Gegluur bij het oude Ministerie van Sociale Zaken

Inmiddels hebben de rijksambtenaren het grote pand van het Ministerie van Sociale Zaken verlaten en is de buurt in de onzekere afwachting van de komst van 600 statushouders, die hun plaats gaan innemen. Het gebouw dat gevestigd is op een A-locatie op een steenworp afstand van het fraaie treinstation Laan van Nieuw Oost-Indië heeft ruim 25 jaar dienst gedaan als ministerie. 

Het vertrouwde beeld van wandelende ambtenaren die in de middagpauze de benen strekten door de naburige straten is verleden tijd. Hun uitstapjes worden weldra overgenomen door de nieuwe bewoners. Het voormalige ministerie wordt dadelijk geschikt gemaakt voor permanente huisvesting van statushouders. Het foeilelijke gebouw dat een schepping is van architect Herman Hertzberger (1932) heeft vanaf het begin veel stof doen opwaaien. Dat was al voordat de ambtenaren er zelfs nog maar één voet hadden ingezet. De architect is overigens ook de schepper van het Theater aan het Spui.

De bouw

Waar eens weilanden en volkstuintjes te vinden waren, staat inmiddels het kolossale gebouw van het oude ministerie nabij de grens tussen Bezuidenhout en Voorburg. In 1989 was er nog een alleraardigst paadje waar je overheen kon lopen van de Schenkkade naar het station. Via een eenvoudige houten voetgangersbrug ging je dan over de Schenk. Het zag er verzorgd en vriendelijk uit. Daaraan kwam een einde toen in 1989 werd begonnen met de kantorenkolos. De buurtbewoners zagen het schouwspel met lede ogen aan. De volkstuintjes verdwenen maar gelukkig kwam er later een mooie groene Schenkstrook voor in de plaats. Het was allemaal even wennen voor de omgeving.

Te klein

Het aantal werkplekken bleek overigens bij het begin al te klein te zijn berekend. Er moesten 2.000 ambtenaren werken, terwijl er maar plaats was voor 1550 mensen. Bij de bouw ging de architect uit van maximaal drie werkenmers op een kamer, zo rapporteerde de Dienstcommissie Bouw aan de toenmalige minister Bert de Boer van Sociale Zaken. Maar dit maximum zal zeker worden overschreden. Geklaagd werd er over de ruimten die extreem klimaatgevoelig waren door de vele ramen. Op die plekken zou het te koud worden in de winter en te heet in de zomer. Geschreven werd over “het broeikaseffect in de vides” en gevraagd werd om een oplossing. Zo stond het gebouw erbij op negen maanden voor de oplevering. Het gebouw gaf bij de toenmalige eerste generatie ambtenaren geen aangenaam gevoel. Wellicht schikte men zich later in zijn lot. Uiteindelijk moet aan alles worden gewend en de locatie was ideaal voor degenen die met het Openbaar Vervoer naar hun werk kwamen. Dat de ervaringen rond het gebouw discutabel waren bleek uit de prijs die de architect ontving voor de bouw. Hij werd gelauwerd met de BNA-kubus ingesteld door de Koninklijke Maatschappij tot bevordering der Bouwkunst, de Bond van Nederlandse Architecten. Over smaak valt dus niet te twisten.

Gegluur

Geleidelijk trok de storm van kritiek over. Maar nog in de beginjaren werd er door de ambtenaren geklaagd over geluur op de toiletten. Door de vele raampartijen was het mogelijk om vanuit verschillende plaatsen in de wc-ruimten te gluren. Glurende ambtenaren in diensttijd, je zou menen dat ambtenaren meer te doen zouden hebben! De klachten werden serieus verzameld en waren binnen enkele maanden opgelost. Zijn er nog ambtenaren die met weemoed aan hun tijd in dit gebouw terugdenken?

Frans van der Helm
helmhuis@ziggo.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann