Verjaarsvisite op Eikenhorst

Onlangs las ik met veel interesse de dikke pil van de schrijfster Jolande Withuis: ‘Juliana, Vorstin in een mannenwereld’. Een uitgave van De Bezige Bij.

Met een typisch vrouwenoog beschrijft de historica in deze boeiende biografie de vrouw, die als koningin ons land regeerde van 1948 tot 1980. Mijn nieuwsgierigheid naar het leven van deze dame werd gewekt, omdat ik haar persoonlijk heb ontmoet en gesproken. Dat kwam zo.

Op 1 juli 1987 werd de jongste zoon van Prinses Christina, Nicolas Guillermo, 8 jaar. Hij zat in de tweede klas van de Kievietschool in Wassenaar, waarvan ik zijn meester was. Ik ontving een uitnodiging om op zijn verjaardag op Eikenhorst te komen. Toevallig was het woensdag en dus een vrije middag.

Christina en Jorge.

En zo fietste ik om 13.00 uur in de middag op deze warme zomerdag naar het woonhuis van mijn koninklijke leerling. Met mijn zwembroek die ik niet moest vergeten onder mijn bagagedrager, fietste ik de lange oprijlaan af. Bij het gesloten toegangshek moest ik bellen en mij door de intercom legitimeren, waarna het hek automatisch werd geopend. Iets verderop kwam ik aan de voorkant van het landhuis met het bordes en de entree. Maar ik hoorde stemmen op het achterterras. Ik zette mijn fiets tegen de zijmuur, waar nu in een uitbouw de serre van de tegenwoordige bewoners is gevestigd, en liep het ruime terras op. Daar stelde ik mij voor aan de onder grote parasols gezeten verjaarsvisite: vader Jorge Guillermo, diens moeder mevrouw Guillermo, dus oma van de jarige en een vriend van Jorge, wiens kinderen met de mijne uit de klas van Nico ergens in de tuin door Prinses Christina werden beziggehouden met een speurtocht. De voertaal op het terras was Engels en de Filipijnse dienstertjes verwenden mij met een zalige rode wijn in een groot glas en heerlijke hapjes.

Omdat ik de gesprekken toch niet goed kon volgen, stond ik op om eens om me heen te kijken, want deze kans kreeg ik natuurlijk nooit meer. Ik zag in de benedenzalen, die zon-verduisterd waren, grote geschilderde portretten hangen. Waarschijnlijk koninklijke voorvaderen. Hier was de ontvangstruimte. Het leek wel een museum. De deur van de enorme vierkante keuken stond open. De meisjes waren er druk bezig met de hapjes en merkten mij gelukkig niet op. Het woongedeelte was dus op de bovenverdieping. De prinses kwam met de kinderen naar de keuken gelopen. Zij kregen daar een verfrissing en mochten aan een aan de muur gevestigde zak trekken, waaruit de cadeautjes voor de kinderen rolden. Dat scheen een typisch Amerikaanse gewoonte te zijn. Intussen kon ik eindelijk mijn komst aan de prinses meedelen. Ze zei dat ik mijn zwembroek moest aantrekken, want het was nu zwemmen in hun privé-bad geblazen!

Nu begreep ik mijn uitnodiging: in het water toezicht houden op de kinderen, die dit in het Wassenaarse Sportfondsen Bad van mij gewend waren bij het vrij zwemmen na de les. Nou, van toezicht kwam niets. Ik moest met alle macht mijn hoofd boven water zien te houden, want ik werd aan alle kanten besprongen door de uitgelaten boeven. Gelukkig haalde de prinses de meute na een half uurtje uit het water voor weer een andere activiteit. Zou ze mijn geworstel gezien hebben? Nu had ik het bad alleen voor mij zelf. Heerlijk!

Opeens stond er een oudere dame in een bloemetjesjurk, leunend op een stok en rokend aan een sigaret aan de rand van het bad. Ze wenkte me uit het water en zo stond ik even later druipend en in mijn badslip voor de intussen gearriveerde andere oma van Nico: Prinses Juliana! Zij wilde alles weten over haar kleinzoon betreffende zijn schoolleven en het milieu van de ouders, waarop zij concludeerde dat Nico op een echte kakschool zat! Daar moesten wij hartelijk om lachen. Maar toen ik vertelde dat na iedere kerstvakantie de slachtoffertjes van de wintersport door de mannelijke leerkrachten de trappen van het schoolbordes opgedragen moesten worden, raakte zij geïrriteerd en zei, dat als het haar kroost zou zijn, zij ze direct van school zou halen! Zo voelde zij mee met gehandicapte kinderen, waarvan zij er immers ook een had. Zo kletsten we zeker een halfuurtje daar aan de rand van het zwembad in de heerlijke zomerwarmte. Ik moest haar gewoon met “mevrouw” aanspreken, wat het gesprek vergemakkelijkte. Ik was nu lekker opgedroogd en ging mij in het badhok aankleden, terwijl de oude prinses zich bij de visite ging voegen.

Dat deed ik dus ook en dronk nog eens van de goddelijke, door Guillermo uitgekozen wijn. Toen ik opstond om de terugtocht te aanvaarden, kreeg ook ik een cadeautje van Prinses Christina mee: een perfect zittend T-shirt. In een euforische stemming fietste ik naar huis.

Een middag om nooit te vergeten…

Barend Jan Donker
lindenf@planet.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann