Mijn tijd op Ds. D.A. van den Boschschool

Via mijn oudste zus Adrie, die nog in Den Haag woont, krijg ik om de zoveel tijd De Oud-Hagenaar. Met veel plezier las ik het stuk van Peter Ligtvoet over de Ds. D.A. van den Boschschool. Op de foto van zijn klas, nog in het oude gebouw, staat mijn zus Riet. Ze heette toen nog Marietje en is helaas al meer dan tien jaar geleden overleden.

Maar ook ik zat eerst op de oude school in de Rederijkerstraat en ik kan mij nog heel goed de verhuizing naar het nieuwe gebouw herinneren. Alle kinderen liepen in een lange stoet achter een draaiorgel door de wijk en passeerden ook het bejaarden centrum in de Twickelstraat. Daar werd het geluid van het draaiorgel afgezet en liepen we zwijgend verder (er was net iemand overleden).

Van de Schaft
Ik weet nog veel namen van leerkrachten, toen nog juffen en meesters. Natuurlijk de bovenmeester Van de Schaft, waar iedereen een heilig ontzag voor had. Meester Bron nam ons voor biologielessen mee naar buiten. Hij had helaas weinig natuurlijk overwicht, waar wij misbruik van maakten en achteraf veel spijt van hadden, toen hij plotseling overleed. Meester De Bouter gaf onder andere Franse les, wat mij de eerste onvoldoendes opleverde.

Juf Rombout, waar ik zo bang voor was, dat ik tot vijf uur mijn mond stijf dicht hield en toen in tranen bekende, dat ik zo dwaas was om mijn naam op de muur van de wc te schrijven. Juf Boiten, waar alle kinderen verliefd op waren. In mijn herinnering had ze altijd filmrokken, die uitwaaierde als ze ging zitten. We hadden een juf handwerk en de jongens timmerden er intussen vrolijk op los.

Meester Louwerse als beginnend onderwijzer, net uit militaire dienst, liet ons exerceren op het schoolplein voor de avondvierdaagse. Met onze handen op elkaars schouders mat je de afstand met je buurman of vrouw en vooral in de bochten gaf dat veel gedoe. Heel geliefd was meneer Krul, onze conciërge. In de hoogste klas mocht ik met mijn vriendin bij de verkeersbrigade. We stonden dan op de brede of smalle Erasmusweg en in de winter maakte hij soms warme chocola als we onze ‘pannenkoek’ en riem inleverden.

Quist
De gymmeester heette Quist en mijn enige herinnering aan hem is, dat hij met z’n stoel op twee poten tegen de muur hing en zijn bevelen doorgaf. Tot grote vreugde van ons is hij een keer onderuit gegaan. Ik kwam in de opleiding bij meneer Van de Schaft. Een groep van elf leerlingen, waar onder andere Reggy van der Geugten, Annelies Stoops, Remie Bandel, Albert Schrik, Bruno van Boven, Ton van Hoevelaak en Wim Heuperman in zaten. Ik wist al, dat alle anderen naar de HBS zouden gaan en ik naar de MULO, maar om een of andere duistere reden zat ik ook in die groep.

’s Morgens bij Van de Schaft en ’s middags bij de rest van de zesde in de klas van meester Bron. Groot was mijn ‘triomf’ toen ik als enige de algebrasommen goed had. Later bleek dat het fijnste vak op de MULO, die overigens startte in een lokaal van de Van den Boschschool. Met de opleidingsklas fietsten we voor een meerdaagse schoolreis naar de jeugdherberg van Heemstede. Voor de drie meisjes was er een hele lieve moeder op de fiets mee, terwijl meester Van de Schaft er op de Solex naast reed!

Met kerst speelden we een kerstspel onder leiding van een heuse regisseur. Hij was de buurman van de meester Van de Schaft op de Erasmusweg.

Hans van Rooijen
Later bleek de Van den Boschschool een nog veel grotere rol in mijn leven te gaan spelen. Ik was 22 jaar, werkzaam als kleuterleidster en Hans van Rooijen belde op. Hij zat in de zesde bij meneer Bron en ik wist dat hij intussen als stuurman bij de Shell voer. Ik dacht, dat hij voor een reünie belde en maakte een afspraak en nu zijn we al 45 jaar getrouwd en nog steeds gek op elkaar.

Netty van Rooijen ’t Mannetje
hansnettyvanrooijen@gmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann