Herinneringen aan het Zuiderparktheater

Een dag naar het theater maakte vijftig jaar geleden meer indruk dan nu, want de amusementsindustrie was nog lang niet zo uitgebreid. Veel herinneringen van lezers houden dan ook slechts zijdelings met een voorstelling verband.

Jacques Limberg, die tussen 1966 en 1971 als geluidstechnicus bij het openluchttheater werkte, herinnert zich dat hij óók op de geluidswagen werd ingezet. “Dan reden wij met een wagen met een grote luidspreker erop door de wijk en vroegen we aandacht voor de voorstellingen: ‘Moeders laat uw kinderen genieten van Dik Trom!’ Het theater gebruikte nog geen affiches, dus met zo’n geluidswagen maakte je reclame.”

Geurt Bauw bezocht zo’n voorstelling van Dik Trom: “Als kind heb ik dikwijls het openluchttheater bezocht, meestal met een aantal vriendjes. Ook die keer dat we met elkaar een pakje sigaretten ‘Silky’ van 50 cent hadden gekocht. Tijdens de voorstelling kregen wij vanaf het toneel een opmerking over ons rookgedrag, en dat maakte diepe indruk. Volgens mij was het Dik Trom zelf die ons toesprak.”

De weergoden en het theater
Bij een openluchttheater heb je te maken met mooi en slecht weer. De opening op 12 augustus 1940 – maar dat zal niet iedere lezer zich meer herinneren – moest zelfs wegens noodweer worden afgelast. Ook Barend Jan Donker herinnert zich een regenbui: “Het was in de zeventiger jaren tijdens een stuk van Shakespeare. Het theater was nodig aan een opknapbeurt toe en de spijkers staken uit de verveloze zitplanken. De voorstelling begon bij mooi weer. Maar plotseling werden we verrast door een ferme gietbui. De spelers renden naar hun kleedruimte en zaten er droog. Maar wij, toeschouwers, kropen bij elkaar onder de paar bomen die achter de tribune poogden het regenwater op te vangen. Enfin, de bui trok voorbij en de voorstelling werd hervat voor de weinige dapperen die gebleven waren. De banken waren kletsnat en het spel was erg mat.”

In 2015 en 2016 waren er opvallend weinig regenbuien. Slechts éénmaal, tijdens de kindervoorstelling van Dirk Scheele, stortregende het. Dirk gooide meteen tig levensgrote blauwe dolfijnen in het publiek, zette het lied ‘Springen als een dolfijn’ in, en de hele tribune zong enthousiast mee. Alsof de zon scheen.

Eine Nacht in Venedig
Het verhaal van Barend Jan Donker maakt wel duidelijk dat renovatie noodzakelijk was. De verbouwing was in 2001 gereed. Er kwam een design-overkapping en de tribune werd een kwartslag gedraaid.

Sinds 2001 is er dan ook geen sloot meer tussen publiek en spelers. Daniel Klein Breteler over die eerdere situatie: “Ik herinner mij een voorstelling van ‘Eine Nacht in Venedig’ en de regisseur van de voorstelling had het lumineuze idee om de zangers op het podium én via varende bootjes hun kunstje te laten doen. Erg goed gevonden.”

Repertoire
Het repertoire op het podium van het openluchttheater is vanaf de eerste dag in 1941 opvallend veelzijdig. Ballet, toneel, koren, klassieke muziek, popmuziek en big bands.

En menig Hagenaar heeft zijn eigen herinneringen. Zoals de al eerder genoemde Jacques Limberg, geluidstechnicus tijdens optredens van Dik Trom, Pipo de Clown, Peppie en Kokkie en Swiebertje. Hij verzorgde het geluid bij een optreden van Joop Doderer in zijn rol als Swiebertje: “In de geluidscabine had ik twee controle-luidsprekers en ik vergeet nooit die middag met Swiebertje en Saartje. Swiebertje zat met Saartje op een wip. En toen hoorde ik Joop Doderer ineens ondeugend zeggen: ‘O Saartje, Saartje, wat wip je lekker!’ Maar dat hoorde verder niemand op de tribune. En een lol dat ze dan beiden hadden daar op het podium. Geweldig!”

Of zoals Daniel Klein Breteler, zelf toentertijd trombone spelend in de Sierkanharmonie, die in 1964 The School Band of America en The School Chorus of America in het openluchttheater zag optreden: “Het concert vond ik fantastisch: zo’n groot orkest, zag er zo feestelijk en verzorgd eruit. De muziekkeuze was geweldig en werd ook nog gebracht op een enorm hoog niveau. Ik was stikjaloers op die leeftijdgenoten. Ik was helemaal in een roes en ik kwam bij zinnen na de pauze toen ik op het podium de werken stond aan te kondigen.”

Ook Wim Zweekhorst van Bill Bakers Big Band herinnert zich een optreden uit de jaren zestig: “In 1966 speelde The Dutch Swing College Band van Peter Schilperoort in het openluchttheater. Hun openingsnummers Dippermouth Blues en Balling The Jack, werkelijk een belevenis. Een helemaal bijzonder was dat hun bassist, een kunstenaar op de slapping bass, Bob van Oven, uit Australië teruggekeerd, meespeelde.

Festivals
Het openluchttheater in het Zuiderpark bood (en biedt!) ook altijd plaats voor bijzondere festivals: het Korenfestival, het Zwingfestival, de Haagse Toppers, musicalfestivals of het Grauzone Festival. Op 3 september 2005 was het Big Band Festival in het openluchttheater. Wim Zweekhorst van Bill Bakers Big Band: “Zes groepen deden mee aan dat festival waaronder de Let’s Swing Big Band, de Swing Time Big Band, de Residence Big Band en de West Coast Big Band. Een programma van twaalf tot half zes. En de sfeer tijdens zo’n optreden is echt altijd geweldig: je hoeft de beginnoten van ‘Moonlight Serenade’ of van ‘In The Mood’ maar in te zetten of je ziet op de tribune die voetjes al meteen omhoog gaan. En ja, wij spelen vooral muziek van Glenn Miller. Geen jazzy bewerkingen of improvisaties, nee exact zoals het op de plaat staat.”

Bevrijdingsconcert
Vrijdagavond 5 mei om 20.15 uur opent Bill Bakers Big Band het seizoen van het Zuiderpark Theater met een Bevrijdingsconcert! Wim Zweekhorst: “Het gaat weer zo’n mooi ouderwets concert worden zoals dat in de dagen van na de oorlog werden gegeven.” De band van Bill Baker is gespecialiseerd in de muziek van de legendarische bandleider van The Army Air Force Band, Glenn Miller!

Piet Vernimmen
piet@pietvernimmen.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann