Disco 2000 en De Paap waren de tenten voor mij en mijn vrienden uit die tijd

Voor mijn serie artikelen heb ik al een aantal mensen benaderd, van wie ik weet dat zij in die jaren aardig actief waren in de Haagse uitgaansscene. Maar gold dat ook voor mij? Hieronder mijn uitgaans-escapades uit de jaren zeventig en tachtig.

Ik ging best wel uit in die tijd, maar was toch zeker geen feestbeest. Integendeel zelfs. Meestal wel zo ergens tussen twaalf en twee uur weer thuis. Keurig ventje dus! Voornamelijk omdat ik in de weekenden moest voetballen. Niet dat ik zo’n geweldenaar op het veld was, ik moest het voornamelijk hebben van inzet en karakter; lekker bikkelen dus. Maar om een beetje fit te zijn, had ik wel mijn slaapuurtjes nodig. Ik dronk weinig tot geen alcohol, toen niet en nu niet. Geen last van katers dus. Klinkt bijna als een saaie lul en dat is het eigenlijk ook wel. In ieder geval was ik meer iemand die alles rustig beleefde en veel in zich opnam. Misschien is het daarom dat ik me van die tijd, die ik als bijzonder prettig en aangenaam heb ervaren en waarin ik ook heel wat bijzondere mensen heb mogen ontmoeten, nog best genoeg van kan herinneren.

Een laatbloeier met uitgaan was ik wel; op mijn achttiende pas. Ik had het laatste jaar van de middelbare school verknald en moest dit uiteraard overdoen. Wel had ik er een weekendbaantje bij. Samen met schoolmaat René (die net als ik dat jaar moest doubleren) werkte ik in de weekenden van augustus 1977 tot juli 1978 als keukenhulp in het Psychiatrisch Ziekenhuis Rozenburg aan de Oude Haagweg, tegenwoordig heet dit Parnassia. Een job die behoorlijk wat energie vrat, maar tegelijkertijd ook veel energie gaf. Boterhammen voor patiënten smeren, eten naar de afdelingen wegbrengen en weer afhalen en de hele vaat van de afdeling doen. Prima job, en bovendien hadden we onderling veel pret.

Het waren drukke tijden voor mij. School, die ik in dat herexamenjaar maar een beetje afraffelde, in de weekenden werken bij Rozenburg in vroege en in late diensten, voetballen, serieuze boeken lezen (voornamelijk toen de zogeheten ‘coming of age romans’ van schrijvers als Jan Wolkers, Jack Kerouac en J.D. Salinger) en op vrijdagavond stijldansen met gabbers Marcel en Johan bij Dansschool Constandse aan de Toussaintkade, waar de dames godzijdank altijd in de meerderheid waren. Dat dan weer wel. Quick quick slow, in de jaren zeventig ging dat zo! En al die dingen deed ik waarschijnlijk in een handomdraai. Ik word nu al moe als ik eraan denk.

In die zomer van 1978 (René en ik hadden het herexamen gelukkig zonder al te veel moeite gehaald) ging ik met mijn familie voor het laatst mee naar camping Familyland in het Brabantse Hoogerheide bij Bergen op Zoom, maar was ik ook gedeeltelijk thuis om te werken. Ik schreef me alvast in bij uitzendbureaus voor andere banen en plakte er nog eens vier weken aan vast bij Rozenburg. Daar werkte toen ook Hans, die letterlijk en figuurlijk tot een dikke stapmaat van mij zou uitgroeien. En zo verdiende ik wat extra geld om die zomer uit te geven.

Je kunt nou niet bepaald zeggen dat het toen enorm bruiste in Den Haag wat uitgaansgelegenheden betreft. Misschien dat ik daarom wel terecht kwam in de Papestraat bij Disco 2000. De discomuziek floreerde in die tijd: ‘Saturdaynight Fever’ van de broertjes Gibb en in de slipstream natuurlijk ‘Grease’ met John Travolta en Olivia Newton John, het ideale koppeltje uit die tijd en het grote voorbeeld voor de jeugd. Persoonlijk was ik meer gecharmeerd van de gitaartjes van Boston, The Sweet, Dire Straits, Stones, en The Earring, maar stiekem vond ik de dansbare nummertjes ook niet te versmaden. En ach, zelfs Mick en z’n mannen hadden in die zomer een heuse discohit met ‘Miss You’. We dansten trouwens best wel lekker op ‘Get off’, dat hitsige en foute liedje van de geilneven van Foxy; Discoqueen Donna Summer spande helemaal de kroon: haar ‘Last dance’ begon als slijpplaat en eindigde als swingende discostamper. Disco 2000 was een bijzonder hippe tent. Eenmaal binnen moest je naar beneden lopen en kwam je terecht in een soort van kelder. Erg apart toen. Er kwam leuk en goed publiek en in dat jaar dat ik en mijn vrienden er bijna elk weekend kwamen, kan ik me niet herinneren dat er ooit iets vervelends is gebeurd. Uitbater en eigenaar van de tent was ene Harry, een bijzonder aardige en vlotte vent die de sfeer er goed inhield. Hij wist van Disco 2000 een gezellige huiskamer te maken waar je je prima kon thuisvoelen. Op dat moment voor ons ‘The place to be’ dus! Mooie dames zaten trouwens in deze discotent. Iemand die erg opviel in Disco 2000, was de jonge half Indische Patricia. Een bijzondere verschijning. Ze fladderde om elke jongen. Vriend Ton viel al snel voor haar charmes. Qua type deed ze een beetje denken aan de Britse zangeres Kate Bush, die in die zomer een grote ster was geworden door het mooie liedje ‘Wuthering Heights’. Ook Patricia droeg net als Kate vaak een Aziatische gewaden jurk. Maar er waren natuurlijk ook genoeg andere interessante vrouwen.

Frans Limbertie en Lori Weiner, Papestraat Den Haag, augustus 1978.
Frans Limbertie en Lori Weiner, Papestraat Den Haag, augustus 1978.

Het was een lome en warme zaterdagavond eind juli 1978 toen ik samen met Ton aan de bar fysiek en mentaal zat bij te komen van een voetbaltoernooitje, dat we eerder die dag hadden gespeeld. Aan de andere kant van de bar zaten twee dames die ons wel wat deden denken aan Farrah Fawcett-Majors en Kate Jackson, twee actrices uit de toentertijd immens populaire serie ‘Charlies’s Angels’. We boden ze via Harry een drankje aan en binnen een mum van tijd stonden ze voor onze neus om ons ten dans te vragen. Dat waren we niet gewend, dames die jou vroegen om mee de dansvloer op te gaan. Kelly, de blonde dame vroeg Ton en ik ging een dansje wagen met de andere dame die Lori heette. Deze Lori werd daarna mijn zomerliefde. We gingen de rest van de zomer regelmatig dansen in Disco 2000 en een hapje eten op de Denneweg. Ik herinner me ook een soort van romantische rondvaart door de Amsterdamse grachten. Haar ouders waren leuke en gastvrije Amerikanen en woonden in het mooie Benoordenhout. Haar vader was als militair tijdelijk gestationeerd in Nederland en hij werkte op Vliegveld Ypenburg. Taarten bakken was een passie van Lori’s moeder en ze was daar vrij goed in (ze zou nu niet misstaan in ‘Heel Holland Bakt’). Zij was het die mij ooit mijn eerste cheesecake liet proeven. Daarna was ik lang verslaafd aan deze zoete lekkernij. Lori was maar kort in Nederland. Na de zomer vertrok ze helaas weer naar San Diego in California om haar studie daar te voltooien. Vakantieliefdes moeten eigenlijk altijd vakantieliefdes blijven. Zo denk je nu, maar toen had ik nog torenhoge verwachtingen van dit liefdesavontuur. Een liefdesavontuur dat uiteindelijk op een teleurstelling voor mij uitdraaide. Het jaar daarop reisde ik voor het eerst naar Amerika. Drie weken Florida, waar ik een oom van mij opzocht en daarna vloog ik naar San Diego in California om Lori te zien. Ze deelde daar met ‘roommate’ Cindy een klein appartement. Amerika was een leuke ervaring maar het fundament van ‘the long distance love’ tussen Lori en mij bleek toch niet stevig genoeg.

Lang heeft Disco 2000 niet bestaan! Vlak voor de zomer van 1980 was het plots einde verhaal. Wat eigenaar Harry daarna heeft gedaan weet ik niet. Misschien ergens anders een etablissement begonnen? Wie weet. Dus Harry, als je dit leest of hoort: waar ben je en hoe gaat het met je? Ik ben benieuwd. Laat even wat horen. Zou leuk zijn.

Mijn vrienden en ik moesten dus op zoek naar een andere stamkroeg en vonden de Paap. Deze was pal naast Disco 2000 gevestigd. Ook in de Paap voelden we ons snel thuis en ontmoetten we genoeg andere markante mensen. Zo was er bijvoorbeeld Julie uit Ierland. Een enthousiaste spring in het veld met sproetjes en rood haar. Iemand met een waanzinnig leuke uitstraling! Dat bleek, want de mannen zwermden als het ware om haar heen. Maar naar mijn weten was ze ‘a girl hard to get’. Julie studeerde aan de Kunstacademie in Den Haag en woonde op een kamer in het centrum. Ze zong in een bandje dat voornamelijk covers deed. Zo trad ze ook een paar keer op in de Paap. Opmerkelijk aan haar zangtalent was dat ze zowel rauw kon klinken als ook heel zacht. Na een paar stevige songs met haar band waarbij de roodharige Ierse volledig uit haar dak ging, kon ze daarna dan even rustig gaan zitten om wat akoestische songs te vertolken. Lang voordat het woord singer-songwriter een ruim begrip was, was zij er al min of meer eentje ‘avant la lettre’.

Toen wij begin jaren tachtig regelmatig in de Paap kwamen, was het er altijd gezellig druk. Na een paar jaar werd het eigenlijk te druk. Er kwam een portier voor de deur te staan en als je te laat richting Papestraat ging, werd diezelfde Paap een onneembare vesting. Vaak weken we dan uit naar een locatie aan de Denneweg, waar zich ook genoeg aardige tentjes bevonden. Mijn maat Hans en ik ontdekten daar bijvoorbeeld het Maliehuisje. Daar kwam je niet altijd even makkelijk binnen. Vervelend was dat de portier je soms naar een pasje vroeg. Waarschijnlijk had hij dan gewoon geen zin om je binnen te laten, want volgens ons was er helemaal niet zo’n pasje in omloop. Beetje kinderachtig dus. Het Maliehuisje was overigens wel een beetje een tent voor kakkers. Toch mocht dat de pret niet drukken, want het was vaak de moeite waard om daar om de zoveel tijd weer eens binnen te lopen.

In Scheveningen ging ik ook weleens op stap, maar voor mij konden de tenten daar toch niet tippen aan mijn Disco 2000. Het uitgaan werd allengs minder en uitgaansgelegenheden werden voor mij theaters, waar mijn interesse meer naar uitging.

bens-2-1
Tekening: Joop Molenaar.

De locatie waar Disco 2000 zat bestaat nog steeds. Het heet nu Lokaal Vredebreuk en er treden regelmatig diverse bandjes op. Leuke tent, niets mis mee. Je kunt nog steeds naar beneden lopen en komt in dezelfde ruimte die gek genoeg nog niet eens veel is veranderd.
Mijn grote vriend Bensenhaven kan zich Disco 2000 overigens maar vaag herinneren.

“Kwam jij daar dan nooit?”, vraag ik hem.

“Ik ben daar geloof ik twee of drie keer geweest. Ik woonde ook nog niet zo lang in Den Haag, maar kwam al wel een tijdje in tenten als Ned Kelly en The Factory. Jouw Disco 2000 was mij te braaf, hahaha! Binnenkort maken we samen een rondje door mijn Den Haag uit die tijd.”

Frans Limbertie
frans.limbertie@yahoo.com

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann