Reacties op vrijwilligersinstituut HIVO

In oktober stond mijn verhaal over het HIVO in deze krant, waar De Oud-Hagenaar een lezersvraag van maakte. Het aantal antwoorden viel wat tegen, maar wat de mensen die reageerden te vertellen hadden, is toch zeer de moeite waard, zodat ik u dat wil doorgeven.

De heer Groenewege vertelde over het allereerste begin. Dit verhaal is ook door de krant gepubliceerd. Hij benadrukte dat het een organisatie was, die vooral op vrijwilligers dreef. Dat wist ik, want ook de reisleiders, die ik noemde, deden alles voor niets. Alleen mochten ze dan zelf gratis mee met de dagtocht of reis. Ze deden het dan ook in hun vrije tijd. De enige 14 dagen in het jaar die mijn vader, de heer S.P. Hoekema, vakantie had, besteedde hij aan deze reis. En als mijn moeder meeging, moest ze gewoon betalen.

Heel bijzonder vond ik de lidmaatschapkaart, die ik ontving, waar duidelijk uit blijkt dat er per kwartaal werd betaald en dat de vrijwilligers het geld moesten ophalen.

Drie cursussen werden nog genoemd, namelijk een volksdansgroep, een make-up cursus en een cursus Engelse les van de heer Roosje. In die tijd werd er nog geen Engels op de scholen gegeven, en kwam vanwege de woningnood en betere vooruitzichten, de emigratie in zwang. Veel mensen wilden naar Australië of Canada en moesten dus met spoed Engels leren. De heer Roosje deed dat met liedjes, als ‘Pack up your troubles in your old kit-bag and smile’ en liet munten zien van die landen, met uitleg.

Dan nog over de zondagochtenden. Er bleken vooral veel filmochtenden voor films ‘met inhoud’ te zijn, waaronder ook de Hitchcock-films vielen. Het hoorde bij een socialistisch-humanistisch mensbeeld, waarbij cultuur heel belangrijk was.

En in dit verband worden dan nog twee theaters genoemd, waarvan het HIVO gebruik maakte, namelijk het Floratheater in de Wagenstraat en het Scalatheater, achter de Bijenkorf in de Wagenstraat. Dit theater is afgebroken. Toevallig kwamen deze week op Facebook vele mooie foto’s van dit theater langs. Het zag er prachtig uit. Nu is er een parkeerplaats. Op de filmochtenden waren geen besproken plaatsen, wie het eerst kwam, het eerst maalde.

Een bijzonderheid was nog, dat de voorzitter, de heer Van Staveren, voor elke filmvoorstelling het toneel beklom om een toelichting te geven op de te vertonen film.

Dan nog een reactie van een enthousiast HIVO-lid, die op het kleine bijgevoegde fotootje zijn zus Elly Hemminga herkende, op reis naar Sicilië met mijn vader.

Tot 1970 heeft het HIVO in het Westeinde gezeten. Toen ging de buurt achteruit, vertelde een deelneemster van de make-up cursus. Aangezien ze ’s avonds in haar eentje naar huis moest lopen, is ze van de cursus afgegaan. Het HIVO ging toen samen met De Haagse Volksuniversiteit en werd Haags Cultureel Trefpunt (HCT) genoemd, eerst een vereniging, later een stichting. Rond 1975 kwam daar ook nog de Sint Jacobskring bij. De nieuwe locatie werd de Laan van Meerdervoort 16.

Tot 1968 was E. Burgmans de directeur en daarna Nico Sickens de Wal, de balletcriticus van ‘Het Vaderland’. Allard Calkoen werd zijn adjunct. Toen de Wal in 1991 met de VUT ging, nam Calkoen het verder alleen over tot 1999. Toen werd het HCT door gemeentelijke toedoen opgeheven.

Het contract van het HIVO met De Haagse Comedie over de goedkope toneelvoorstellingen is zeker nog een jaar of tien in HCT-verband voortgezet, tot de formule zichzelf had overleefd en er veel andere reductie-opties waren gekomen. In elk geval wilde de Haagse Comedie er wel van af.

De door mij genoemde ‘heer Mostert’ bleek ‘J.J. Mostard’ te heten en heeft als historicus nog jarenlang goedbezochte lezingen over de Habsburgers en andere Europese vorstenhuizen voor het HCT verzorgd. Dit volgens de laatste directeur: Allard Calkoen.

Anje Hoekema
anjetig@gmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann