Recht doen aan een roemruchte club

De Oud-Hagenaar besteedt altijd veel aandacht aan de voetbalhistorie van Den Haag. De laatste tijd lees ik onder andere met veel genoegen de rubriek ‘de ADO’ers van de jaren ’60’. Hierin komen mannen voorbij die ikzelf heb gekend of heb meegemaakt.

Omdat het voetbal in de jaren vijftig, zestig en zeventig ontzettend leefde, zijn boeken daarover een genot om te lezen.

Zo kreeg ik kortgeleden het boek Blikkie terug van Chris Willemsen in handen. Ik heb dat deels gelezen en deels doorgebladerd omdat je dit dikke boek domweg niet in een middagje uitleest.

Waar ik erg om gelachen heb is het verhaal waarin de schrijver, Chris Willemsen, vreselijk in de maling wordt genomen door Aad van der Heijden en ik citeer: ‘Voor de kinderen van SVPTT’ers was in de kantine een Sinterklaasfeest. Hans Lamens was de goedheiligman, ik diens knecht. Aad had gezorgd voor de schmink. Hij bracht het zwarte goedje hoogstpersoonlijk bij mij op, inclusief nek en bovenkant borst, want het moest wel echt lijken. Na afloop begon ik optimistisch het zwarte spul van mijn gezicht te halen. Althans, dat was de bedoeling. Maar wat Aad erop had gesmeerd, was Oost-Indische inkt. Het duurde tot de Kerst voordat ik weer een blanke was.’

Zo staat het boek vol leuke verhalen. Nu kan zo’n boek natuurlijk nooit compleet zijn, logisch, want dan zouden twee of drie van die boeken nog niet genoeg zijn.

Quick Steps
Wat ik echter wel jammer vind is dat ik als Quick-Stepper de naam van onze vereniging in het geheel niet ben tegengekomen. Daarom wil ik middels dit verhaal een beetje recht doen aan een toch roemruchte club die voor zover ik weet nooit in de onderbond heeft gespeeld. Het gaat over de succesperiode van de beginjaren zestig.

De leden hadden in de ALV zojuist een nieuwe, kersverse jonge voorzitter, Jan van Buuren, gekozen. Deze man presteerde het om in no-time de vereniging een boost te geven door zijn innemende, enthousiasmerende en stimulerende stijl van besturen. In korte tijd werd een clubgebouw gerealiseerd en had hij mede door de aanstelling van een trainer/coach in de persoon van Piet Eversteijn de bodem gelegd voor betere prestaties, met name van het eerste elftal. Piet Eversteijn die, samen met zijn broer Joop, speler van ADO 1 was en in 1943 landskampioen werd.

Piet was als trainer, maar vooral als coach zijn tijd ver vooruit. Hij speelde met ons elftal al een variant van 4-4-2, wat destijds in de amateurwereld nog volslagen nieuw was. Dat stelde de meeste tegenstanders van ons voor grote problemen. Resultaat, we werden in het seizoen 1961-1962 kampioen in de 4e klasse van de KNVB, in het laatste en beslissende duel tegen het Rotterdamse AEOLUS. Zij stonden één punt voor en hadden aan een gelijkspel voldoende. Maar in een zinderend slot beslisten wij de wedstrijd door in de laatste twee minuten nog tweemaal te scoren. Het was daarna een gekkenhuis. Het gehele veld was bezaaid met uitzinnige supporters. Aan de kant bleven de teleurgestelde mensen van AEOLUS met de bloemen in de handen achter. Zij waren echter wel zo sportief om de bloemen even later aan ons te geven. Maar als je in die jaren kampioen werd, promoveerde je niet zomaar. Er moesten zware promotiewedstrijden worden gespeeld in een poule van 4 clubs. Dat waren kampioenen uit andere poules, namelijk VELO, LUGDUNUM en TONEGIDO.

In laatstgenoemde club speelde destijds als voorstopper, de later bekende scheidsrechter Charles Korver. De nummers één en twee van de poule promoveerden rechtstreeks en de nummer drie kreeg nog ’n kans om via een beslissende wedstrijd tegen de nummer drie van een andere poule de laatste plek in de 3e klasse te bereiken. Wij werden derde en moesten die beslissende wedstrijd spelen tegen Tediro uit Rotterdam op een neutraal veld. Gekozen werd het veld van VFC uit Vlaardingen. Supporters van Quick Steps gingen met zeven (!) bussen naar Vlaardingen. Nog afgezien van degene die met openbaar vervoer gingen of met een eigen auto. In die tijd niet voor iedereen weggelegd.

In een onvergetelijke wedstrijd met een geweldige sfeer trokken wij aan het langste eind en belandden we in de 3e klasse. Voor die tijd, waarin de 1e klasse de hoogste amateurklasse was, een behoorlijk niveau. Op de foto het betreffende elftal. Hierop ontbreken twee vaste waarden, namelijk Eddy van ’t Hoofd en Rob van Haastrecht. Bij deze een aanvulling op de Haagse voetbalhistorie.

Joop van Sas
vansasj@hetnet.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann