Diefstal in mijn jongemeisjesjaren

In mijn jongemeisjesjaren, midden jaren 1950, had ik een baan bij de RVD, de Rijksvoorlichtingsdienst, toen aan het Noordeinde. Het was een leuke job en ik ging er graag naar toe. En spannend was, dat daar ook geregeld militairen binnenliepen, vieve jongemannen die graag naar de meisjes in dit gebouw lonkten. Als we dan tussen de middag op straat liepen, en we kwamen zo’n groepje tegen, dan salueerden die soldaten stram voor ons, waardoor we ons geweldig voelden!

Toentertijd was het heel normaal dat iedereen voor de lunch zijn eigen brood meenam dat je dan in de pauze opat. Een enkele keer besloten we met een stel anderen tussen de middag naar ’t Goude Hooft te gaan. Dan stonden we tegen 12.30 uur in de startblokken, en raceten we naar ’t Goude Hooft, anders was er geen plaats meer. In de zomer natuurlijk op het terras. Naast ’t Goude Hooft had je nog die speeltuin, waar je altijd de kinderen hoorden spelen en roepen.

Op een dag had ik mijn brood niet van thuis meegenomen, waarom weet ik niet meer. Ik liep tussen de middag het centrum in en had trek. Toen dacht ik: weet je wat, ik ga wat chips kopen. In die tijd had je heel andere winkels, met veel mindere eetgelegenheden of afhaalcentra. Voor die chips van me liep ik V&D in. Ik moest op een afdeling boven zijn, waar weet ik niet meer, maar daar hadden ze zakjes chips. Goed, ik vond de stand, koos een zakje uit en liep naar de kassa. Toen waren er nog niet die grote centrale kassa’s, je kon afrekenen bij verschillende afdelingen die een eigen kassa hadden. Ik dus naar de kassa van de chips. Daar zat een meisje haar nagels te vijlen en niets te doen. Toen ik met mijn chips en geld in de hand haar aandacht trok, zei ze: “Deze kassa is gesloten, u kunt naar een andere kassa gaan”. Wel hier en ginder! Ik dus naar een andere kassa zoeken. Zoiets was niet altijd gemakkelijk, want je had van die kleine betaalgelegenheden, verspreid over de hele etage. Eindelijk vond ik er een. Ik ernaartoe. Daar zat niemand. Ik wachtte, niets, helemaal niemand. Ik wachtte nog een tijd, maar nog steeds absolute stilte.

Ondertussen was de tijd voortgeschreden, en mijn uurtje pauze was bijna om. Ik werd kwaad. Nou, dan niet, dacht ik, ik heb mijn best gedaan. Wat een toestand! Weet je wat, ik loop met mijn zakje chips van de afdeling af, naar buiten, en ik hoop dat ik gepakt word. Dan zal ik ze eens wat laten horen, nou! Zo gedacht, zo gedaan. Met mijn arm in de lucht, het zakje zwaaiend in mijn hand, vurig hopend dat ik in mijn kraag gevat zou worden, liep ik naar de lift. Naar beneden, en in dezelfde houding V&D uit. Ik werd helaas niet aangehouden.

’s Avonds, thuis, ik woonde toen nog bij mijn ouders, schreef ik (‘mailen’ bestond nog niet) een lange brief naar de directie van V&D. Ik beschreef de toestand en besloot met de zin: ‘Ik ben buiten op een bankje in de zon gaan zitten en heb de chips op uw gezondheid opgegeten. U mag me nog de rekening alsnog sturen maar ik denk niet dat u dat doen zult. Hoogachtend’. Deze brief stuurde ik diezelfde avond weg – je had toen om 23.00 uur ’s avonds nog een lichting – met mijn adres en telefoonnummer erbij. Ziezo, dacht ik, hoofdstuk afgesloten.

Toen ik de dag daarop van mijn werk thuiskwam, vertelde mijn moeder me dat er telefoon was geweest van een directielid van V&D. Ze had er eerst niets van gesnapt, want ik had haar het verhaal niet verteld. De man lichtte haar in, en vroeg haar aan mij door te geven dat ze erg genoten hadden van mijn brief. Die had daar de ronde gedaan en iedereen had hem gelezen, zó leuk! Met excuses over die kassa’s: er was zo moeilijk goed personeel te krijgen. En natúúrlijk zouden ze geen rekening sturen. Wat was het nou helemaal, dacht ik toen, zo’n zakje chips.

Ik heb dit grapje daarna nooit meer uitgehaald, ik kocht mijn lunch gewoon ergens anders, incidenteel dan, want je nam je brood immers altijd mee. Maar ik was tevreden.

Diefstal? Ja en nee, met goedkeuring van de top.

Renee van Alphen
r.j.a.alphen@gmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann