Herinneringen aan de The Beatnicks

Als beginnende band in 1962 deden wij onze ervaring op door naar optredens te gaan van René and The Alligators, die elke maandagavond optraden in een etablissement op de hoek van de Lange Poten en de Hofweg – ingang Lange Poten – de naam ben ik kwijt. En we gingen naar optredens van The Tielman Brothers, wanneer zij in Scheveningen, in Palais de Dance, optraden.

Deze jongens hadden veel ervaring. Ernaar luisteren en afkijken van was het devies. Wij zijn er vaak geweest en hebben heel veel geleerd. Een colaatje voor de hele avond, arm als wij waren. Alleen bij Palais de Dance lukte dat niet; om 21.30 uur verplicht tweede ronde. In de tijd dat The Beatnicks de meeste optredens in Den Haag en omstreken hadden, naast onze bekende Star-Beatclub in de drie Stoepen aan de Prinsegracht en Ricky-Tickyclub aan de Laan, was er ook een periode dat in kerken werd opgetreden. Zo hebben wij opgetreden in het AVA-gebouw (kerk) aan de Elandstraat. Ik heb daar nog een grote poster van die overal in Den Haag werd aangeplakt. Schitterend, je eigen band overal aangeplakt te zien. Een groot, hol gebouw met een super akoestiek. We hebben echt moeite gehad om het geluid goed in te regelen. Het galmde van links naar rechts en van boven naar beneden. Ook een optreden in de kerk aan de Apeldoornselaan, hoek Dierenselaan kan ik mij nog goed herinneren. Een klein, gezellig zaaltje onder de kerk. Met als hoogtepunt een optreden van meneer Pastoor om precies 24.00 uur. De goede man kwam binnen, onderbrak ons nogal grof maar met grote zekerheid, hij was tenslotte baas in eigen kerk, en ging voor in gebed. Alle aanwezigen deden trouw hun plicht en baden mee. Wij waren zeer verbaasd over deze gang van zaken. Dit hadden wij nog nooit eerder meegemaakt. Na deze kleine dienst werd de muziek weer ingezet. Tot precies 01.00 uur, langer mocht niet van meneer Pastoor. De zaal moest nog gepoetst worden voor de volgende gebruiker. Vele aanwezigen hielpen daarbij. Zo ging dat destijds. Netjes en op tijd. Geen fratsen, geen vragen. Aan normen en waarden geen gebrek. Ook de kerk aan de Laan van Nieuw Oost-Indië en de kerk aan de Beeklaan en de Elandstraat hebben wij een keer als podium mogen gebruiken. Zeer vereerd waren wij, toen wij de mogelijkheid kregen in club de L’Etoile aan de Korte Houtstraat op te treden. Vrijdag-, zaterdag- en zondagavond, gedurende twee weken. Wij konden echter niet geheel onze muziek spelen zoals wij gewend waren. De opdracht was dat het publiek moest kunnen blijven converseren aan de tafeltjes. Dus zeer gedempte muziek, geheel tegen onze natuur in. Hadden we eindelijk van die super versterkers, mochten we die niet gebruiken. In de pauzes mochten wij niet in de zaal blijven en ons niet tussen het publiek mengen. Wij dienden naar boven te gaan om ons gedurende de pauzes in een kleine ruimte te verpozen. In die ruimte waren volop drankjes aanwezig en wij vonden het maar een rare boel hier. Wij hebben ons echter in dat bovenkamertje prima vermaakt. Het kamertje grensde namelijk aan de gang die ook gebruikt werd door de dames die in de nachtclub (Sevenclub) hun optredens verzorgden. Vele goed uitziende dames, geheel ontkleed, kwamen onze pauzeruimte voorbij om naar hun kleedkamer te gaan. Wij waren zeer blij als het weer pauze was. Wij zagen op den duur naar die pauzes uit. Wij wilden niet eens meer in de zaal blijven en ons mengen tussen het publiek. Wij vlogen naar boven. De gangdeur bleef uiteraard geheel open.

Wat een uitzicht! De mooiste ervaring in de Haagse tijd was wel toen wij in de drie Stoepen de Star-Beatclub van onze muziek mochten voorzien in de kleine zaal. Diezelfde avond hadden The Golden Earrings de grote zaal gehuurd. De verbazing kwam omstreeks 21.30 uur, toen de manager van de Earrings (Jacques Senf) naar onze manager kwam met de mededeling dat wij ‘zijn’ publiek moesten overnemen. Boos was hij. In die grote zaal waren slechts een twintigtal mensen aanwezig, (in een pauze hadden wij al stiekem om het hoekje de grote zaal ingekeken) terwijl je bij ons over de hoofden kon lopen. “Wij nemen helemaal niks over”, was de reactie van manager Frits Höningsberger. “Ze kunnen gewoon een kaartje kopen om hier binnen te komen, betaal die paar mensen maar terug, klaar.”

En zo geschiedde. Om 22.00 uur was de grote zaal ontruimd en waren de Earrings naar huis wegens gebrek aan publiek. De directie van de drie Stoepen heeft, gezien het groot aantal mensen in de kleine zaal (stoelen en tafels waren allang uitgeruimd) nog voorgesteld dat wij zouden verkassen naar de grote zaal voor dezelfde huurprijs. Wij hebben dat geweigerd. De grote zaal bleef leeg. En zo hoorde dat ook die avond. Mensen die op een later tijdstip nog naar het optreden van de Earrings wilden, schoven gewoon bij ons aan. Nimmer was de drie Stoepen zo vol als die avond.

Wij genoten van dit succes. Een groots moment was dat voor ons. Momenteel is onvoorstelbaar wat toen echt is gebeurd. Ik betwijfel of de heertjes Earrings zich dat nog zullen herinneren. Het zal voorgoed (en bewust) uit hun geheugens zijn gewist, denk ik. De overige gelegenheden waar The Beatnicks onder andere waren te horen: De Baetclub, Het Casino, Oberbayern, De Mussen, Dansschool Kleynhaus (waarvan de zoon destijds is vermoord), Ruby Dorani en andere dansscholen, Feestzaal Ruysdaelstraat, Gebouw Musica, Rotonde Houtrust, Westbroekpark, Lindehof, Monro-bar, Rolschaatsenbanen De Eekhoorn en De Marathon, Wildhoeff, Kooymans, Haganum, Zuiderpark H.B.S., Johan de Witlyceum en andere grotere schoolgebouwen, vele voetbalverenigingen, buurthuizen, diverse barren en cafés aan de Wagenstraat, Hoefkade en Stationsweg, Zomerfestival te Vierhouten, verenigingsgebouwen overal in het land. Het is een greep uit de vele gelegenheden waar wij hebben opgetreden. Toen kwam – naast het vertrouwde Star-Beat- en Ricky-Tickyclub gebeuren – het buitenland. Emmerich en het hele Sauerland in Duitsland, Trocadero en ’t Pannenhuis in Antwerpen. Te veel plaatsen om op te noemen. En de herinneringen en emoties blijven maar opborrelen. Toen ik de school had verlaten (18 jaar was ik, diploma op zak), geen zin meer om door te leren, ontstond een conflict met mijn vader. “Óf je gaat naar school, óf je zoekt een baan. Geen gelummel met die band, daar is geen droog brood in te verdienen”, zo luidde zijn oordeel.

In de loop der jaren is zijn mening wel iets gewijzigd, maar had ik de door hem verlangde baan gevonden. Leren had ik geen zin meer in. Later heb ik dat door vele avondstudies echt moeten bekopen. Of hij gelijk had gekregen met dat droge brood? Ik zal het nooit meer te weten komen.

Tenslotte wil ik eenieder die nog foto-, filmmateriaal en dergelijke van The Beatnicks heeft, oproepen deze aan ons ter beschikking te stellen. Deze tijd was te mooi om te vergeten. Toch?

Jan Kaffa
rietenjan@caiway.nl

Namens Gerard J. van Veldhoven
(ex-sologitarist/zanger)

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann