Warme herinneringen aan Euro Cinema

Het is halverwege de jaren tachtig. Mijn opa en oma wonen in een flatje aan de Berenrade, een echte Haagse volkswijk in Den Haag Zuidwest, vlakbij de Euro Cinema. Een warme wijk, waar men toen nog oog had voor elkaar, met een gezellige winkelstraat De Rade en ‘De Creade’, waar voor menig kind, dus ook voor mij, wat te doen was.Tijdens of na een familiebezoekje bij opa en oma, werd steevast winkelcentrum De Leyweg aangedaan én daar hoorde een bezoek aan de bioscoop na-tuur-lijk bij! Dat kon in ons Opel Kadett’je of lopend – via de Hertenrade over de Hengelolaan – richting het winkelcentrum.

We doen er boodschappen, kijken naar kleding en eten een broodje met een glas melk erbij. Mijn moeder belooft dat we straks naar de bioscoop gaan als ik me gedraag. Het is, wat ik later zo ben gaan noemen, een koesthoudertje, zoals alleen moeders dat doen. Maar wel een heel effectieve. Ik loop braaf achter m’n moeder aan en haal geen kattenkwaad uit. En ja, hoor, succes! Ik mag naar de Euro Cinema.

Heimwee
Mijn opa en oma leven niet meer. Het flatgebouw waar ze in woonden is al jaren geleden gesloopt in het kader van stadsvernieuwing. Ook de Euro Cinema is weg, na dertig jaar (!) leegstand. Met heimwee kijk ik terug naar de jaren dat de Euro Cinema er nog was, want het was gewoon heel gezellig met mijn oma in die volkswijk.

Ik kwam graag bij haar thuis en ik ging met veel plezier naar de bioscoop, vaak samen met mijn vier jaar oudere broer Sander. We gingen dan naar fantastische familiefilms als ‘The Goonies’ en ‘The Never Ending Story’. Die laatste film, met een verhaallijn waarin het goede het kwade uiteindelijk overwint, maakte diepe indruk op mij. Er was ook altijd een leuk voorprogramma met tekenfilmpjes van Walt Disney. Na afloop haalden we vaak een patatje van het zakgeld dat we van oma mee hadden gekregen.

Markant gebouw
Die goeie ouwe tijd. Ik ben vast niet de enige met fijne herinneringen aan het markante gebouw. De Euro Cinema werd in 1963 geopend door niemand minder dan koningin Juliana, prins Bernhard en Omar Sharif, de hoofdrolspeler in de klassieke avonturenfilm van regisseur David Lean, Lawrence of Arabia. Het was de eerste film die in de bioscoop in Den Haag Zuidwest draaide.

In 1987, na 24 mooie en minder mooie jaren, sloot de Euro Cinema haar deuren; er kwamen niet genoeg bezoekers om allerlei terechte (en onterechte) redenen. En nu is het definitief klaar. Ik was helaas niet bij de ‘sloopborrel’ in februari; we hadden toen een geheime raad over de benoeming van de nieuwe burgemeester. Ik was er graag bij geweest, om nog één laatste keer daar rond te kijken.

Wat ik me altijd heb afgevraagd in al die jaren, ook als raadslid in deze mooie stad: hoe kan het nou toch dat Escamp, met een inwoneraantal van 120.000 bijna zo groot als Haarlem (150.000 inwoners), geen volwaardige eigen bioscoop heeft? Dat moet toch te doen zijn? Ik geloof niet dat de inwoners van Den Haag een nieuwe bioscoop links zouden laten liggen.

Leyweg is en blijft een perfecte locatie voor een bioscoop. Het zou een geweldige publiekstrekker zijn voor het winkelcentrum. En ik zou dan graag mijn dochtertje meenemen naar de bios, zoals mijn moeder mij vroeger meenam.

Richard de Mos
groepdemos@gmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann