Een kleurrijk figuur

Zoals u ongetwijfeld bekend zal zijn, is er laat ik zeggen vanaf de jaren vijftig van de vorige eeuw het nodige veranderd in onze stad. Jongeren en oudere jongeren lieten op alle mogelijke manieren van zich horen.

Soms letterlijk via de popmuziek of scheurend door de stad op een bromfiets, soms figuurlijk bijvoorbeeld door duidelijk afwijkende kleding te dragen of een flinke tijd niet naar de kapper te gaan. Die kleding gold niet alleen voor meisjes maar ook voor jongens. Het nette pak en de stropdas bleven vaak in de kast hangen. De keuze van kleding vond op twee manieren plaats. Of je wilde bij een groep horen – denk aan de Afghaanse jassen en de groene parka’s – of je koos voor een geheel eigen stijl. Als er in die tijd één man in onze stad rondliep die van die laatste mogelijkheid gretig gebruik maakte, was het wel Harry Kamoen en over hem wil ik in dit artikel het een en ander vertellen.

Persofoto's (6) - kopie

Henricus Johannes Kamoen is op 17 november 1921 in Amsterdam geboren. Toen hij een jaar of veertig was, besloot hij in Den Haag te gaan wonen, op het adres Nieuwe Schoolstraat 11a. Hij had het hier kennelijk zo naar zijn zin, dat hij zich vanaf dat moment Hagenaar is gaan noemen. Hij woonde boven Ton Venselaar, ook al iemand die er duidelijk afwijkend bijliep! Omdat Harry zeer gastvrij was, werd dit adres een zoete inval. Wanneer je in de buurt was, ging je even een bakkie bij hem doen. Je moest overigens maar afwachten of er nog een zitplaats vrij was, want iedereen was welkom en bovendien was hij slecht van weggooien waar het kranten en tijdschriften betreft. Die stonden dan ook hoog opgestapeld tegen de muren. In 1957 en 1958 volgde hij lessen in fotografie, schilderen en tekenen aan de Vrije Academie in onze stad. Hij kreeg onder andere les van Hessel de Boer en Ton Hoogendoorn. Hij tekende en schilderde voornamelijk fors uitgevallen vrouwen en daarnaast maakte hij bewust onscherpe foto’s. Zijn werk werd in diverse steden zoals Leeuwarden, Delft, Leiden en bij Al-Veka in Den Haag tentoongesteld. In een recensie over een van zijn schilderijen in Leeuwarden kwam ik de zin “Een door werk en kleding opvallende exposant” tegen. Hij droeg inderdaad vaak diverse kledingstukken over elkaar, waaronder vrouwenkleren en hij had bovendien zeer lang haar, veel langer dan zelfs in die tijd gebruikelijk was. Kennelijk werd dit niet door iedereen gewaardeerd. Hij werd dan ook met enige regelmaat achterna gezeten. Zo herinner ik me dat hij tijdens een happening georganiseerd door Adje Lagerwaard in De Drie Stoepen, een verenigingsgebouw op de Prinsengracht, door de achterdeur gevlucht is omdat hij werd lastiggevallen. Hij was kennelijk zo bang, dat hij op de een of andere manier bij het Westeinde op een dak geklommen is en zo vervolgens via de daken kon ontsnappen. Rond 1970 is hij in Friesland gaan wonen, in Nieuwe Bildtzijl en hier kon hij zich, naast het schilderen, nuttig maken voor de Sosjale Joenit.

s.j.

Naast het uitzendbureau voor langharig werkschuw tuig, de SWEM, dat al enkele malen in deze krant ter sprake is gekomen, werd er begin 1970 een tweede stichting opgericht, de Sosjale Joenit. Zowel de SWEM als de Joenit zijn voortgekomen uit de EM. Deze letters staan voor Experimentele Maatschappij. In 1968 werd duidelijk dat er behoefte bestond aan een ontmoetingsplaats waar ongeorganiseerde jongeren elkaar konden ontmoeten. De doelstelling werd als volgt omschreven: “Jonge mensen een pretentieloze ontmoetingsplaats te bieden, waar zij naar eigen vermogen en door middel van de ontmoeting met de ander zelf komen tot het vinden van zichzelf , de erkenning van de ander, tot waardebepaling van de huidige samenleving , de creatie van een zinvolle toekomst.” Mooi gezegd, nietwaar? Het kwam in die tijd ook nogal eens voor dat jongeren – al of niet terecht – van huis wegliepen en hier moest opvang voor geregeld worden. Omdat men wilde voorkomen dat deze jongeren naar een kindertehuis zouden moeten gaan, ging men op zoek naar opvangadressen. Een van die adressen was in Friesland, bij Harry Kamoen. Het plaatsen van die jongeren werd één van de taken van de Joenit. Een probleem waar men al snel tegen aanliep was de vraag of de betreffende ouders mochten weten waar hun kind opgevangen werd. Sommigen vonden van niet omdat dit tot gevolg zou kunnen hebben dat het kind door de ouders werd weggehaald, anderen vonden dit wel erg hard ten opzichte van die ouders.

In Nieuwe Bildtzijl woonde Harry in een bescheiden landarbeidershuisje. Ook hier weer stonden de kamertjes vol met stapels kranten en tijdschriften. Bovendien verzamelde hij radio’s en bandrecorders die hij gelijktijdig afspeelde zodat er een soort stereo effect ontstond. Overigens werd hij hier niet gepest of nagewezen. Zo’n artiest uit het westen vond men wel interessant. In 1979 ontmoette hij Tonia en na korte tijd zijn ze getrouwd. Ze kregen een dochter,Quirina. Harry woonde toen al in Leeuwarden en later zijn ze naar Zeeuws Vlaanderen verhuisd. Dit huwelijk heeft niet lang stand gehouden. Na een jaar of vijf zijn ze alweer gescheiden. Ze woonden toen in Hulst. Op 2 januari 2006 is Harry hier overleden. Een bijzondere man met een grote belangstelling voor geschiedenis, politiek en filosofie en dat zou je weten ook. Het gebeurde heel vaak dat wanneer je de radio aanzette, tijdens een programma waarop gereageerd kon worden, dat Harry zijn mening liet horen. Een kleurrijk figuur, dat was ie!

Carl Doeke Eisma
carleisma@planet.nl

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann