Lezersreacties over uitgaan in Den Haag

Voor mijn rubriek ontving ik een aantal mails van lezers over deze periode in hun leven. Hieronder volgen een paar verhalen.

Marijke was vooral sportief
Als beginnend kunstrijdster ging Marijke Ruis, geboren in 1949 in Wassenaar, begin jaren zestig in Den Haag naar school. In de zomer was de enige ijsbaan die Den Haag toentertijd kende, de Houtrust, gesloten. “Wij waren dan aangewezen op rolschaatsbanen om toch onze axels en rittbergers te oefenen”, vertelt ze. “Ook hele goede herinneringen bewaar ik aan de familie Ooms. Deze familie had De Marathon, een rolschaats-hockeybaan annex dansgelegenheid in Den Haag, eind jaren veertig door deze familie opgezet. De locatie was gevestigd aan het einde van de Savornin Lohmanlaan. Toen ik wat ouder was ging onze club naar de rolschaatsbaan in het Zuiderpark. Daar werden in de weekends vaak dansavonden georganiseerd. Omdat ik als enig kind nogal beschermd opgroeide, mocht ik van mijn ouders daar dan wel naar toe, maar alleen onder begeleiding van oudere neven en nichten. En dat gebeurde dan ook. Dat waren bijzonder leuke avonden. Soms eindigden deze avonden met een autoritje naar de Scheveningse boulevard, uiteraard met uitzicht op zee.” Marijke is nog steeds enthousiast over die tijd. “Absoluut!”, glimlacht ze. “Zelf heb ik in die tijd ook veel mensen uit allerlei rockbandjes ontmoet die hun basis hadden bij de Eekhoorn of andere rolschaatsbanen. Zo’n rolschaatsbaan was daarom ook een ideale plek, omdat wij daar gewoon heerlijk onszelf konden zijn en niemand stoorden, wat geluidsoverlast betreft. Ja, het was echt een geweldige tijd.”

Stappen en swingen met Martin
Martin van der Geer genoot met volle teugen van het uitgaansleven in de jaren zestig en zeventig. En later eigenlijk ook nog wel. “Vroeger was ik trouwens best een verlegen ventje”, vertelt hij. “Rond de leeftijd van zestien jaar ging ik pas voor het eerst op stap met vrienden. Zo belandden we per toeval een keer in een soos bij de Gerardus Marjella Parochie, die zat op de Noordpolderkade, in de wijk Molenwijk. Na die tijd gingen wij daar natuurlijk vaker heen, want daar kwamen leuke meisjes. Ook kwam ik met vrienden bij Club 192 op de Groenmarkt, daar had je twee zaaltjes met livemuziek; boven draaide een dj. Die gast speelde prima muziek om op te dansen. In die tijd traden daar de bekende Haagse bands op zoals The Golden Earring, Tee Set en The Motions, maar ook The Swinging Soulmachine en The Free. Die laatste twee bands gebruikten veel blazers, hartstikke gaaf. Niet alleen op zaterdagavond, maar ook op de zondagmiddag kon je er terecht.” Martin vond het een leuke tijd. “Wat ik nooit zal vergeten, was een optreden van Fleetwood Mac”, roept hij enthousiast. “Dat was een nachtconcert waar ik eigenlijk niet heen mocht van mijn ouders. Toch stiekem gedaan. Let wel, het betreft hier Fleetwood Mac in de oude bezetting met Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood en Jeremy Spencer. ‘I need your love so bad’, was toen hun grote hit.” In 1976 verhuisde de band naar Amerika en werden Green en Spencer vervangen door Christine McVie, Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Martin vervolgt: “We gingen later ook vaak naar Noordwijk: je had daar toen ’t Zeepaardje en Casino. Duna Deli was echter een veel leukere tent. Daar waren ook twee zalen met veel live bands, die er speelden. Maar omdat het vaak zo vroeg afgelopen was, reden we na afloop door naar Scheveningen en gingen dan naar De Grot, die zat onder Blue Bell, op de hoek van de Gevers Deynootstraat. Ik herinner mij nog goed een dj die regelmatig de zanger Barry Ryan imiteerde. Deze had toen een grote hit met ‘Eloise’. Op deze locatie heb ik ook mijn vrouw leren kennen, die helaas afgelopen april is overleden. Op 31 december van dit jaar zouden we 45 jaar getrouwd zijn. Nu woon ik vanaf 1999 in Rijswijk. Daar hebben ze bij het station ‘Sir Winston Leisure’, met daarin gevestigd Grand Café De Halve Maan en het Sir Winston Casino. Daarboven heb je de Sir Winston Club, die is voor feesten en partijen, met veel muziek uit de 80’s en 90’s. Ik ben daar een paar leuke mensen tegengekomen en kom er zo nu en dan. Rond een uur of elf ben ik binnen en ga dan gelijk de dansvloer op. Meestal tot een uurtje of drie. Gezellig, en bovendien: voor alle leeftijden, want mijn drie zoons gaan soms gewoon met mij mee.”

Frans Limbertie

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann