Koninklijke Familie in 1918 groots gehuldigd

Op 11 november 1918 werd de wapenstilstand getekend tussen de diverse oorlogsvoerende partijen van de Eerste Wereldoorlog. De Duitse Keizer was naar Nederland uitgeweken. Nederland was neutraal gebleven, maar de socialistische revolutie leek ook Nederland te raken. Troelstra riep op tot veranderingen buiten het parlement om.

De socialistische voorman Pieter Jelle Troelstra (1860-1930) had opgeroepen tot een revolutie. Het waren roerige dagen. Zou de revolutie ook naar ons land overslaan? Een aanhankelijkheidsdemonstratie vóór het vorstenhuis was het gevolg. De plaats van samenkomst was het historische Malieveld. De dag van de gebeurtenis was maandag 18 november 1918 om 13.00 uur.

Vermeld moet worden dat zaterdag voorafgaande aan de aanhankelijkheidsbetoging, ruzie was ontstaan op het socialistische congres. Troelstra was daar opvallend de grote afwezige.

De confessionele zuilen vormden een groot tegenoffensief. Zij mobiliseerden hun achterban om hun aanhankelijkheid te betuigen jegens het Koningshuis. Zo werd op de zondag voorafgaande aan de maandag in de Haagse Willemskerk spontaan het Wilhelmus gezongen. Het ontroerde de aanwezige koningin Wilhelmina net als Prins Hendrik en koningin-moeder Emma. Toen de koningin rond 12.00 uur op Noordeinde terugkwam van haar kerkbezoek, werd ze groots ontvangen door een juichende menigte Hagenaars. Geheel tegen haar gewoonte in, bleef ze lange tijd met de betogers praten. Op een gegeven moment liet ze zelfs de negenjarige Juliana halen die door haar simpele aanwezigheid voor nog meer enthousiasme wist te zorgen. Wuivend en dankbaar buigend ging het koninklijk drietal tenslotte het paleis in. Het leek op een grootse aubade door de Haagse bevolking.

Burgemeester Patijn
In een proclamtie had de Haagse burgemeester Patijn verzocht om massaal te vlaggen op de komende maandag. Van ’s Rijkswege werden de ambtenaren in de gelegenheid gesteld om naar het Malieveld te gaan. Alles bij elkaar waren vele tienduizenden burgers aanwezig om hulde te brengen aan de vorstin en haar (kleine) familie. Het was een zéér enthousiast schouwspel. Zeker voor degenen die in de koets zaten. Een ware triomftocht die mede was georganiseerd door de Katholieke, Christelijke en Liberale zuilen, die weinig ophadden met het socialisme en de ideeën die ze voorstonden.

Geen spontane gebeurtenis
Ook buiten het Malieveld stond het zwart van de toeschouwers. Onder hen vele hoge autoriteiten. Commissarissen der Koningin, burgemeesters, legerofficieren, noem maar op. Iedereen die zich een beetje tot de bestuurlijke elite wilde rekenen, voelde zich geroepen om acte de presence te geven. Bij aankomst op de Bosbrug werden de paarden afgespannen en trokken soldaten de koets voort. Dit was absoluut geen spontane gebeurtenis, maar geruime tijd was hierop geoefend. In geen geval wilde de autoriteiten een herhaling hebben van 1874 bij het zilveren koningsjubileum van Willem III, toen de koets door dronken turfdragers over de Wagenburg werd getrokken. Een vreselijke gebeurtenis. Hoe goed ook bedoeld, maar een dergelijke rampzalige vertoning moest worden voorkomen!
Eenmaal terug ten paleize was het Oranjegezin voldaan en opgelucht.

De rondrit van vijf kwartier in de herfstmaand was niet in hun koude kleren blijven zitten. Wilhelmina had staandend in de koets zelfs enkel dankwoorden tot de verzamelde menigte gesproken. Zéér aandoenlijk allemaal. De ware triomftocht kwam wellicht beangstigend over, maar toch kon iedereen terugkijken op een eclatant succes. En dat was vooral te danken aan de militaire en bestuurlijke organisatie en minder aan het spontane optreden van het volk.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann