De theejuffrouw en het gordijn…

In de jaren vijftig woonden mijn broer Joop en ik (Wim) met mijn ouders in de Wagenstraat. Dat was uit nood, want je kon geen ander huis krijgen. We hadden daarvoor in de Weimarstraat gewoond. De Wagenstraat was in die tijd een drukbevolkte buurt met veel kinderen en het middelpunt van het uitgaansleven. De Bijenkorf was onze speelplaats, met zijn mooie trappen, liften en roltrappen. We zijn er heel vaak uitgezet door de oude bewakers die er toezicht hielden. Maar een uur later zaten we weer binnen.

Dan had je Scala en daar zag je vaak de artiesten in- en uitlopen zoals Snip en Snap. Daar gingen we ook vaak naartoe en dan was het lachen geblazen. Met de meisjes in de buurt speelden we ‘mens erger je niet’ en als er niets anders was, ‘vader en moedertje’. Favoriet was ook ‘doktertje spelen’, met hele bevallingen en operaties.

Mijn opa had een café in de Wagenstraat, een artiestenbodega hoek Wagenstraat en Jacobsstraat. En daar zagen we ook heel vaak beroemde en bekende artiesten, veel journalisten en vertegenwoordigers van bedrijven. Ook veel bekende mensen van renbaan Duindigt. We mochten van mijn opa ook een kijkje nemen in de stallen, want hij had daar een paar harddravers staan. Hij kon niet meer zo goed lopen en dan vroeg hij ons of we wilden gaan kijken en helpen met de verzorging van zijn paarden. Het beroemde paard Anton is na de dood van mijn opa overgenomen door Joop Ham. Hij heeft er vele koersen mee gewonnen.

Dan waren we tenminste van de straat af, want als tweelingbroers maakten we de buurt aardig onveilig met ons kattenkwaad. Mijn andere opa, Soeter, had een glazenwasserij en een markiezenmakerij. Hij had zijn opslagruimte in de Doubletstraat. Er liepen altijd veel mannen door deze straat. En dan ging zo’n man bij een juffrouw naar binnen, ging het gordijn dicht en na een poosje weer open. Dan vloog de man schielijk weg en ging de juffrouw weer voor het raam zitten. Wisten wij veel! We hebben toen aan onze opa gevraagd, wat die vrouwen daar deden. “Nou”, zei hij, “dat zijn theejuffrouwen”. Later zagen we een bekende van Duindigt, de verzorger van de paarden van mijn opa bij een theejuffrouw naar binnen gaan en het gordijn ging dicht. Het was heel snel weer open en de bekende floepte weg. En wij en de vrienden zeiden gelijk: “Die vent vond de thee niet lekker.”

Eenmaal weer op Duindigt om te helpen bij de paarden vroegen we aan de verzorger: “Mijnheer, vond u de thee niet lekker bij de juffrouw in de Doubletstraat vorige week?” We konden gelijk vertrekken. Toen we wat ouder waren, hebben we hier vreselijk om gelachen. Na schooltijd renden de vriendjes naar de hoeren, want je kon dan boodschapjes doen voor de dames en daar kreeg je een goede fooi voor. Je kreeg dan een briefje mee en moest bij de drogist een zakje ophalen. Ik heb er wel eens in gekeken. Er zaten ballonnetjes in. Althans dat dachten we. We hebben er wel eens een paar van gejat en op onze neuzen gezet. Als je dan door je neus blies, ging die ballon zich opvullen en dan had je een heel lange neus. Zo liepen we door de Wagenstraat. Alle mensen om ons heen lachten zich een bult. Wisten wij veel. Alleen, onze moeder zag ons lopen en haalde ons direct naar binnen en gaf ons een pak slaag met de mattenklopper. Dat deed ze wel vaker en we zorgden ervoor dat dat ding weg was. Maar ze had alweer een nieuwe gekocht.

Toen we eens de paarden aan het verzorgen waren, vonden we bij het opscheppen van de paardenvijgen een briefje van vijfentwintig gulden. Helemaal onder de poep. Het was toen veel geld, we waren rijk. Met het geld togen we naar een koffiehuis aan de Buurtweg in Wassenaar en haalden we gevulde koeken en spritsen. De man die ons hielp bekeek het biljet, trok een vies gezicht en vroeg met harde stem: “Heb je hiermee je kont afgeveegd?” en rekende af. En wij als hazen de deur uit.

W.A. Kammeijer te Scheveningen
gepubliceerd in het dagblad
de Haagsche Courant

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann