Denkend aan discotheek De Marathon

De jeugd van tegenwoordig kent het woord ‘discotheek’ bijna niet meer. Het is over enkele jaren misschien zo’n vergeten woord, net als walkman, videoband en negerzoen. Ik kan het weten: met mijn twee kinderen, de oudste start binnenkort op de middelbare school, hoef je het niet meer over discotheken te hebben. Die gaan liever naar schoolfeesten en raken niet uitgepraat over Snapchat en vloggen.

Voor mij was de discotheek in de jaren negentig ‘the place to be’. Van 1990 tot 1995 was ik ieder weekend te vinden in de legendarische Haagse discotheek De Marathon. De hele week werd er al uitgekeken naar het stappen in de Mar. Ik heb er veel mooie en onvergetelijke herinneringen aan, ook omdat ik er mijn vrouw Nadine, de moeder van mijn kinderen, heb ontmoet.

Een goede avond in De Marathon zag er ongeveer zo uit: eerst zorgen dat je binnen kwam. Dat lukte meestal wel, ik ben misschien één keer geweigerd en in de jaren werd je ook voor de portiers een bekend gezicht. Langs de garderobe en gelijk met de trap naar boven voor een bacootje (Bacardi-Cola) bij Jan. Vervolgens liep ik een rondje op de bovenste etage, even kijken wie er op de dansvloer stond. Daarna was het wel weer tijd voor een drankje of een tosti bij Jan.

Samen met mijn vriendin Nadine, die ik in de discotheek voor het eerst tegenkwam, dansten we op geweldige klassiekers als Everybody’s Free van Rozalla en Show Me Love van Robin S. Aan het einde van de avond werd La Vie en Rose gedraaid, gezongen door Grace Jones. Dan wist je dat de lampen aan gingen, zo rond een uur of 05.00 ’s ochtends. Kortom, we gingen vaak pas naar huis als het buiten al licht was. Na het laatste liedje pakten we vaak de taxi richting El Basha in de stad voor een broodje shoarma. Ik bracht Nadine thuis op de Hooikade en ging daarna zelf naar huis. Soms gingen we ook met een groepje vrienden vaak nog even naar de Jeugdherberg Ockenburg om te kaarten met de nachtportier.

Inmiddels is De Marathon niet meer. Op de plek van de voormalige discotheek komt een uitbreiding van de Internationale School. Als Hagenees en raadslid van Groep de Mos heb ik me met hand en tand verzet tegen de sloop; ik heb zelfs nog voorgesteld om De Marathon elders weer op te bouwen. Daar kreeg ik geen enkele steun voor van de Haagse gemeenteraad. Ik word er nog altijd een beetje verdrietig van als ik eraan denk.

Op 2 september is er een Marathon-feest in de Opera aan de Fruitweg. De reünie vorig jaar op de Wijndaelerweg was erg indrukwekkend. Het is geweldig om te zien dat zoveel mensen ook zulke mooie herinneringen hebben aan De Marathon. Mijn vrouw en ik vonden het geweldig. We hebben nu samen twee kinderen. Die het woord ‘discotheek’ niet meer lijken te herkennen. De tijden zijn veranderd. Enfin, denkend aan mijn tijd in de disco, kom ik automatisch uit bij O, o, Den Haag van Harrie Jekkers, meer specifiek bij dit stukje:

Ik zal best nog wel een keertje net als vroeger, een nachie willen stappen.

Op mijn puch een wijffie halen en daarna dansen in de Marathon.

Arjen Dubbelaar (Groep de Mos)
arjen.dubbelaar@denhaag.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann