Doek op voor een echte ster!

Schreef de bekende Haagse Telegraaf-journalist Henk van der Meyden onlangs boven het voorwoord van de gelijknamige biografie, die volgend jaar zal verschijnen ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van voormalig ballerina en actrice Ine Veen. Het Haagse publiek heeft heel wat keren naar haar kunnen kijken.

Ine Veen werd op 15 december 1937 geboren uit een geheime liefdesrelatie tussen Carolina Otte en dirigent, componist, schrijver en kunstverzamelaar Gerard van Hulst. Beiden waren getrouwd met een ander en hadden een gezin, maar dit kind moest en zou er komen als stil bewijs van hun grote liefde. Ine kreeg de schoonheid van haar moeder en de talenten van haar vader mee, waarvan ze pas op haar vijftigste vernam dat hij haar echte vader was. Haar leven heeft veel weg van een sprookje, want als kind droomde ze ervan ballerina te willen worden en misschien ook wel actrice of fotomodel of schrijfster. Het zijn de idealen van ieder jong meisje, maar Ine Veen uit Koog aan de Zaan zou door het volgen van haar droom en enorme doorzetting in al die beroepen uitblinken. Als kind al was ze bezeten van ballet en ze belandde op een Balletschool in Alkmaar en later kwam ze op de Balletacademie in Amsterdam, waar haar talent onmiddellijk werd opgemerkt door Nel Roos.

De allereerste keer dat we Ine Veen in Den Haag op het toneel mochten bewonderen zal bij weinig Haagenaars nog op het netvlies staan, want we moeten dan wel heel ver terug in de tijd. In juli 1955 was ze als ballerina te zien in het gebouw voor Kunsten en Wetenschappen tijdens een paar opvoeringen van L’Italiana in Algheri bij het gezelschap van de Scala van Milaan die ook in Amsterdam en Rotterdam voorstellingen gaf.

Er bleven foto’s bewaard van die optredens, maar daarna verdween Ine voor zeven jaar naar Duitsland waar ze werd geëngageerd door het Opera Ballet van Hannover dat werd geleid door Yvonne Georgi. Met haar gezelschap trad Ine op voor het Deens koningshuis maar was ze ook op tournee in Monte Carlo, waar men op 12 april 1958 optrad voor prins Rainier en prinses Gracia van Monaco en hun gasten de Sjah van Perzië, Keizerin Soraya en de Begum (de weduwe van de Aga Khan).

Na een seizoen in Hannover te hebben gedanst kreeg ze een interessanter engagement in Braunschweig. Ze heeft in Duitsland in 26 balletten gedanst, waaronder Les Sylphide, het Zwanenmeer, de Notenkraker, etc. Toen stortte haar wereld opeens van de ene op de andere dag in elkaar en werd ze pijnlijk verrast door een enge ziekte. Ze was twee maanden letterlijk uit de roulatie en van de artsen mocht ze nooit meer dansen.

Actrice in Duitsland
Ieder ander zou in haar geval zijn teruggegaan naar Nederland. Ine dus niet, ze besloot actrice te worden, maar daar moest je in die tijd, ook in Duitsland, wel een officieel diploma voor hebben, dus dat ging ze maar eens halen! Herman Kühn, de bevlogen theaterdirecteur van de Staatsopera in Braunschweig meende een groot actrice in haar te zien en creëerde voor haar de mogelijkheid kleine rollen te gaan spelen tijdens haar opleiding. Het geld voor die studie verdiende ze als parttime mannequin en fotomodel en in anderhalf jaar (de helft van de normale tijd die er voor deze opleiding stond) slaagde ze cum laude als Schauspielerin aan de Academie für Thater und Kunst in Hamburg. Het werd het begin van een nieuwe loopbaan, nu als actrice. Ruim veertig toneelrollen vertolkte zij in Duitsland in theaters die een maatje groter waren dan het Amsterdamse Carré. Ze heeft ook in zestien operettes gedanst en gezongen en heeft met alle grote namen van haar generatie op de planken gestaan, zoals Maximiliaan en Maria Schell, Anelies Rothenberger, Johan Heesters en James von Berlepsh en was na een jaar of vijf in Duitsland zo verduitst dat je niet meer kon horen dat ze Nederlandse was.

De bekende regisseur Karl Guttmann van toneelgroep Ensemble had in 1963 een vervelend probleem. Hij zat verlegen om een mooie actrice, want zijn steractrice was in verwachting en kon niet even een mooie minnares spelen, heel lastig allemaal. Toevallig vernam hij van een bevriende schouwburgdirecteur in Lübeck dat bij hem een Nederlandse actrice enorm furore maakte en dus ging Guttmann eens kijken in Lübeck. Hij was zo onder de indruk van haar talent dat hij Ine Veen diezelfde avond nog contracteerde voor het nieuwe seizoen om met Ko van Dijk en Mary Dresselhuys en Magda Janssens de titelrol vanMarkiezin van Arcis te gaan spelen. Het Haagse publiek zou Ine Veen na zeven jaar weer terug zien, nu als actrice in de Koninklijke Schouwburg in deze glansrol.

Een jaar later werd zij snel weggekaapt door regisseur Eric Vos van de Nieuwe Komedie om Emily Webb te vertolken in Onze stad van Thornton Wilder. Eric haalde haar naar Den Haag en bezorgde haar een woning in de Nassau Dillenburgstraat, waar zij geruime tijd heeft gewoond. Ze zou in ons land ook nog twintig toneelrollen spelen en we kennen haar ook uit films als de kaskraker Blue Movie en de Chinese karatefilm Kung Fu against Godfather. Waarvoor men de crew van Bruce Lee uit Hong Kong overvloog naar ons land en waarin Ine de vrouwelijke hoofdrol (Linda) vertolkte. De tv had haar inmiddels ook al jaren ontdekt en het grote publiek kent haar van vele bekende tv-stukken en -series als: Een zomerzotheid, De klop op de deur, Ritmeester Buat, Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen meneer?, De Graaf van Monte Christo, Dagboek van een herdershond, Decamerone, De weg, enzovoorts.

Ook in Nederland zou zij met alle bekende namen van haar generatie op de planken staan of in tv stukken spelen. Of het nu ging om Caro van Eyk, Johan Kaart of Johnny Kraaijkamp.

Meer dan Prins Bernhard
Nog éénmaal kon het Haagse publiek haar op de planken zien in de Koninklijke Schouwburg als tegenspeler van Guido de Moor in De repetitie of De bestrafte liefde van Jean Annouilh dat in 1979 werd geregisseerd door Jo Dua. Hij vroeg Ine de rol van minnares Hortense te spelen. Daarna had ze na 61 rollen schoon genoeg van toneel en ging zich op wat anders richten, een passie die ze al jaren had: schilderen. Ze maakte unieke schilderijen met allerlei soorten verf, bladgoud en half edelstenen en was daar op tv mee te zien in allerlei veel bekeken middagprogramma’s van Tineke, Hans van Willigenburg maar ook de AVRO Service Salon. In dat laatst genoemde populaire tv-programma doneerden artistieke bekende Nederlanders een schilderij voor een goed doel. De kijkers konden op een briefkaart meedingen naar de verloting van dat werk, mits ze een gulden of meer aan postzegels hadden bijgeplakt voor een goed doel. De gene van deze bekende Nederlanders die het meeste geld had opgehaald zou nog een keer worden teruggevraagd. Iedereen dacht dat Jeroen Krabbé of Prins Bernhardt wel het meeste geld zou ophalen, maar nee… Het was Ine Veen die met een zwarte zwaan een recordbedrag kon laten noteren voor hongerend Afrika. Ze werd vanwege haar fonds wervende kwaliteiten drie keer teruggevraagd.

Ine is altijd de vrouw geweest van de gouden ideeën, de vrouw die succes aantrok. Op een dag meende ze dat er maar eens een herdenkingstentoonstelling in 1991 moest komen voor de koningin van het Russische ballet: Anna Pavlova en in Hotel des Indes, de plek waar ze zestig jaar eerder was overleden aan de vooravond van een wereldtournee. Haar dood was in 1931 wereldnieuws. Directeur Bernard Felix vond het idee in eerste instantie niet echt spannend. Ze hadden toch al Pavlovagebak en een gedenkplaat in de hal? Toch was hij geïnteresseerd vanwege de aanpak van Ine. Die wilde die expositie laten openen door de ambassadeur van Rusland of Engeland, of liefst allebei. Er moest natuurlijk ook tv bij en die zou zeker komen met zo’n bekende actrice! Het leek hem wel wat… Tv-reclame voor een expositie in zijn hotel en dan ook nog met echte spullen die van Pavlova waren geweest en die werden geleend van het toneelmuseum in Amsterdam, dat moest wel gratis publiciteit gaan opleveren.

Hotel Des Indes
In 1991 opende de ambassadeurs van de USSR en het Verenigd Koninkrijk gezamenlijk de reizende herdenkingstentoonstelling rond de zestigste sterfdag van Anna Pavlova in het Haagse Hotel des Indes in de naar haar genoemde salon. Het bleek een schot in de roos, want de internationale persbureaus zoals Reuters hebben er ruime aandacht aan besteed, alle kranten in Nederland schreven erover en er zijn duizenden mensen gaan kijken! Het Haagse publiek kon hier trouwens een heel ander facet van Ine Veen zien, haar wonderlijke schilderijen met bladgoud en halfedelstenen die men kende van de tv-programma’s. Ze waren nu in het echt te zien en gingen als warme broodjes over de toonbank. De tv heeft diverse items gemaakt en we kennen ook een prachtige documentaire van Nederland Twee.

Het zou niet de laatste keer zijn dat ze exposeerde in het bekende Haagse Hotel, een paar jaar later was haar werk wederom te zien toen het eerste exemplaar van een biografie over Anna Pavlova werd aangeboden tijdens een tentoonstelling met juwelen van de bekende Haagse juwelier Hugo van Weezel. Misschien zouden we het nog moeten hebben over de vechtscènes die werden gefilmd op de Scheveningse Boulevard en in Madurodam in 1973 voor de eerste in Europa gemaakte Chinese karate film Kung Fu against Godfather, waarvoor de crew van Bruce Lee vanuit Hong Kong naar Nederland of over het feit dat ze de publiekstrekker was van de Eerste Artiade in de Grote of St. Jacobskerk in 2001, maar daar kunt u allemaal over lezen in het eind volgend jaar te verschijnen boek Doek op voor een echte ster! van ondergetekende, Jean Thomassen.

In haar huidige woonplaats werd ze een paar jaar geleden koninklijk onderscheiden en benoemd tot Ridder in de orde van Oranje Nassau voor haar bijdragen aan de Nederlandse cultuur. De burgervader roemde haar indrukwekkende staat van dienst en haar doorzettingsvermogen. Wie denkt dat ze daarna op haar lauweren ging rusten, heeft het mis. Het werd de start voor een geheel nieuwe carrière, nu als schrijfster. Zij debuteerde met het boek Moord namens de Kroon over de moord op Pim Fortuyn, waarin zij beschreef dat er een tweede schutter aanwezig was die vanaf het dak de politicus door zijn hoofd schoot. Ze beriep zich hierbij op een geheim rapport waarin melding werd gemaakt het vinden het kogelhulsdelen die niet afkomstig waren van het pistool van zijn vermeende moordenaar. Het boek werd een bestseller en beleefde vier drukken. Daarna volgden nog zes andere boeken.

Jean Thomassen
jeanthomassen@hotmail.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann