Opel Manta

Eigenlijk weet ik niet meer wat ik eind jaren zestig van de Opel Manta precies vond. Een beetje ordi, geloof ik.

Maar als ik er nu op terugkijk, was het een geweldige marketingstunt om een hele sportieve auto te ontwikkelen voor de burgerman tegen een hele prettige prijs. De Ford Mustang was daarmee al gestart in 1965 in Amerika en in 1969 introduceerde Ford Europe de Capri volgens hetzelfde principe, gevolgd door Opel met de Manta. Basis was de Opel Ascona met een hele sportieve vormgeving. Zó slim en zó fraai. En dat laatste in de vorm van een zwaardvis. Ik zou hem nu graag willen hebben, want hij zag er echt opvallend goed uit met zijn slanke strakke lijnen, lange neus en korte kont, maar blijkbaar had ik toen mijn bedenkingen. Regelmatig zat ik achter het stuur van een Manta in de showroom van de Haagse Opel-dealer Riva in de Torenstraat, tegenover Florencia, die legendarische Italiaanse ijstent. Tja, de Opel Manta is ook nu nog een genot om naar te kijken, zelfs met wieldoppen eronder. Wat interieur betreft was die regelrecht overgenomen uit de Opel Ascona. Niks mis mee, maar ook niets sportiefs aan. En als ik nu na al die jaren de folder weer eens bekijk, zie ik een rode super elegant gelijnde auto met een mooie lage en platte neus, strak gelijnde zijkant met een fraaie raampartij en een korte slanke achterkant. Heel fraai vind ik nog steeds het subtiele chroomwerk rond de ramen, de grille, omlijsting boven de wielen en de onderkant, met glanzende wieldoppen en een extra chroomrand rond de velgen. Héél mooi!

Opel promootte in die tijd toch Manta’s sportieve aspecten, maar dat was het nu net niet, gezien zijn rijgedrag met Ascona-motoren en te veel overhang voor en achter. Grappig de tekst in de folder: ‘Om van een echte sportieve wagen te kunnen genieten, hoeft u geen vrijgezel te zijn (het mag natuurlijk wel)’. Ik denk ook dat de Manta meer gekocht werd door boekhouders in hun ‘midlife crisis’, maar het was hoe dan ook een erg mooie sportieve en vooral betaalbare auto, gebaseerd op een gegarandeerde degelijkheid van Opel. Onbegrijpelijk voor mij was het feit dat Opel begin jaren tachtig de Manta een facelift gaf, waardoor het elegante ‘zwaardvismodel’ tot iets spuuglelijks omtoverde. On-be-grij-pe-lijk! Bovengenoemde lijn was er uit. Het chroom was verdwenen. Rechthoekige koplampen. Lompe grille bestaande uit vier langwerpige gleuven, met een plakplaatje als logo op de motorkap. Afgrijselijke wieldoppen. Een even afgrijselijk interieur met een onooglijk ontworpen stuur. Alles moest zogenaamd sportief ogen en als ik zo het interieur bekijk in de folder van de Manta GSi is het een gruwel voor de ogen. Zo smakeloos. Deze naar mijn idee domme facelift luidde dan ook het eind in van dit model, want niet lang daarna is de Manta uit productie genomen. Een fase die we maar snel moeten vergeten en met veel warmte moeten terugdenken aan de oer-Manta. De Opel Manta, een icoon uit de jaren zeventig en terecht.

John Vroom (autojournalist)
johnvroom@planet.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann