De Hollandsche Leeuw voetbalt in Delft

De Delftse vereniging DHL werd opgericht op 10 september 1915. De oprichters hadden oorspronkelijke de naam DSO (Door Strijd Overwinnen) in gedachten, maar vanuit de 23 aanwezige leden kwam de suggestie: De Hollandsche Leeuw. De 23 hadden elkaar gevonden in de Gymnast, een onderafdeling van de Katholieke Kring.

DHL ontwikkelde zich snel tot een volwaardige vereniging. Na de oprichting van de rooms-katholieke voetbalbond in 1920 wordt DHL ingedeeld in de 1e klasse en eindigt in de competitie op de 2e plaats. Er wordt een heuse Pers- en Propagandacommissie opgesteld die start met de uitgave van een clubblad. Redelijk uniek voor een vereniging in die periode. In het seizoen 1922-1923 komt de Rooms Katholieke Federatie tot stand. DHL is dan inmiddels zes elftallen groot, waarvan twee jeugdelftallen in de competitie. Drie elftallen worden dat seizoen kampioen!

Na moeizaam overleg met de gemeente Delft krijgt DHL in 1923 een eigen complex aan de Laan van Vollering. Had het bestuur het idee dat ze alles netjes voor elkaar hadden, was er ineens crisis, omdat 25 leden overschrijving aanvroegen naar een andere club die voetbalde in het verband van wat thans de KNVB is. Er volgden nog royementen van diverse leden, die de bisschoppelijke bepalingen overtraden. Dat waren nog eens tijden. De Hollandsche Leeuw bleef niet in zijn hempie staan en in 1928 komt het ledenaantal weer boven de 100.

Vanaf het seizoen 1929 ging de Hollandsche Leeuw echt brullen en werd het 1e team vijf maal achtereen kampioen en werd het landskampioenschap op een haar na gemist. In die periode kwamen spelers van DHL ook uit in het Nederlandsche elftal, waarvan keeper Wim Alsemgeest en zijn broer Cor, alias Tok, de bekendste waren. Heden ten dage is niet meer bekend waar de bijnaam Tok vandaan kwam. Wellicht dat de lezers hier enig licht in de duisternis over kunnen geven.

DHL groeide gestaag door tot aan de oorlogsjaren 1940-1945. Er volgde een noodcompetitie, die al snel ter ziele ging. Op het terrein van DHL bevindt een gedenksteen ter nagedachtenis van haar overleden leden, in en door de oorlog. Na de oorlog breekt een moeilijke tijd aan. De accommodatie, inclusief tribune, was in de oorlog gesloopt en het bestuur stond voor de taak de vereniging nieuw leven in te blazen. Dit lukte tot verbazing van velen goed en snel. In 1948 werden nieuwe kleedkamers geopend en nam DHL met maar liefst 24 teams deel aan de competitie. In 1953 werd een samenwerking gestart met het St Stanislas College, een school voor voortgezet onderwijs in Delft. Deze samenwerking heeft tientallen jaren bestaan en DHL veel leden opgeleverd. Het heeft ook het fundament van DHL binnen de Delftse gemeenschap gevormd.

Sportpark Brasserskade
In 1958 neemt DHL afscheid van het complex een de Laan van Vollering en verhuist de club naar het door de gemeente Delft nieuw opgezette sportpark Brasserskade. De Leeuw krijgt daar de beschikking over drie velden en de vereniging bouwt op eigen kracht een mooi nieuw clubgebouw. In 1965 wordt uitbundig het 50-jarig bestaan gevierd en verschijnt er een jubileumboek over de eerste vijftig jaar.

In de jaren zestig en zeventig bloeit de vereniging als nooit tevoren. De voetbalsport krijgt de wind in de zeilen door de successen van het Nederlands elftal. DHL is een tijdlang de grootste en ook samen met DHC (Delfia Hollandia Combinatie) de hoogst spelende vereniging in Delft. De wedstrijden tegen buurman DHC werden door duizenden toeschouwers bezocht.

30 mei 1966. Nog een datum met een gouden randje. Het 1e elftal wordt kampioen in een wedstrijd tegen ADS (Alles Door Samenspel uit Loosduinen), die wordt bijgewoond door circa 4.500 toeschouwers. Een filmpje van die wedstrijd zit nog in het archief en wat opvalt is dat het publiek bijna zonder uitzondering gekleed is in pak en met stropdas. De rijtoer van de kampioenen door Delft wordt door duizenden toeschouwers gevolgd. En ook radio en tv besteden hieraan aandacht. In de jaren tachtig neemt het leden aantal wat af en speelt het 1e team ook op een lager niveau.

Om het tij wat te keren en de betekenis van de club voor de Delftse gemeenschap te behouden wordt er een dameselftal opgericht en het half verharde trainingsveld wordt omgetoverd in drie tennisbanen. Het bestuur krijgt zelfs een tenniscommissie. De gemeente gaat zich in deze periode ook roeren: er zijn teveel voetbalverenigingen in Delft (14) en men wil gaan herstructureren. Er volgt dan ook een herstructurering van het sportpark Brasserskade, waardoor DHL een veld kwijt raakt aan buurman Concordia. Concordia was in tegenstelling tot DHL fors gegroeid in ledenaantal en kreeg er daardoor een veld bij. Veel verder gaat de herstructurering van de gemeente niet.

De Oude Hollandsche Leeuw start een vernieuwing met een interne veteranencompetitie. De KNVB kijkt zorgelijk, wordt dit geen wilde competitie, daar is men niet van gediend. Maar overleg met de KNVB zorgt voor draagvlak binnen de bond en de veteranencompetitie is ook heden nog steeds een groot succes. Wat is de veteranencompetitie? De formule is 7 tegen 7 op een half veld. Geen grof fysiek contact en het doel is even groot. Vele verenigingen hebben dit DHL-voorbeeld gevolgd.

Al deze maatregelen en vernieuwingen hebben te weinig resultaat. De vergrijzing van het ledenbestand zet door er is nauwelijks aanvulling van de jeugdleden. In 2005 kent DHL nog maar een kleine 300 leden en kamt de club met grote financiële problemen als gevolg van terugloop in leden en kantine-inkomsten en daling van sponsorinkomsten. Er is sprake van het opheffen van de vereniging. Gelukkig kiest het bestuur voor uitdaging en ambitie er wordt een herstel plan geschreven en de leden gaan daar massaal achterstaan. Op dit moment kent DHL bijna 700 leden en heeft de vereniging een positieve exploitatierekening. Een mooi resultaat door inspanning van velen. Mede hierdoor kon in 2015 een mooi eeuwfeest worden gevierd.

Paul de Bree
Paul de Bree is de laatste 11 jaar voorzitter geweest. Hij heeft met grote inzet en bekeken beleid ervoor gezorgd dat de ups en downs van het begin van deze eeuw De Hollandse Leeuw niet fataal zijn geworden. Voorzitter zijn is niet altijd een pretje dezer dagen, want die heeft hét – als er iets even tegenzit – altijd gedaan. Kritiek is makkelijk, maar daadkracht en een goede visie op de toekomst vergen een aanvoerder en bestuur met passie en verstand. Met helder zicht dat een vereniging voor de leden is en een bijdrage levert aan sociaal met elkaar verbonden zijn van Delftse burgers.

Het aardige is dat de verdienste van deze voorzitter ook brede erkenning hebben gekregen en hij maandag 13 november een hoge koninklijke onderscheiding, een lintje zoals dat heet, namens de koning aan hem is uitgereikt.

Constant Martini (redacteur)
martini@deoud-hagenaar.email

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann