Kroonwijk: uw dansrijk in Den Haag

Menigeen zal nog steeds prettige herinneringen hebben aan de dansscholen, aan de lessen en de gezellige soirees op de zaterdag- en zondagavonden. Menig huwelijk heeft zijn oorsprong op die dansvloer gevonden. Door heel de stad verspreid kon je zo in de jaren vijftig en zestig de dansscholen vinden, Om er maar een paar te noemen: Bronmeyer, Wim Lier, Van der Meulen, Constandse, Van Velzen en Kroonwijk. Sommige van die instituten hadden heel voorzichtig zelfs nog een kerkelijke achtergrond, Katholiek of Protestant. Gemengde huwelijken waren voor velen in die tijd nog uit den boze en moesten zeker niet bevorderd worden.

De danszaal.
De danszaal.

Dansschool Kroonwijk op de Vaillantlaan was wat dat betreft neutraal. Kroonwijk had, binnen de school, in alle opzichten de leiding. Hij stond erop om met ‘mijnheer Kroonwijk’ te worden aangesproken. Ongeregeldheden werden door hem niet getolereerd en direct gecorrigeerd; hij was de baas. Iedereen moest zich correct en vooral beleefd gedragen. De heren gekleed in colbert.

Heer Kroonwijk achter zijn bureau.
Heer Kroonwijk achter zijn bureau.

Stropdas
Zonder stropdas werd je beslist niet toegelaten. Voor de dames waren de kledingvoorschriften minder strikt voorgeschreven, uiteraard ook wel correct. En wat voor die tijd even mode was, korte sokjes waarin een kammetje werd gestoken wat dan boven de rand van het sokje uitstak, werd, naar het gezicht van Kroonwijk te beoordelen, niet direct op prijs gesteld. Dat hij er de dames op een bepaald moment op gepaste wijze over heeft aangesproken is niet onwaarschijnlijk, want van de een op de andere week was deze mode, wat betreft de dansschool, verleden tijd. Er staken geen kammetjes meer boven de sokjes uit.

‘Changer de dame’
Naast deze kledingvoorschriften was de hoffelijkheid ook een punt waarop werd gelet. De heer moest, om een dame ten dans te vragen, het colbertje met een knoop sluiten, naar de gekozen dame gaan en een knikje maken. De betreffende dame mocht de heer niet zonder meer weigeren. Evenmin mocht de heer een dame weigeren wanneer een serie dansen begon als ‘honneur de dame’, waarbij de dame de heer ten dans vroeg. Als halfweg een dans het ‘changer de dame’ via de microfoon werd aangekondigd, moest men van partner wisselen waarbij het evemin was toegestaan de uitnodiging van de andere partner te weigeren.

Het soiree begon om acht uur ’s avonds en eindigde omstreeks 23.30 uur. Met het ‘dit was de aller, aller laatste’ werd de avond afgesloten.

Naast de beginnerscursus, waar de beginselen van de foxtrot, de slow-fox, de wals, en de Engelse wals werden behandeld, was het daarna mogelijk je verder te bekwamen in deze dansen in de ‘gevorderde klasse’.

Ook in de Zuid-Amerikaanse dansen tango, rumba, enzovoorts, was het mogelijk les te nemen. Degenen die deze cursussen hadden gevolgd, konden via de ‘wedstrijdklasse’ verder trainen om zich nog meer in het dansen te vervolmaken.
Om gebruik te maken van het stricte danstempo werd veelal de muziek van Victor Silvester gedraaid, afgewisseld met muziek van Malando, de Ramblers en Glenn Miller om er zo maar een paar te noemen.

Waarschijnlijk zal deze terugblik op de dansschool bij velen gevoelens van nostalgie hebben opgeroepen.

Joop Arts
jwarts@casema.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann