Waar is de Paulinastraat gebleven?

In De Oud-Hagenaar van 22 december vond ik een artikel over het Bezuidenhout. Een wijk waar ik de beste jaren van mijn jonge jeugd heb doorgebracht. Mag ik in de herinnering terug?

In september 1939, de dag van de grootscheepse mobilisatie, verhuisden wij van Venlo naar Den Haag. Mijn moeder, mijn oudere broer en mijn persoontje. Mijn vader, officier in het leger, was geplaatst aan de Hogere Krijgsschool aldaar. Paulinastraat 26 was ons nieuwe adres. Een heerlijk huis met een achtertuin. Er was een keuken in het souterrain die niet gebruikt werd, omdat er een keuken was aangebouwd. In dat souterrain waren een keuken, een wijnkelder en een stookruimte voor de cv.

Wij speelden daar bij slecht weer en hadden veel plezier met onder andere de etenslift naar de eetkamer erboven, die met touwen werd bediend en waarin wij elkaar ophesen.

Wij schaatsten in het Haagse Bos van vijver naar vijver onder de bruggetjes door. Ik ging naar school in de Paulinastraat waar nonnen lesgaven en elke dag door weer en wind en winters ongenoegen kwamen lopen vanuit de Oude Molstraat waar hun klooster stond (en nog staat). Voor schooltijd speelden wij op het trottoir voor de school, touwtje springen vooral!

Twee huizen van ons vandaan woonde Mgr. De Gruijter die elke ochtend naar de pastorie liep om in de Bezuidenhoutse kerk de mis te lezen. De Monseigneur was blind en wij waren geïnstrueerd om op te letten wanneer hij er aankwam. Hij telde namelijk de passen vanaf zijn huis tot aan de deur van de pastorie en dat mochten wij niet verstoren. Prachtige anekdote. Mijn broer zat op de jongensschool in de Mariastraat, achter ons huis gelegen. Naast ons woonde de familie Van Maanen. Een groot gezin waar een lange eettafel altijd gedekt stond en oma, inwonend, aan het hoofd van de tafel was gezeten.

Op 10 mei in de vroege ochtend werden wij opgeschrikt door het oorlogsgeweld. Iedereen kwam het huis uit. Wij stonden met z’n allen buiten. Parachutisten landden op het dak van het Bosbad, waar wij zwemles kregen en onze diploma’s haalden. Ook zagen wij Rotterdam branden. Er gebeurde van alles: verduistering van de huizen, spertijden. Maar als kinderen merkten wij daar niet zo veel van. Wij moesten van de Duitsers klasgewijs beukennootjes gaan zoeken in het Haagse Bos. Omdat ik zo dichtbij woonde, bracht ik af en toe een zakje naar huis. Mijn moeder maakte daar pindakaas van! Een klein zakje leverde ik dan nog in.

Ongedesemde brood
Er kwam een verordening van de bezetter dat alle Rijksambtenaren die niet werkzaam waren in Den Haag hun huizen moesten afstaan aan Duitse families – ik vermoed dat dit in 1943 was. Mijn vader verbleef toen in krijgsgevangenschap. Er waren huizen voor ons beschikbaar in Deventer, maar wij hadden het grote geluk dat mijn grootvader in Limburg woonde en een groot huis bezat waar wij welkom waren.

Dat is onze redding geweest, want in dat boerenland hadden wij goed eten en ontkwamen wij aan het bombardement waarbij de Paulinastraat werd verwoest. Mijn moeder stuurde wel broden, van dat zure ongedesemde Limburgse brood dat wel voedzaam was, naar kennissen en buren in het Haagse.

Toen ik in 1999 in Zoetermeer kwam wonen, ging ik een keer kijken in mijn oude buurt. Lopend vanaf het centraal station, het vroegere Staatsspoor de straten aftellend Wilhelmina, Helena, Paulina en het Emmapark daartussen. Maar ik vond de Paulinastraat niet. Ook de kerk op de hoek was er niet meer en ik miste de monumentale poort naar het Haagse Bos. Ik ben toen in de Theresiastraat gaan kijken, onze voormalige winkelstraat. Daar vond ik nog een oude bekende, boekhandel Van Seters, waar wij een groot afnemer waren. Er werd in ons gezin veel gelezen. Daar legde ik mijn vraag voor: “Waar is de Paulinastraat gebleven?” Aan de andere kant van de Theresiastraat is nog een stukje Paulinastraat geheten, met natuurlijk nieuwbouw. Jammer, weg jeugdherinnering. Ik heb deze zomer een deel van de herinneringsroute gelopen, maar nergens een foto van mijn oude straat aangetroffen. Ik weet niet of er nog oud-Hagenaren zijn die deze herinnering met een 86-jarige kunnen delen.

Mieke Spikermann-Beaumont
Berlageplan 15
2728 EC Zoetermeer

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Reageren

WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann