrekken bleef een kunst en dat overhellen in de bochten was enorm. Comfortabel autorijden noemde Francofielen dat, maar daar had ik toch andere gedachten over. Nou was ik in die tijd al een beetje rechts denkende Haagse kakker en had dus niks met die wat oudere Provo-typjes die graag in dit soort auto’s rondreden als een soort van statement, wat ongetwijfeld zal hebben meegespeeld in mijn waardering voor de Ami. Ik loop er nog graag omheen als ik hem ergens zie staan, maar dan kom ik toch steeds weer tot de conclusie, dat dit geen auto voor mij zou zijn geweest. Hij heeft echter wel karakter en dat is het merk Citroën toch wel kwijtgeraakt in de loop der jaren.

John Vroom (autojournalist)
johnvroom@planet.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann