Uiteindelijk moet je het zelf doen

De afdeling Haagland van de landelijke vereniging Humanitas bestaat dit jaar ruim zeventig jaar en dat lijkt me een goede reden om hier in deze krant aandacht aan te besteden. De gemeenten Den Haag, Leidschendam-Voorburg en Wassenaar vormen samen deze afdeling. Ik wilde u iets over de geschiedenis van Humanitas vertellen, maar laat ik met een voorbeeld uit de praktijk beginnen. Wim stuurde me de volgende tekst.

Ik ga hier iets over mezelf vertellen en dat vind ik wel een beetje moeilijk. Ik ben al 19 jaar en om eerlijk te zijn, ik kan niet zo goed leren. En dan is er nog iets. Omdat ik moeilijk kan lopen, heb ik een speciale fiets. Je kent ze wel, zo’n fiets met drie wielen. Soms word ik hier wel eens mee gepest, maar daar kan ik zo langzamerhand wel tegen. Sommige mensen zijn nu eenmaal niet wijzer. Ik woonde nog bij mijn moeder thuis en dat heeft zeker z’n voordelen, maar ja, dat kan ik natuurlijk niet mijn hele leven blijven doen. Ik vraag me wel eens af hoe mijn moeder het zou vinden als ik ergens anders ga wonen. Ik denk dat ze het daar moeilijk mee zou hebben. Toch is ze naar Humanitas gegaan. Haagland heet het daar en dat heeft zeker iets met Den Haag te maken.

Samen met mijn moeder ging ik met een hele aardige mevrouw praten. Weet je wat me opviel? We kregen meteen koffie en thee aangeboden en er was nog een koekje bij ook. Na een tijdje zei die mevrouw dat ze misschien wel een idee had. Ze zou aan een van de vrijwilligers vragen of hij contact met ons op wilde nemen en zo heb ik Taco leren kennen. Eigenlijk klikte het meteen tussen ons. Taco is kunstschilder en vindt niet gauw iets raar. Zo vroeg hij of hij even op mijn fiets zou mogen rijden en dat had nog nooit iemand aan mij gevraagd. Hij had alle tijd voor me en niets was hem te veel. Zo zijn we wel eens naar een museum geweest, naar het strand bij Scheveningen en zelfs naar de Euromast in Rotterdam. Ook hebben we samen een taart gebakken en hij heeft me geholpen bij het schrijven van dit verhaal. Wel zei hij steeds dat hij niet alles moest verzinnen en dat ik zelf ook met ideeën moest komen. Dit ging me gelukkig steeds beter af.

Samen besloten we na een tijdje dat het goed voor mij zou zijn als ik ergens anders zou gaan wonen en zo kwam ik in een begeleid woonproject terecht. Hier woon je samen met anderen, niet helemaal zelfstandig maar toch wel voor een deel.

Van het begin af aan wist ik dat Taco na een jaartje iemand anders ging helpen en daar had ik het wel een beetje moeilijk mee. We besloten dan ook dat we mekaar zo af en toe nog zouden zien en dat gebeurt dan ook. En weet je wat er boven de eettafel in ons woonproject hangt? Een prachtige tekening van mijn moeder en mij en mijn fiets. Iedereen die de tekening ziet, herkent ons meteen. Ik hoef je zeker niet te vertellen wie die tekening gemaakt heeft.

Humanitas
Al voor de Tweede Wereldoorlog werd er in kringen van de Sociaal Democratische Arbeiders Partij en het Nederlands Verbond van Vakverenigingen gedacht over de mogelijkheid om naast de armenzorg en liefdadigheid die vanuit diverse kerken geregeld werd een andere mogelijkheid te bedenken om mensen in nood te kunnen helpen. Hoewel die Tweede Wereldoorlog roet in het eten gooide, wil dit niet zeggen dat hier niet meer over nagedacht werd. Tijdens illegale bijeenkomsten waaraan mensen als Willem Drees en Joris in ’t Veld deelnamen, werden deze gedachten verder uitgewerkt en tijdens de winter van 1944-1945 werd er een commissie ingesteld die een en ander concretiseerde. Mede hierdoor kon men vlak na het beëindigen van die oorlog aan het werk gaan. Op 31 mei 1945 werd dan ook de Stichting voor Maatschappelijk Werk op Humanistische Grondslag opgericht. Het doel was aanvankelijk om de menselijke waardigheid te herstellen en de traditie van de bestaande liefdadigheid te doorbreken. Zaken als gezinsverzorging, bejaardenzorg, reclassering en algemeen maatschappelijk werk werden al snel aangepakt. Door vrijwilligers wel te verstaan. Het werd al snel duidelijk dat deze vrijwilligers geschoold zouden moeten worden en dat gebeurde dan ook. Het leek verstandig om de Stichting in een Vereniging om te zetten en het landelijk bestuur ging plaatselijke afdelingen oprichten. De eerste afdeling kwam in Utrecht tot stand en de tweede in Amsterdam. De afdeling ’s Gravenhage werd op 8 september 1945 opgericht en in 1968 werd de naam veranderd in afdeling Den Haag. Op 26 augustus 1992 vond er een fusie plaats met de afdelingen Wassenaar, Voorburg, Rijswijk en Leidschendam en vanaf dat moment spreken we van de afdeling Haagland.

humanitas

Haagland
Sinds enkele maanden is de afdeling Haagland van Humanitas gehuisvest op het adres Prinsegracht 27. Samen met enkele betaalde krachten heeft een groep vrijwilligers zich gespecialiseerd in het bijstaan van mensen die eenzaam zijn, die problemen hebben met hun financiën, die het overlijden van iemand uit hun omgeving niet alleen kunnen verwerken en van ouders die het moeilijk hebben met het opvoeden van jonge kinderen. Uiteraard is er altijd plaats voor nieuwe vrijwilligers. Mensen van welke leeftijd dan ook, die zich willen inzetten voor anderen zijn meer dan welkom. Na een kennismakingsgesprek bestaat de mogelijkheid om een specifieke cursus te volgen zodat men weet hoe men met dit soort problematiek moet omgaan. Mocht u meer willen weten: www.humanitas.nl/haagland

Carl Doeke Eisma
carleisma@planet.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann