Mijn vader was een goede tenor

Toen ik het artikel in de Oud Hagenaar van dinsdag 13 juni las over dirigent Arie Pronk, moest ik meteen aan mijn vader denken. Mijn vader ‘Freek Brune’ was jarenlang lid van het C.R.M. Hij en mijn moeder zongen samen ook jarenlang bij het Chr. gem. koor ASAF. Mijn vader was een goede tenor en werd daarom ook nogal eens gevraagd om bij andere koren, die een gebrek aan mannenstemmen hadden, te komen assisteren.

Zingen was bij ons in de familie iets dat al vroeg bij ons werd aangemoedigd. Mijn vader is 22 jaar lang voorzitter geweest van de Koninklijke Bond van Christelijke Zang en Oratoriumvereniging, de huidige Koninklijke Christelijke Zangersbond.

Een vereniging die in zijn jonge jaren al bestond en waar zijn vader, die dirigent en pianoleraar was, hoog tegen op zag. Mijn vader zei wel eens: “Als mijn vader dat nog had mogen beleven dat ik daar voorzitter van was… Wat zou hij trots zijn geweest.”

Schoenendoos
Mijn vader reisde heel het land door om koren toe te spreken en te proberen zich bij de bond aan te sluiten. Toen hij in 1957 begon, was er een administratie in een schoenendoos van zo’n 250 koren. Bij zijn vertrek in 1979 bestond het ledental uit plusminus 1.400 koren. Hij bezocht vele jubilerende koren van Friesland tot Limburg, vaak vergezeld door mijn moeder. Het werd door de koren heel erg gewaardeerd als bleek dat de bondsvoorzitter persoonlijk kwam feliciteren. Bovendien was mijn vader een begenadigd spreker, en als het even kon sprak hij ze toe in hun eigen dialect. Ik weet dat hij zich heeft ingezet om ook gospelkoren zich te laten inschrijven waar aanvankelijk wat tegenstand tegen bestond.

Naast voorzitter van de bond was hij ook president van de AGEC (Arbeidsgemeinschaft Europäischen Chorverbände). Met veel buitenlandse dirigenten en koren had hij contacten. Het internationaal koorfestival was dan ook steeds een hele happening. Voor al zijn werk is hij dan ook koninklijk onderscheiden met een ridderorde waar hij heel trots op was.

Bij zijn afscheid in 1979 in de Reehorst in Ede, waar alle zalen waren afgehuurd, kwamen honderden mensen en tientallen koren hem bedanken en toespreken en toezingen. Zijn leus was altijd: zingende mensen, gelukkige mensen. Het boek met handtekeningen en tientallen brieven van koren uit het hele land is een dierbare herinnering aan een vader waar ik met recht trots op ben. Hij stierf in 1995 op 84-jarige leeftijd. Het was hoogzomer en de koren hadden vakantie. Een afscheid van mijn vader zonder koorzang was voor mij ondenkbaar. Na wat heen en weer bellen is het gelukt een groot deel van het CRM bij elkaar te krijgen die tijdens de dienst in de Abdijkerk hebben gezongen. Daar waren mijn moeder, mijn broers en ik erg dankbaar voor.

Suze Mulder-Brune
suzemulder@gmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann