Herinneringen aan de dansschool Ruby Dorany

Ruby Dorany, dat was destijds een dansschool, gevestigd in een prachtige, nog steeds bestaande, villa uit ongeveer 1900 op het Statenplein, op de hoek van de Statenlaan en de Willem de Zwijgerlaan.

Begin jaren vijftig was het nog een tijd dat veel jongeren moesten kiezen tussen een Katholieke of een Protestantse dansschool. Maar gelukkig was er ook nog het neutrale dansinstituut van Ruby Dorany.

De namen van de andere dansscholen, elders in Den Haag, ben ik grotendeels vergeten, één ervan was Wim van Lier en evenals Ruby Dorany bestaat zo’n instituut van die naam nog steeds.

De zaterdag was de dag voor de scholierencursussen. De eerste helft van de avond voor de lagere klassen van mijn HBS (Johan de Witt aan de Nieuwe Duinweg), de tweede helft voor de wat oudere tieners. Ik volgde een drietal cursussen in de jaren 1950-1952.

Opvoeding
Dansles behoorde in die tijd gewoon tot je opvoeding. Je telde pas mee op schoolfeesten als je bedreven was in foxtrot, engelse en weense wals, tango, rumba, samba en noem maar op en je leerde er zelfs de jive, maar daarvan niet de heupzwaai, die was nog te frivool.

Heel wat anders dan tegenwoordig: de meeste jongeren staan vandaag de dag alleen maar wat met hun armen te zwaaien en te huppelen.

En dancings heten nu disco’s en wat ze daar doen heeft niet veel meer met dansen te maken zoals ik dat nog heb geleerd.

Nee, dan de tango, je moest elkaar stijf omstrengeld houden en de dansfiguren als een complete eenheid vorm geven.

Vrij moeilijk om te leren, maar ben ik nog niet vergeten. Als je goed was werd je naar wedstrijden afgevaardigd en je kon er zelfs prijzen mee winnen.

Ruby
Ruby was een mooie slanke vrouw van ongeveer midden 40. Ze gaf uitstekend les, samen met een vrouwelijke assistente.

Als je met Ruby mocht dansen, switchte ze moeiteloos van de heren- naar de damespartij, al naar gelang ze het voordeed met een bedeesd meisje of een verlegen jongen. Maar ook die assistente kon goed partij geven.

De avonden begonnen altijd met dezelfde herkenningstune en ook het einde werd daarmee aangekondigd. Ik weet niet meer hoe die heette, maar het was dezelfde tune als die van de AVRO-hersengymnastiek op de radio van zondagavond, met Jan Boots en Jan van Herpen en Mieke en de muzikale vraag van Gerard van Krevelen…

Met die tune begon altijd de openingsdans, de jongens werden dan uitgenodigd een aan de kant zittend meisje ten dans uit te nodigen.

De verdere dansmuzieknummers van die avond waren vaak van het Ballroomorkest van Victor Silvester, in strikt danstempo met een klagende, bijkans loeiende saxofonist.

Maar ook wel van Glenn Miller of Ted Heath en andere populaire dansorkesten uit die tijd.

Een danscursus was wekelijks en duurde meestal drie maanden en werd altijd afgesloten met een echt bal in het instituut.

Nieuwjaarsbal
Maar ik herinner me ook het Nieuwjaarsbal. Dat was in een zijzaal van het Kurhaus genaamd la Corvette met een echt orkest.

Je kreeg daarvoor dan een zogenaamd balboekje, je kon dan vooraf afspreken met een meisje c.q. jongen voor een bepaalde dans op die avond en dat aantekenen in je boekje.

Maar ging je naar het bal met een partner, dan danste je natuurlijk de hele avond met die persoon.

Er waren ook zogenaamde afklapdansen. Dat kon alleen als dat werd aangekondigd.

Iemand anders pakte dan gewoon je partner af en dan kon je aan de kant gaan zitten, of ook iemand anders afklappen.

Afklappen door alleen meisjes mocht alleen in schrikkeljaren.

Bijzondere nummers op zo’n bal waren ouderwetse dansen, zoals bijvoorbeeld de valeta of de dashing white sergeant.

Dat waren dansen in groepsverband en iedereen deed daaraan dan mee.
Mijn eerste bal als zestienjarige in het Kurhaus zal ik nooit vergeten.

Ik had voor het eerst een echt pak aan, met een vest. Het meisje dat ik had uitgenodigd, ook 16, woonde aan de Koninginnegracht en had zich geweldig opgetut, dus lange jurk en zo.

Bij het afhalen hadden haar ouders zelfs voor een taxi gezorgd en ik kreeg ook geld om haar na afloop weer op dezelfde manier veilig thuis te brengen. Want het bal eindigde pas na twaalven en dan reed lijn 9 niet meer.

Van alcohol was geen sprake, iedereen dronk cola of jus of tonic, het laatste nu ook al zowat uitgestorven.

Niet goedkoop
Dansles bij Ruby Dorany was niet goedkoop. Alhoewel voor scholieren een speciaal tarief gold, mocht je ook in drie termijnen betalen.

Had je betalingsachterstand, dan werd in de danslespauze je naam omgeroepen door de partner van Ruby Dorany, want die deed de administratie.

Dat was iemand die werkzaam was bij het opleidingsinstituut Schoevers voor secretaresses om de hoek aan het Stadhoudersplein, later Cornelis de Wittlaan. Misschien was het de oprichter zelf wel…

Foto’s uit die tijd heb ik niet meer. Ik weet ook niet precies wanneer Ruby Dorany met het dansonderricht begon, maar dat zal wel ongeveer eind veertiger jaren zijn geweest.

V2’s
Tenslotte nog het volgende: vlak voor de deur van Ruby Dorany op het Statenplein werden in maart 1945 door de Duitsers V2’s afgeschoten.

Ik heb dat als 10-jarige zelf nog gezien vanaf de doorgang Promenade naar de vesting Scheveningen.

Wat ik toen niet heb gezien, is dat zo’n lancering nog wel eens mis kon gaan. Zoals gebeurd is met een paar huizen aan de Willem de Zwijgerlaan op de hoek van de Adriaan Pauwstraat.

Een wonder dat de villa van Ruby Dorany daarbij niet beschadigd werd, want die staat daar nog geen 100 meter vandaan.

Boy Mulder
Annie M.G. Schmidtlaan 348
2251 ZD Voorschoten
boy@mulderh.demon.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann