Joop Jochems was ‘Oost-Indisch doof’

Het is eind januari, als ik mijn lijst doorneem om te zien wie er deze keer bovenaan staat om mee om de tafel te gaan zitten voor een interview voor deze rubriek. Tot mijn grote genoegen staat nu de naam van Joop Jochems ‘on top of the list’, dus stuurde ik Joop een mailtje met de vraag of hij belangstelling heeft om in de maand februari plaats te nemen met een artikel over zijn voetbalcarrière bij onze rood-groene liefde van de jaren zestig.

Zoals ik eigenlijk ook van Joop verwachtte, reageerde hij de volgende dag met een kort en bondig antwoord. “Jan, ik doe mee. Ik ben er op de afgesproken locatie om half twaalf. Groeten, Joop!”

Dus zaten wij beiden op dinsdag 7 februari om half twaalf zoals afgesproken aan tafel met het traditionele bakkie koffie, om met het interview van het beoogde artikel te beginnen. Omdat ik Joop inmiddels al meerdere malen had ontmoet, heeft zo’n ontmoeting altijd weer iets herkenbaars en vertrouwds.

Inmiddels ben ik er dan ook wel voor honderd procent van overtuigd geraakt, dat deze in de loop der tijd ontstane contacten en relaties voor een groot deel toe te schrijven zijn aan de jaarlijkse PensionADOdagen, waar iedereen elkaar weer ontmoet en soms pas weer na vele jaren.

Happel
Het is het jaar 1963 als Ernst Happel, die nog maar net bij ADO in dienst is getreden, besloten heeft om van een groot aantal spelers, dat op dat moment deel uitmaakt van de selectie, afscheid te nemen. Happel wilde vernieuwen en er moest een nieuw elftal komen met nieuwe jonge spelers, die in de visie van Happel op het toenmalige voetbal in de jaren zestig van de vorige eeuw paste. Maar naast de jongeren uit de eigen ADO-opleiding, werden er ook spelers van buitenaf naar het Zuiderpark gehaald om het nieuwe ADO te completeren.

Joop Jochems, die op dat moment bij het Utrechtse Velox speelde, werd door Happel en het ADO-bestuur verkozen boven Willem van Hanegem, die toen ook voor Velox speelde, maar te traag werd bevonden. Happel viel voor de jonge agressief en gretig spelende Joop Jochems.

Na zijn overgang van Velox naar ADO, kwam Joop Jochems als rechtermiddenvelder naast de andere nieuweling bij ADO, Piet de Zoete, op het middenveld terecht. Een positie waar ze nog jaren samen zouden spelen.

De aanpak van Ernst Happel bleek succesvol te zijn met driemaal een derde plaats in de vaderlandse Eredivisie, drie bekerfinales in 1964, 1966 en 1968 – waarvan de laatste op 3 juli 1968 met 2-1 in het Zuiderpark van Ajax werd gewonnen. Joop vindt dit dan ook het absolute hoogtepunt van zijn voetbalcarrière, zoals te zien is op deze foto waarop hij trots de zojuist veroverde bokaal aan de dolenthousiaste supporters toont. Eindelijk was dan de KNVB Beker voor ADO, na drie eerdere verloren finales. “Ja, dat waren mooie tijden, wellicht de allerbeste uit de geschiedenis van ADO na de oorlog.”

Vliegangst
Mede door al deze successen kreeg ADO een uitnodiging om een promotievoetbaltoernooi in Amerika te gaan spelen. Deze uitnodiging was dan ook de optelsom van behaalde successen van een ploeg waar Joop Jochems vanaf het begin deelgenoot van was. Eigenlijk wilden alle spelers graag mee naar Amerika om deel te nemen aan het grote avontuur op het continent aan de andere kant van de grote oceaan.

Alleen voor Joop was er één probleem: Joop had een ietsie pietsie last van vliegangst.

Tijdens het Intertoto-toernooi in het seizoen 1965-1966, toen ADO tegen het Zwitserse FC Biel moest spelen, weigerde Joop om met de rest van het team mee te vliegen naar Zwitserland. Maar omdat hij toch mee wilde spelen in deze wedstrijd, besloot hij om dan maar per trein naar Zwitserland af te reizen.

Echter, om per boot naar Amerika te gaan was echt geen optie, dus om toch mee te kunnen naar Amerika, heeft Joop zich tenslotte over al zijn angsten heen gezet tijdens de achttien uur durende vliegreis van Amsterdam – New York – San Francisco.

Naar ik aan mag nemen dat de meeste lezers van De Oud-Hagenaar wel bekend zullen zijn met het feit dat sommige ADO-spelers al dan niet bewust of onbewust hebben bijgedragen aan de voortschrijdende wetenschappelijke ontwikkelingen in de jaren zestig en nog ver daarna.

Enkele voorbeelden hiervan zijn de ontdekking van het uienleer en de ontdekking van de Turkse tor bij Martin van Vianen, waarbij de wetenschappers nog steeds voor een raadsel staan. Maar ook bij Joop Jochems openbaarde zich tijdens de trip in Amerika in de wedstrijd tussen ADO – Washington Whips, een mysterieus verschijnsel.

Selectieve doofheid
Verschijnselen van plotseling optredende selectieve doofheid, dit schijnt een minder agressieve vorm van het aanverwante Oost-Indische doof-verschijnsel te zijn.

Tijdens deze wedstrijd had Eddy Hartmann de leiding over het elftal gekregen omdat trainer Ernst Happel al naar Wenen was vertrokken om zijn vakantie te gaan vieren. Al na 20 minuten spelen riep Eddy Hartmann naar Joop dat hij er uit moest: “Joop, wisselen!” Maar omdat Joop toch nog wel iets langer wilde door spelen, negeerde hij het roepen van Hartmann, die op een gegeven moment zo hard stond te schreeuwen dat het bijna tot in de het centrum van San Francisco te horen was.

Hierop besloot Joop, vanwege plotselinge pijn in zijn rechterbeen, om met zijn maatje op het middenveld Piet de Zoete van veldhelft te wisselen, zodat het aannemelijk was dat het luide schreeuwen van Hartmann door Joop niet werd gehoord. Ten einde raad besloot Eddy Hartmann om naar de andere kant van het veld te lopen om zijn boodschap vanaf die kant van het veld naar Joop toe te schreeuwen.

Met nog tien minuten tot aan de rust bleek de pijn, die Joop in zijn rechterbeen had net zo plotseling als het gekomen was ook weer verdwenen te zijn, dus wisselde Joop weer van speelhelft met Piet de Zoete en met Eddy Hartmann op niet hoorbare afstand aan de andere kant van het veld.

Dus kon Hartmann wederom een rondje om het halve veld maken om terug te keren bij de reservebank, waar hij bij het rustsignaal weer was aangekomen.

Waar hij Joop toesnauwde dat hij er uit moest om te wisselen, waarop Joop antwoorde: “Ik heb het niet gehoord, het was zo’n herrie langs de zijlijn.”

Joop Jochems geboren op 22 juni 1942 te Utrecht speelde totaal vijf seizoenen als rechtermiddenvelder voor ADO.

Van 1964 tot 1969 speelde hij 185 wedstrijden in het eerste elftal van ADO, 121 competitiewedstrijden in het eerste elftal waarin hij drie keer wist te scoren.Hij speelde 64 Europese wedstrijden, bekerwedstrijden, oefenwedstrijden en de wedstrijden tijdens de trip door Amerika.

In totaal scoorde Joop Jochems vijf maal voor ADO in deze 185 wedstrijden.

Overzicht voetballoopbaan
1951-1965 Velox
1964-1969 ADO
1969-1971 DWS
1971-1973 RVC
1973-1975 NLS Brehma
1975-1983 Trainer van Archipel
1983-1985 Trainer Kranenburg
1985-1986 Trainer van VVM
1986-1988 Trainer Postduiven
1988-1990 Trainer Olympia (A-jeugd)
1990-1991 Geen activiteiten
1991-1997 Trainer van KSD
1997-1998 Trainer KSD
(veteranen)

In 1998 is Joop Jochems met zijn voetbalactiviteiten gestopt.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann