Voortschrijdende tijd

Op de voorpagina van De Oud-Hagenaar van 7 maart staat boven het artikel van Carl Doeke Eisma op de voorpagina: ‘Voortschrijdende tijd voegt valse herinneringen toe’. Dit is zeker ook het geval met het verhaal over het Bezuidenhout van Rob Stappers, dat in hetzelfde nummer is opgenomen. Het gaat natuurlijk over de herinneringen van een klein jongetje, hierbij enige aanvullingen en correcties.

Ik woonde zelf op de IJsclubweg, net om de hoek van de familie Stappers. Ik ben enige jaren ouder dan Rob en zat met Robs oudste broer Tom in de klas op de kleuterschool in de Van der Wijckstraat. Ik ben vaak bij de familie Stappers binnen geweest. Robs moeder was een hele lieve vrouw, waar ik goede herinneringen aan heb.

Familie Schrikkel
Natuurlijk heb ik de kinderen waar Rob mee speelde ook gekend, Wieske Barkmeijer is mijn jongste zus. Mijn vader (die Rob uitvinder noemt) had een technisch handelsbureau en had inderdaad een aantal patenten op zijn naam. Na de opsomming van de families die op of naast het eerste portiek op de IJsclubweg woonde, heeft hij het over familie Schrikkel die naast ons woonde (op de IJsclubweg en niet op de Schenkkade, zoals Rob bij vergissing schrijft). Mijnheer Schrikkel was beroepsofficier, maar ook een redelijk bekende kunstschilder. Zijn stijl doet enigszins Vlaams aan: vaak vrolijke mensen in heldere kleuren. Op internet zijn veel van zijn schilderijen te bekijken, zoek onder de naam Johannes Lodewijk (Louis) Schrikkel.

Over schutkleuren op een kazerne is mij niets bekend, maar mogelijk heeft Schrikkel daar het ontwerp voor gemaakt.

De aap van de familie op de hoek van de IJsclubweg speelde soms (met een ketting om) op het balkon en veroorzaakte dan een hele oploop. Zoon Willem was in zijn diensttijd bij de Marine en heeft de aap op een van de dienstreizen door het Suezkanaal gekocht. Aapjes werden daar indertijd gewoon te koop aangeboden.

Willem is níet de oudste zoon en de gebeurtenis waarover Rob schrijft, gaat dus niet over hem.

In zijn beschrijving van het Stuyvesantplein haalt Rob het een en ander door elkaar. Op dit plein inderdaad een monument met leeuwen (de Zandloper) dat voor het bombardement in maart 1945 op het – nu niet meer bestaande – Juliana van Stolbergplein heeft gestaan. Dit monument ter herinnering aan de geboorte van prinses Juliana is enkele jaren na de oorlog naar het Stuyvesantplein verplaatst en daar gerestaureerd.

Een tweede monument betreft het standbeeld van Juliana van Stolberg met haar 5 zonen dat op het Louise de Colignyplein heeft gestaan. De huizen van dit plein zijn door het bombardement allemaal verwoest, maar het standbeeld bleef gespaard.

Juliana en haar zonen staan nu bij de Koningin Marialaan. De herdenking van het bombardement van 3 maart 1945 door kransleggingen vindt jaarlijks bij dit monument plaats.

Bonnie Spaans-Barkmeijer
bonniespa@telfort.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann