Het kroegje om de hoek

Hoewel het kroegje op de hoek, dat ik me nog herinner uit m’n jonge jaren, inmiddels al enige tijd niet meer bestaat, zie ik het soms nog voor mij. Nog herinner ik me de kurk die in de oorlog aan een koordje boven de bar was opgehangen met de tekst ‘een borrel kunnen wij niet meer schenken, maar u kunt hier gratis aan de kurk ruiken’. Nog zie ik de kleur van het interieur die was ontstaan door de goedkope tabak die er door de jaren heen was gerookt.

In de crisistijd had de kroeg in menig gezin een hele slechte naam omdat het verdiende loon, dat dikwijls in een dergelijk café werd uitbetaald, direct al voor een deel in drank werd omgezet. Dit had tot gevolg dat heel wat vrouwen zaterdags lang op manlief moesten wachten, die vaak platzak en behoorlijk aangeschoten, was thuis gekomen. Ondanks dat het café na de oorlog langzaam maar zeker een wat betere reputatie kreeg doordat het zich ontwikkelde tot een plek waar buren en vrienden elkaar onder het genot van een pilsje konden ontmoeten, was het slechte imago toch moeilijk geheel teniet te doen. Ook niet door de jukebox, voornamelijk gevuld met smartlappen, die inmiddels zijn plaats in het café had gevonden en zeker niet door het gokapparaat (fruitmachine) wat ernaast werd geplaatst. De levensliederen, uit de jukebox, werden vaak meegezongen of mee-geneuried, wat wel wat gezelligs had. Het zou echter tot in de vijftiger jaren duren voordat de naam ‘café’ zijn slechte reputatie enigszins had verloren. Zo tussen 1955 en 1970 werden de kroegjes vooral vrijdagavond en zaterdagavond druk bezocht. Blauw van de rook. Geen zitplaats onbezet. De gevoerde gesprekken hadden over het algemeen weinig diepgang. Politiek en godsdienst werden zoveel mogelijk onbesproken gelaten. Mocht er een dergelijk gesprek dreigen te ontbranden dan was het de taak van de man achter de bar, om op tactische wijze zo’n gesprek een andere wending te geven. Het lief en leed van de buurt kreeg meestal wel de nodige aandacht.

Na het officiële rookverbod (1 juli 2008), wat inhield dat binnen het café praktisch nergens meer mocht worden gerookt, was het aanzien van het kroegje plotseling volledig veranderd. Er werd streng en intensief gecontroleerd op overtredingen van dat verbod. De asbakjes verdwenen van de bar en van de tafeltjes.

Zitplaatsen voor de deur op de stoep, moesten de fanatieke roker de gelegenheid geven zijn sigaretje te kunnen opsteken. Het gevolg hiervan was dat er soms meer bezoekers buiten waren dan binnen wat weer klachten opriep van de directe buren, vanwege gehorigheid en de rookoverlast.

Weer stond het café in een kwaad daglicht, nu bij de omwonenden.

De klandizie was door de tijd ook nogal veranderd en terug gelopen. De jongeren hadden andere vormen gevonden om elkaars gezelschap te vinden.

Echter het rookverbod was er uiteindelijk de oorzaak van dat het bezoek zodanig verminderde dat exploitatie niet meer lonend was. Het biljard werd verkocht, jukebox en gokmachine verdwenen naar elders en de bar met alles wat daarbij hoorde kwam onder de slopershamer. Het café werd definitief gesloten. Menig buurtcafétje heeft toen, door dezelfde oorzaken, dit lot ondergaan.

Dat de direct omwonenden evenals de vrouwen met hun slechte ervaring de sluiting niet hebben betreurd laat zich raden.

Er zijn echter ook nog velen die met enige weemoed aan het verdwenen kroegje op de hoek zullen terugdenken.

Joop Arts
jwarts@casema.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann