Engelen in het Haagse bos Clingendael

Gelooft u dat engelen bestaan? Ik niet, maar eigenlijk toch wel. Want ik ben er een tegengekomen. Niet in de zin van dat je opeens een kennis op je pad tegenkomt en zegt: “Hé, hallo, jij ook hier? Hoe gaat het met je?” Nee, zo ging het niet. Ik zal u vertellen hoe wél.

Vele jaren geleden had ik opeens zin om in Clingendael te gaan lopen. Het was weliswaar in de (vroege) avond, en bovendien was het echt winter, maar ik deed mijn laarzen aan, een warme jas, en daar ging ik. Het vroor, er was een heldere vrieslucht, en het had gesneeuwd dat was blijven liggen. De maan scheen. Ik ging via de oprijlaan het bos in. De maan bespikkelde met zijn licht de witbestrooide bospaden en takken. Mooi. Geen mens, geen hond te zien. Ik liep helemaal alleen, er heerste alom stilte, en betoverd en droomverloren door de maanlichtvlekken liep ik onder de roerloze bomen.

Op een gegeven ogenblik wist ik niet meer waar ik was. Ik kende Clingendael goed, maar de omgeving was in de duisternis van de avond en met alle sneeuw en maanlicht toch anders dan gewoon overdag. Ik raakte een beetje in paniek. Allerlei beelden van kwaaie boeven, overvallers en andere onverlaten schoten als in een flits door me heen. Ik was bang! En nou komt het.

Opeens voelde ik een aanwezigheid. Een kalmtegevende rustgevende aanwezigheid. Ik voelde een diepe vrede van binnen in me opkomen. Rustig, heel rustig, zag ik opeens de goede richting, en ging lopen. Maar het bijzondere was, ik liep niet alleen. De aanwezigheid – ik noem die nabijheid maar gewoon ‘engel’ – liep met me mee. En die engel, toch een hoger wezen dan ik, zomaar een mensenvrouw, de tempo van zijn stappen aan mijn tempo hield. Met gelijke passen liep hij mee, bleef dicht naast me. Ik was een nogal ver afgedwaald in het bos en het was een eind lopen. De engel bleef naast me. Er werd niet gesproken, zelfs niet gedacht. Er was alleen dat onuitsprekelijke gevoel dat ik niet alleen was, dat deze mede-wandelaar op mij paste, mij leidde naar waar ik moest zijn. Er was een zwijgen tussen ons dat geheel gevuld was met een diepe kameraadschap, met eenheid.

Toen bereikte ik de bekende oprijlaan van Clingendael. Ik was er. Mijn beschermer maakte zich los van me, week terug, en verdween.

Gelooft u dat engelen bestaan? Ik niet, maar eigenlijk toch wel.

Renee van Alphen
r.j.a.alphen@gmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann