Een gouden wandeling door landgoed Clingendael

De herfst is een heel mooi jaargetijde voor iemand die graag tussen bomen loopt en zijn ogen weet te gebruiken. De zomerse natuur die ons een paar maanden verrukte met haar bloemen, wuivende halmen en waterlelies, trekt zich terug. Ze keert zich in. Als je, wandelend op de bospaden, naar de bomen kijkt, zie je hoe ze zich voorbereiden op de winter. In zichzelf teruggetrokken, nadenkend, staan ze zichzelf te zijn, in meditatie als voorbereiding op het afsterven.

Vooral in de herfst-ochtendnevel is die sfeer sterk. Als een waas om de takken en stammen hangt, zweeft er een mysterie omheen, een zich overgeven aan de loop der dingen. De bomen komen niet in opstand, zo van: ‘Ik wil niet dood! Ik wil die kou en sneeuw niet! Ik wil gewoon dóórleven! Ik wil niet hier staan, maar ergens anders!’ Nee, ze zijn bereid om zich te onderwerpen aan de levensloop waaraan ze onderworpen zijn: de ontbladering en hun uiterlijk van kale takken. En juist door deze bereidheid verspreiden ze schoonheid, de schoonheid van overgave en ‘ja’ zeggen tegen hun bomenleven. En wij die door de paden lopen, zien vol bewondering en respect alle pracht, alle kleuren, alle schone vormen, en raken eveneens ingekeerd en vol aandacht naar het innerlijk.

Trouwens, ze gaan helemaal niet dood. Ze maken een winterslaap.

Heeft de herfst ons iets te leren? Is een herfstwandeling een les voor de wandelaar? Hoor, de bomen zeggen iets, hun goud/rood/bronskleurige bladeren ruisen me iets toe. Wat zeggen ze? Eens bloeit iemand in een leven vol zomer, maar daarna komt onvermijdelijk de herfst, met zijn nevel en stormen, maar ook met prachtige momenten en hopelijk een bereidheid om een winter-uiterlijk te krijgen. Als iemand dat kan, verspreidt hij prachtige levenskleuren, waar een ander van genieten kan, en die hem tot hulp en troost kunnen zijn. Mooi toch? De herfstschoonheid van een mensenleven.

Maar ja. Altijd met je ogen naar de bomen en met je hoofd in de wolken lopen, is niet altijd aangeraden. Al peinzend en filosoferend, met mijn hoofd in mijn nek, zag ik niet dat er op het bospad een dikke uitstekende wortelstronk lag, en hup… een bijna-salto. Dat was schrikken! Maar mijn engelbeschermer hield me nog net tegen, uitkijken dus. En ik wist het toen: je mijmeringen over het hogere denken combineren met de praktische dingen van het gewone leven van alledag, dat is het beste!

Renee van Alphen
r.j.a.alphen@gmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann