Puber door politiesabel gedood bij kerstboomverbranding

Op 2 januari 1961 kwam er een einde aan het leven van de 16-jarige Wim Scholte, die op de Segbroeklaan door steken van een politiesabel om het leven kwam. Een uiterst tragische gebeurtenis, die in het nieuwe jaar veel stof deed opwaaien. Bij de begrafenis op Oud Eik en Duinen was de aula te klein om de vele honderden belangstellenden te herbergen.

Den Haag kende een lange traditie van relletjes bij de vreugdevuren die om middernacht enthousiast werden aangestoken. Dagenlang was de opgeschoten jeugd bezig geweest met het kerstbomen rausen. De buurten beconcurreerden elkaar om de hoogste vuurberg en bij het verzamelen van het brandbare materiaal ging het er vaak hardhandig aan toe. De ene buurt kon de bomen, banden, kratten en al wat meer, jatten van de andere buurt, wanneer hun geheime opslagplaats bekend was. Gewapend met kettingen en stokken werd er bij wijlen een heuse veldslag geleverd. Vooral richting Gouverneurlaan en Schildersbuurt was het vaak raak en moest de politie steevast charges verrichten. Maar ook elders in de stad.

Haags
Om aan deze baldadigheden een einde te maken, organiseerde de gemeente zelf kerstboomverbrandingen. Zo ook was dat het geval op 2 januari op de Geraniumstraat. Tijdens en na het vreugdevuur was het die avond bar onrustig. Honderden gasten gooiden met vuurwerk en bekogelden politie en brandweer met straatstenen en huisvuil. Het ging er op zijn Haags aan toe. Onder veel geschreeuw werden straatlantarens kromgebogen, autoruiten en antennes vernield en de politie uitgedaagd. Het kwam tot enkele flinke charges, waarbij de relschoppers werden teruggedreven.

Dood
De onschuldige Wim Scholte uit de nette Mandarijnstraat, werd daarbij door twee agenten belaagd. Volgens diverse getuigen was de spontane puber niet bij de rellen betrokken. Wim was een ijverige scholier aan de Voorburgse LTS, waar hij tot de beste leerlingen behoorde. Hij was rustig en beslist géén nozemtype! Zijn vader was een keurige rijksambtenaar met een goede staat van dienst. De knaap was een nieuwsgierige toeschouwer, die op verzoek van de politie rustig wegliep. Een 33-jarige agent vond dat hij te traag liep en ook een andere agent zou hem hebben belaagd, terwijl hij totaal afgescheiden liep van de relschoppers. De agent zag de gemakkelijke prooi en wist zich niet meer te beheersen. Van achter werd hij met twee steken van de sabel om het leven gebracht. Of zoals sectie door de vermaarde patholoog-anatoom dr Jan Zeldenrust uitwees: ‘een steekwond van ongeveer tien centimeter lengte beginnende bij de linkerheup en doordringend tot in de longen’.

Billenprikker
De betrokken 33-jarige agent gaf voor de rechtbank toe dat de jongen niets deed, maar hij was te traag in het opvolgen van zijn bevel: “Smeer ‘m, ga naar huis!” Toen gaf hij Wim een ‘wippertje’. “Wat is dat?”, vroeg de rechter? “Een prikje in de billen”, antwoordde de verdachte agent, “met de blanke sabel”.

De scholier sukkelde na de prik nog enkele meters door en viel toen levenloos neer. De agent verklaarde Wim niet te hebben gedood, want hij was een echte billenprikker en stak niet zo diep. De rechter was verbaasd dat de Haagse politieagenten, die getraind zij om oren en ogen goed te gebruiken, zich zo opvallend weinig wisten te herinneren.

Op de rechtszitting gaven uiteindelijk twee agenten elkaar de schuld, waardoor de rechter ‘bij gebrek aan bewijs’ de agenten liet lopen. Zo gemakkelijk kwamen de wetsdienaars er (ook) toen al vanaf. Zo werkt dat!

Frans van der Helm
helmhuis@ziggo.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann